Мне часта задавалі пытанне: Што мы можам зрабіць, каб палепшыць сістэму? Як мы можам абараніць сябе ад
гэтага пастаяннага патоку хлусні, маніпуляцый і скажэнняў?
• Што мы можам зрабіць? Шчыра кажучы, калі 300 000 чалавек могуць падаць петыцыю з-за непрызначанага штрафу, то, напэўна,
сотні тысяч з нас могуць прыехаць у Берлін і сказаць гэта гучна і выразна. Мы больш не хочам быць часткай гэтага!
Прывітанне, Берлін! Прывітанне!
О Божа!
Берлін! Берлін! Сёння мы ў Берліне! Берлін! Берлін! Сёння мы ў Берліне! Так! Прывітанне, дарагія сябры!
І ўсім тым дзесяці людзям, якіх я яшчэ сёння не абняў, таксама шчыра вітаю. Які дзень, якая
цудоўная магчымасць сабрацца разам тут сёння.
Дарагія сябры, дарагія таварышы па зброі, амаль чатыры гады таму, амаль у гэты ж дзень, я стаяў тут на гэтай сцэне з адной
камерай у руцэ, а сёння ў мяне нават мікрафон у руцэ. Як крута?
Мне сказалі, што ў мяне дзесяць хвілін і трэба быць лаканічным. Я павінен гаварыць пра свабоду, добра?
Дык што ж гэта такое? Што гэта ўвогуле за свабода?
Я думаю, што ў апошнія тыдні мы ўбачылі, што гэтая свабода распаўсюджваецца толькі ў той ступені, у якой дазваляе
тонкаскурая натура нашага міністра ўнутраных спраў, які злоўжывае законам аб асацыяцыях, каб забараніць
незалежныя медыя-парталы — медыя, звярніце ўвагу, якія да таго часу не парушылі ніводнага закона.
Ну што, пагаворым пра гэтую свабоду прэсы? І, дарагія сябры, я стаю тут як прадстаўнік, як пасланнік, як прадстаўнік
новай медыйнай прасторы, медыйнай прасторы, якая робіць тое, што медыі павінны рабіць у сапраўднай дэмакратыі.
Гаворка ідзе пра аб'ектыўнае асвятленне, не матываванае палітычна і, перш за ўсё, незалежнае, а не залежнае ад...
Нам патрэбна справаздачнасць, незалежная ад буйных фінансавых спонсараў у цені або ўсемагутных лабісцкіх груп,
якія проста купляюць меркаванні, навукоўцаў і даследаванні.
Кожны з нас, хто тут сёння, мае свае прычыны, чаму ў нейкі момант разрываў сувязь са СМІ, губляў да іх давер.
Некаторыя людзі прачнуліся 11 верасня і зразумелі, што нешта не так. Некаторыя з нас раптам прыслухаліся ў 2014 годзе падчас
дзяржаўнага перавароту на плошчы Майдан. А падчас гэтага невымоўнага перыяду каранавіруса пераважная большасць з
нас, безумоўна, зразумела, што тут нешта сур'ёзна не так.
Вось чаму мы сёння тут сабраліся, каб яшчэ раз даслаць моцны сігнал: мы не згодныя з тым, як у гэтай
краіне ставяцца да крытычных галасоў і іншых меркаванняў.
Тэрмін «свабода прэсы» ў гэтай краіне ператварыўся ў фарс. І гэта было яшчэ да каранавіруса. Свабода
прэсы — гэта пусты выраз, які ўжо нічога не значыць.
І недалёка адсюль, прыкладна там, ззаду, здаецца, ці дзе-небудзь там, дзе знаходзіцца Бундэстаг, на шкляной панэлі напісаны
наступны тэкст: Асноўны закон Артыкул 5: Кожны мае права свабодна выказваць і распаўсюджваць свае меркаванні ў
прамовах, пісьме і выявах, а таксама без перашкод атрымліваць інфармацыю з агульнадаступных крыніц.
