Neniu povas haltigi la printempon de la vero.
Kiel la floro trarompas la teron
Do iliaj faroj elverŝiĝas el ĉiu fendo
Per retkonektado kaj lumo
Ni fidas je supera potenco.
Kaj ni lasu nin gvidi de ĝi.
Kaj kiel portantoj de dia lumo
Aktivigu nian plenpotencon!
Kaj ni kreskas laŭ nombro
Kaj ni fariĝas ĉiam pli laŭtaj
Unueco kreskas en la Pacarmeo
Lojaleco nin pli malproksimen portas
Ni rekonas, kiuj ni estas
Jen kion ili tiom timas
Kaj ni ankoraŭ vidos
Kiel la malpiuloj forkuras
Ni ne argumentas pri rajtoj kaj opinioj.
Ni fidas kaj etendas nian manon
Kredo neniam nin malsenigas.
Senpoveco fariĝas mirinda lando
Ni fidas je supera potenco.
Kaj ni lasu nin gvidi de ĝi.
Kaj kiel portantoj de dia lumo
Aktivigu niajn povojn!
Jes, ni konstante kreskas.
Kaj ni kantas ĉiam pli laŭte
Espero estas la kontraŭviruso.
Amo portas nin antaŭen.
Nia armilo estas malpeza
Kaj tutmonda retkonektado
La digoj de la vero malfermiĝas
Ĉar ilia tempo finiĝis!
Jes, ni plimultiĝas!
Kaj ni fidele kune marŝas
Eĉ kiam ĉio ŝajnas malluma
Ĝi estas nur la malica nano.
Kiu fanfaronas pri sia ombro
Nia armilo estas malpeza
Kaj tutmonda retkonektado
La digoj de la vero malfermiĝas
Ĉar ilia tempo finiĝis!
Kaj ni daŭre iras
Eĉ kiam ĉio ŝajnas malluma
Ĝi estas nur la malica nano.
Kiu fanfaronas pri sia ombro
La tuta tero rekonos
Ke ni estas organismo
Kune ni estas gigantoj
La koncentrita lumo venkas!
Jes, ni kreskas laŭ nombro!
Kaj ni pluaŭdas!