Oni ofte demandis min: Kion ni povas fari por plibonigi la sistemon? Kiel ni povas protekti nin kontraŭ ĉi
tiu konstanta fluo de mensogoj, manipulado kaj distordoj?
• Kion ni povas fari? Honeste, se estas 300 000 homoj, kiuj povas submeti peticion pro ne donita puno, tiam devas esti
eble por centoj da miloj el ni iri al Berlino kaj diri tion laŭte kaj klare. Ni ne plu volas esti parto de ĉi tio!
Saluton, Berlino! Saluton!
Ho mia Dio!
Berlino! Berlino! Ni estas en Berlino hodiaŭ! Berlino! Berlino! Ni estas en Berlino hodiaŭ! Jes! Saluton, karaj amikoj!
Kaj al ĉiuj tiuj dek homoj, kiujn mi ankoraŭ hodiaŭ ne brakumis, ankaŭ al vi varma bonveno. Kia
tago, kia mirinda okazo por hodiaŭ ĉi tie kunveni.
Karaj amikoj, karaj kamaradoj en la armiloj, antaŭ preskaŭ kvar jaroj, preskaŭ ĝis la tago, mi staris ĉi tie sur ĉi
tiu scenejo kun nur fotilo en mia mano, kaj hodiaŭ mi eĉ havas mikrofonon en mia mano. Kiom mojose estas tio?
Oni diris al mi, ke mi havas dek minutojn kaj ke mi devas esti mallonga. Mi devas paroli pri libereco,
bone? Do, kio tio estas? Kio fakte estas ĉi tiu libereco?
Mi pensas, ke ni vidis en la lastaj semajnoj, ke ĉi tiu libereco etendiĝas nur ĝis la maldika naturo de nia Ministro pri Internaj
Aferoj, kiu misuzas la leĝon pri asocioj por malpermesi sendependajn amaskomunikilajn portalojn – amaskomunikilajn
eldonaĵojn, rimarku, kiuj ĝis tiam ne rompis eĉ unu leĝon.
Do, ni parolu pri ĉi tiu gazetara libereco, ĉu ne? Kaj karaj amikoj, mi staras ĉi tie kiel reprezentanto, kiel prokuroro, kiel
reprezentanto de nova amaskomunikila pejzaĝo, amaskomunikila pejzaĝo, kiu faras tion, kion
amaskomunikiloj fakte devus fari en funkcianta demokratio.
Temas pri objektiva raportado, ne politike motivita kaj, antaŭ ĉio, sendependa, ne dependa de...
Ni bezonas raportadon sendependan de gravaj financaj subtenantoj en la fono aŭ de potencaj lobigrupoj,
kiuj simple aĉetas opiniojn, sciencistojn kaj studojn.
Ĉiu el ni ĉi tie hodiaŭ havas siajn proprajn kialojn por rompi kun la amaskomunikiloj, por iam perdi fidon al ili.
Iuj homoj vekiĝis la 11-an de septembro kaj konstatis, ke io ne estis ĝusta. Iuj el ni subite atentis en 2014 dum la puĉo sur la
Maidan-placo. Kaj dum ĉi tiu neesprimebla kronvirusa periodo, la grandega plimulto el ni
certe konstatis, ke io serioze ne ĝustas ĉi tie.
Tial ni hodiaŭ kolektiĝis ĉi tie, por denove sendi fortan mesaĝon, ke ni ne konsentas kun la maniero, kiel kritikaj
voĉoj kaj malsamaj opinioj estas traktataj en ĉi tiu lando.
La termino "gazetara libereco" fariĝis farson en ĉi tiu lando. Kaj tio estis longe antaŭ la kronviruso. Gazetara
libereco estas malplena frazo, kiu ne plu signifas ion ajn.