Гарантуюцца свабода прэсы і свабода радыё- і кінаінфармацыі. Цэнзура не дапускаецца.
Цэнзуры не будзе! Прабачце?
Спытайце ў журналіста Герхарда Віснеўскага, што адбылося, калі ён у 2003 годзе зняў свой першы дакументальны фільм пра
11 верасня. Ён памыліўся, узяўшы інтэрв'ю ў мэры Шэнксвіля.
«Самалёт. Самалёта не было». І пасля гэтага рэжысёр пад імем Герхард Вішнеўскі больш
не існаваў. Яго неадкладна звольнілі з WDR.
А хто з вас ведае Фрыдэра Вагнера? Фрыдэр Вагнер — рэжысёр-дакументаліст грамадскага тэлебачання.
Ён зняў 68 фільмаў. І аднойчы яму прыйшла ў галаву ідэя, і ён зняў фільм пра ўранавую амуніцыю:
«Вычарпаны ўран». А фільм называецца «Смяротны пыл». І потым больш не было 69-га фільма.
А хто яшчэ памятае з'яўленне Евы Герман у шоу Кернера ў 2007 годзе? Вы ведаеце, пра што я. О
Божа, яна сказала «аўтамагістраль». Памятаеце гэта?
І які быў вынік? Пра што ўсё гэтае крык? Гэта быў публічны трыбунал для ўсіх, хто б
адважыўся зрабіць нешта падобнае ў будучыні.
Або мая калега Катрын Хус, якая, прапрацаваўшы амаль 20 гадоў вядучай перадачы пра MDR на Mitteldeutscher
Rundfunk, запрасіла ў студыю доктара Ганса-Ёахіма Мааза. І што яна зрабіла? Яна дала яму дагаварыць.
Яна проста дазваляла яму гаварыць. Які быў вынік? Ціск зверху. Як гэта зрабіць? Тады даводзіцца перабіваць і гэтак
далей. Потым яна звольнілася. Цяпер яна з намі, у NuoViso.
Спіс гэтых людзей нашмат, нашмат даўжэйшы. І гэта былі толькі тыя, каго я сустракаў асабіста, з кім я сам браў
інтэрв'ю, і ўсім ім забаронена выступаць у публічнай дыскусіі.
Асабліва падчас пандэміі каранавіруса гэты спіс стаў значна, значна даўжэйшым. Пералічыць
іх усе тут выйшла б за рамкі гэтага артыкула.
І ведаеце, колькі праграм ужо забаранілі? Колькі вэб-сайтаў? А цяпер нават часопісы ў найлепшай Германіі за ўвесь час.
І потым, вядома, ёсць вельмі брудныя хітрыкі, такія як выдаленне банкаўскіх рахункаў, акаўнтаў PayPal і YouTube.
Мы ў NuoViso, безумоўна, можам расказаць пра гэта тое-сёе.
Гэта палітыка дробных уколаў. Заўсёды крыху мацней закручваюць гайкі, а потым усё туга ў
барацьбе з, ну, вы ж ведаеце, з супрацьлегласцю правым.
Тое, што мы сёння тут назіраем, — гэта не проста напад на свабоду прэсы. Гэта напад на ўсё апазіцыйнае мысленне. Любая
крытыка гэтай сістэмы ці ўрада неадкладна асуджаецца і з ёй змагаюцца з дапамогай самых крайніх магчымых мер.
Выкарыстоўваючы метады, якія даўно перасталі быць вартымі сапраўднай дэмакратыі. На жаль, мы павінны
прызнаць, і ўсё часцей, што тут ствараюцца структуры ўлады, ад якіх мы ў Германіі даўно хацелі пазбавіцца.
Як часта мы чыталі гэта на плакатах і дэманстрацыях? «Ніколі зноў — гэта ЗАРАЗ!» Так, менавіта так. Ніколі зноў
— гэта зараз. Ніколі зноў не забараняйце меркаванні. Ніколі зноў не абмяжоўвайце дыскусію.
І найперш, ніколі больш не знявольваць людзей як палітычных зняволеных, як гэта здарылася з Майклам Балвегам.
Ніколі больш не забараняць палітычныя партыі. Ніколі больш тут не будзе жахлівага таталітарызму.
Дарагія сябры, дарагія калегі, тое, што нам тут сапраўды патрэбна, — гэта свабодная прэса, якая заслугоўвае
гэтай назвы і робіць менавіта тое, што павінна рабіць прэса.
Чацвёртая ўлада, наглядны орган за палітычнымі партыямі і прагнымі да ўлады палітыкамі. Сапраўдная карэкціруючая
сіла, а не паказуха, як тыя, хто так сябе называе, але ў выніку толькі распаўсюджвае танную дзяржаўную прапаганду.
Нам патрэбны журналісты, якія дапамогуць нам разблытаць гушчарыну і павуцінне карупцыі, што характарызуюць эпоху каранавіруса. Нам
патрэбны такія журналісты, як Флорыян Варвег з NachDenkSeiten. Ён неаднаразова задае сапраўды важныя пытанні на прэс-канферэнцыях
і зноў і зноў выкрывае змрочных асоб на п'едэстале.
І, перш за ўсё, нам патрэбна падтрымка ўсіх вас, каб мы, фрыланс-журналісты, маглі рабіць менавіта тую працу,
якую асноўныя СМІ відавочна даўно не здолелі выканаць.
Дапамагайце СМІ, якім вы давяраеце, наколькі можаце, наколькі дазваляюць вашыя сродкі і ваш час. І давайце
проста вернем стары сэнс тэрміну «свабода прэсы». Усе мы пакліканы зрабіць гэта, тут і цяпер, стоячы тут.
Так, і нарэшце, я хацеў бы сказаць яшчэ адну рэч. Па-першае, я хацеў бы падзякаваць чалавеку, без якога я сёння не быў бы
тут і без якога, верагодна, тут не было б і так шмат людзей.
Фрэнк, без цябе большасць людзей нават не былі б тут. Фрэнк Хёфер!
І я падумаў пра сябе: што ж я магу сказаць у якасці сваёй апошняй фразы тут, магчыма, цытату каго-небудзь. Не, я прыдумаў
уласную фразу: я лічу, што ў нашай краіне існуе вялікая еднасць у пытанні нашага права на свабоду. Дзякуй, Берлін!
Я асабліва рады абвясціць цудоўнага артыста. Чалавек з «01» і сусветным мірам – Калез Мор.
Ого.
Дзякуй, Берлін.
Цудоўна зноў бачыць тут столькі людзей. І я хачу, каб мы цяпер былі гучныя, каб данесці гэтую
паведамленне далёка і шырока, аж да Бундэстага.
Усе тут, да зоркі. Я кажу «свет», а вы кажаце «мір». «Свет».
"Мір."
"Свет."
"Мір." Іншы бок. Я кажу "свет", а ты кажаш "мір".
"Свет." "Свет." Людзі:] "Мір." "Мір." І цяпер усе жанчыны.
"Свет." "Мір." "Свет." "Мір."
Усе, хто прыехаў з Аўстрыі.
«Свет».
"Мір."
Ого.
І вось Берлін.
Давайце ўсе разам крыкнем.
Я кажу «свет», а ты кажы «мір». «Свет».
"Мір."
"Свет." "Мір." Бачыце, калі мы ўсе разам, мы становімся нашмат, нашмат гучнейшымі, і нішто не можа нас спыніць.
Бо ёсць прычына, чаму яны хочуць падзяліць нас, невакцынаваных і латэральных мысляроў. І цяпер мы павінны страляць у рускіх. Яны
павінны нас падзяліць і заваяваць, бо калі мы будзем трымацца разам, тыя, хто наверсе, не маюць супраць нас ніводнага шанцу.
Цяпер мы прынеслі з сабой песню.
Ах.