Kaj ne malproksime de ĉi tie, proksimume tie malantaŭe, mi pensas, aŭ kie ajn troviĝas la Bundestag, la sekva teksto estas
skribita sur vitra panelo: Artikolo 5 de la Baza Leĝo: Ĉiu rajtas libere esprimi kaj disvastigi siajn opiniojn
per parolo, skribo kaj bildoj, kaj senĝene akiri informojn el ĝenerale alireblaj fontoj.
Libereco de la gazetaro kaj libereco de raportado per radio kaj filmo estu garantiitaj. Ne estu cenzuro.
Ne estos cenzuro! Pardonu?
Demandu ĵurnaliston Gerhard Wisniewski, kio okazis, kiam li en 2003 faris sian unuan dokumentan filmon pri la 11-a de septembro.
Li faris la eraron intervjui la urbestron de Shanksville.
"Avion. Ne estis aviadilo." Kaj post tio ne plu ekzistis filmisto nomata Gerhard Wisniewski. Li estis tuj maldungita de WDR.
Aŭ kiu el vi konas Frieder Wagner? Frieder Wagner estas filmisto por publika dissendado. Li faris 68 filmojn. Kaj tiam
iun tagon li havis ideon kaj faris filmon pri urania municio:
"Malriĉigita uranio". Kaj la filmo nomiĝas "Mortiga polvo". Kaj poste ne plu estis la 69-a filmo.
Aŭ kiu ankoraŭ memoras la aperon de Eva Hermann ĉe Kerner en 2007? Vi scias, kion mi celas. Ho
mia Dio, ŝi diris "aŭtovojo". Ĉu vi memoras tion?
Kaj kia estis la rezulto? Pri kio tiom oni kriis? Ĝi estis publika tribunalo por ĉiuj, kiuj
eble kuraĝus fari ion similan en la estonteco.
Aŭ mia propra kolego Katrin Huss, kiu, post preskaŭ dudek jaroj da prezentado ĉe MDR, Mitteldeutscher
Rundfunk, havis d-ro Hans-Joachim Maaz en la studio. Kaj kion ŝi faris? Ŝi lasis lin fini paroli.
Ŝi simple lasis lin paroli. Kio estis la rezulto? Premo de supre. Kiel vi povas fari tion? Tiam vi devas interrompi kaj
tiel plu. Tiam ŝi eksiĝis. Nun ŝi estas kun ni ĉe NuoViso.
La listo de ĉi tiuj homoj estas multe, multe pli longa. Kaj ĉi tiuj estis nur tiuj, kiujn mi mem
renkontis, kiujn mi mem intervjuis, kaj kiuj ĉiuj estis malpermesitaj en publika diskurso.
Precipe dum la kronvirusa pandemio, ĉi tiu listo fariĝis multe, multe pli longa. Listigi ĉiujn
ĉi tie estus ekster la kadro de ĉi tiu artikolo.
Kaj ĉu vi scias, kiom da programoj ĝis nun estis malpermesitaj? Kiom da retejoj? Kaj nun
eĉ revuoj en la plej bona Germanio iam ajn.
Kaj tiam, kompreneble, estas la vere malicaj trikoj, kiel forigi bankajn kontojn, PayPal-kontojn kaj YouTube-kontojn.
Ni ĉe NuoViso certe povas diri al vi ion aŭ du pri tio.
Ĝi estas politiko de malgrandaj pinglopikoj. Ĉiam iomete pli streĉante la ŝraŭbojn, kaj tiam ĉio striktas en
la batalo kontraŭ, nu, vi scias, la kontraŭo de dekstra.
Kion ni ĉi tie hodiaŭ atestas ne estas nur atako kontraŭ gazetara libereco. Ĝi estas atako kontraŭ ĉia opozicia pensado. Ĉiu
kritiko de ĉi tiu sistemo aŭ de la registaro estas tuj kondamnita kaj batalata per la plej ekstremaj eblaj rimedoj.
Uzante metodojn, kiuj jam delonge ne plu meritas veran demokration. Bedaŭrinde ni devas agnoski, kaj ĉiam
pli, ke ĉi tie estas starigataj potencaj strukturoj, kiujn ni en Germanio jam delonge volis forigi.