Накіраванне
Манітор, так.
Песня, якую многія з вас ужо чулі на шматлікіх дэманстрацыях, і якую мы хацелі б праз імгненне разам адсвяткаваць. Бо гэта
таксама частка таго, што мы сёння адчуваем — пачуцця, з якім мы вяртаемся дадому і з энергіяй зноў змяніць гэты свет.
[Рэжысёр,
Пойдзем.
Цудоўна бачыць так шмат вас.
Ах. Гучней на маніторы, інструментальна. Ах. Так, дзякуй.
Добра. Цудоўна.
Берлін, ці гатовы ты?
Ах.
Пойдзем.
Песня: Мы маглі б будаваць дамы, якія з'яўляюцца самадастатковымі і экалагічна ўстойлівымі. Мы маглі б ставіцца да зямлі з
удзячнасцю як людзі. Мы маглі б перастаць спрабаваць стаць кімсьці з тэлевізійных праграм. Мы маглі б
перастаць напружвацца і проста быць тымі, хто мы ёсць.
Мы маглі б супрацоўнічаць замест таго, каб кантраляваць. Зноў да нас. Жыць у міры з жывёламі. Фабрычнае
жывёлагадоўля спажывае траціну ўсяго збожжа ў свеце.
Мы едзім і едзім, а дзесьці людзі галадаюць. Мы маглі б пасадзіць каноплі замест таго, каб высякаць дажджлівыя лясы. Мы маглі б
ствараць больш каштоўнасці, замест таго каб выкарыстоўваць метад снежнага камяня, каб атрымліваць усё больш
і больш у нашы кашалькі. Пакуль мы не зразумеем, што каштоўнасць грошай — гэта ілюзія.
Мы маглі б выкарыстоўваць больш за пяць пачуццяў, каб пазнаёміцца з іншымі і сустрэцца з імі, нібы мы былі на іх месцы.
Мы маглі б рабіць тое і гэта, мы маглі б рабіць тое і гэта.
Я мог бы гадзінамі пра гэта гаварыць, але я б лепш нешта зрабіў. Мы так лёгка маглі б зрабіць свет крыху лепшым.
Тыя, хто хоча міру, не прадаюць зброю. Мы ўсе маглі б схапіцца за рукі. Мы даём прыклад.
Мы маглі б так лёгка зрабіць свет крыху лепшым. Тыя, хто хоча міру, не прадаюць зброю. Мы ўсе маглі б узяцца за рукі. Мы даем
прыклад. Мы так лёгка маглі б зрабіць свет крыху лепшым. Тыя, хто жадае міру, не прадаюць зброю.
Мы ўсе маглі б узяцца за рукі. Мы даем прыклад.
Мы маглі б змяніць усё. Калі б мы толькі перасталі верыць, што нічога нельга змяніць. Усё можна змяніць, так, і не толькі ў
выбарчы год. Выкарыстоўвайце свой голас, нават калі вас ніхто не пытаўся. Мы маглі б перастаць рабіць выгляд, што грошы маюць
каштоўнасць. І паводзіць сябе так, быццам мы сапраўды ўсе людзі. Навучыцеся размаўляць адзін з адным без пасярэднікаў.
Усмешкі звязваюць нас; у нас адно агульнае сэрца. Мы маглі б змяніцца. І гэтым змяніць усё вакол нас.
Гэта сапраўды зменіць усё з асновы. Няма прычын чакаць даўжэй.
Мы маглі б пачаць замест таго, каб пытацца, чаму іншыя не зрабілі гэтага. Мы маглі б выдаліць T, таму што можам.
Кропка. Або чаму, на вашу думку, наш Стваральнік выбраў нас?
Мы можам пачаць і нарэшце паверыць у сябе. Ну што, пачнём будаваць новы свет зараз.
Мы маглі б так лёгка зрабіць свет крыху лепшым. Тыя, хто хоча міру, не прадаюць зброю. Мы ўсе
маглі б узяцца за рукі. Мы паказваем прыклад.
Мы маглі б так лёгка зрабіць свет крыху лепшым. Тыя, хто хоча міру, не прадаюць зброю.
Мы ўсе маглі б злучыць рукі. Мы даём прыклад.
Мяне абураюць падвойныя стандарты, калі яны кажуць нам, што мы цяпер пастаўляем зброю дзеля міру. Мы больш не
хочам ніводнай кроплі нафты з Расіі і з распасцёртымі абдымкамі кланяемся Саудаўскай Аравіі.
Ва Украіне цяпер пытанне маральнага духу. Але ім усё роўна на крывавую бойню ў іншых месцах. Мы павінны
змагацца за лепшыя часы. Мы — перамены, мы — знак. Мы маглі б так лёгка зрабіць свет крыху лепшым.
Тыя, хто хоча міру, не прадаюць зброю. Мы ўсе маглі б узяцца за рукі. Мы даём прыклад.
Мы маглі б так лёгка зрабіць свет крыху лепшым. Тыя, хто хоча міру, не прадаюць зброю. Мы ўсе маглі б узяцца за рукі. Мы
дасылаем паведамленне. Берлін дасылае паведамленне сёння! Дзякуй!
Дзякуй, Берлін!
Ці чуеш ты мяне выразна?
Прыгожа!
Я падрыхтаваў невялікае, што напісаў асабліва для сёння. Як наконт Берліна?
Прыгожа!
У мяне ёсць яшчэ адно паведамленне ад Майкла Балвега, які забыўся згадаць пра гэта раней. Наступная вялікая мірная дэманстрацыя
адбудзецца ў Мюнхене 1 верасня. Ён, я і ўсе мы хацелі б запрасіць вас прыняць у ёй удзел.
Працягвайце хадзіць на мірныя дэманстрацыі.
1 верасня, Мюнхен. Мы павінны шумець усюды, пані і панове!
Я падрыхтаваў нешта, яно выглядае так:
Гэта не заўсёды працуе бездакорна, але ўсё ж, авацыя арганізатарам! [Без музыкі.
Я падрыхтаваў нешта, і вось як гэта працуе:
Спачатку будуць пастаўлены толькі шлемы, добра. Потым будуць пастаўлены толькі некалькі адзінак зброі, добра. Потым
будуць пастаўлены толькі некалькі танкаў, выключна ў навучальных мэтах, вядома, для забеспячэння ўсходняга флангу.
І мы зноў будзем хадзіць у сне, пакуль не выбухнуць бомбы а потым спытаем сябе: «Божа, як гэта магло
здарыцца?» Менавіта так, ад спецфондаў да прызыву ў армію.
Вы становіцеся здольнымі да бою або ўстаяце і абараняецеся.
Добры дзень, вось мой зварот да Бундэстага: Я вольны чалавек, але, безумоўна, не падданы. Адмова ад ваеннай службы — гэта
першы крок. Але яшчэ важней, каб мы пашыралі нашу службу міру.
Пасля трох гадоў панавання фармацэўтычнай прамысловасці мы цяпер знаходзімся пад кантролем зброевай прамысловасці.
Зштучна створанай пандэміі мы плаўна пераходзім да вайны. Але наша рэакцыя застаецца той жа: «Мы не будзем гэтага падтрымліваць!»
Бо нават хлусня тая ж, толькі ў крызісу іншая назва. Цяпер гэта проста ваенная прапаганда 24/7. Вось чаму я заклікаю да
мірных перамоваў. Тым, хто не згодны, я кажу: ваяка, наперад!
Яны называюць мяне абдранным міралюбцам, але я застаюся міравым актывістам. Незалежна ад таго, як мяне называюць, я
лічу гэта сваім абавязкам, і ты адчуваеш тое ж самае, што і я.
Вось чаму мы не маршыруем. І я кажу, як Рэйнхард Май: «Я не адмоўлюся ад сваіх дзяцей!»
Дзякуй, Берлін!