Kiom ofte ni legis tion sur afiŝoj kaj ĉe manifestacioj? "Neniam plu estas NUN!" Jes, ĝuste. Neniam plu estas nun.
Neniam plu malpermesu opiniojn. Neniam plu limigu diskuton.
Kaj super ĉio, neniam plu malliberigu homojn kiel politikajn malliberulojn, kiel okazis al Michael
Ballweg. Neniam plu malpermesu politikajn partiojn. Neniam plu ĉi tie estu malbela totalitarismo.
Karaj amikoj, karaj kamaradoj en la armiloj, kion ni vere bezonas ĉi tie estas libera gazetaro, kiu meritas la
nomon, kiu faras ĝuste tion, kion la gazetaro devus fari.
Kvara potenco, kontrolorgano por politikaj partioj kaj potencavidaj politikistoj. Vera korektiga forto, ne
ŝajnigo kiel tiuj, kiuj nomas sin tiel, sed poste nur liveras malmultekostan registaran propagandon.
Kion ni bezonas estas ĵurnalistoj, kiuj povas helpi nin malimpliki la densaĵon kaj la reton de korupto de la koronavirusa
epoko. Ni bezonas ĵurnalistojn kiel Florian Warweg el NachDenkSeiten. Li ripete demandas la vere gravajn
demandojn ĉe gazetaj konferencoj kaj denove kaj denove malkaŝas tiujn malĝojajn figurojn sur la podio.
Kaj super ĉio, kion ni bezonas, estas la subteno de vi ĉiuj, por ke ni sendependaj ĵurnalistoj povu fari ĝuste tiun laboron, kiun
la ĉefaj amaskomunikiloj evidente jam delonge ne kapablas fari.
Helpu la amaskomunikilojn, al kiuj vi fidas, laŭ via kapablo, laŭ viaj rimedoj, laŭ via tempo. Kaj ni simple restarigu la
malnovan signifon de la termino "gazetara libereco". Ni ĉiuj estas vokitaj fari tion ĉi tie hodiaŭ, dum ni staras ĉi tie.
Jes, kaj finfine mi nur ŝatus diri ankoraŭ unu aferon. Unue, mi ŝatus danki la viron sen kiu mi neniam estus ĉi tie
hodiaŭ kaj sen kiu verŝajne ankaŭ ne estus ĉi tie tiom da homoj.
Frank, sen vi, plej multaj homoj eĉ ne estus ĉi tie. Frank Höfer!
Kaj mi pensis al mi mem: kion mi povas diri kiel mian lastan frazon ĉi tie, eble citi iun alian. Ne, mi mem
elpensis frazon: Mi kredas, ke en nia lando ekzistas granda unueco rilate al nia rajto je libereco. Dankon, Berlino!
Mi estas aparte ĝoja anonci mirindan artiston. La viro kun la "01" kaj mondpaco – Kilez More.
Ho ve.
Dankon, Berlino.
Estas mirinde vidi denove tiom da homoj ĉi tie. Kaj mi volas, ke ni nun estu laŭtaj, por ke ni povu sendi ĉi
tiun mesaĝon malproksimen kaj larĝe, ĝis la Bundestag.
Ĉiuj ĉi tie supren ĝis la stelo. Mi diras "mondo" kaj vi diras "paco". "Mondo."
"Paco."
"Mondo."
"Paco." Alia flanko. Mi diras "mondo" kaj vi diras "paco."
"Mondo." "Mondo." Homoj:] "Paco." "Paco." Kaj nun ĉiuj virinoj.
"Mondo." "Paco." "Mondo." "Paco."
Ĉiuj, kiuj vojaĝis el Aŭstrio.
Mondo.
"Paco."
Ho ve.
Kaj nun Berlino.
Ni ĉiuj kune kriu.
Mi diras "mondo" kaj vi diras "paco". "Mondo."
"Paco."
"Mondo." "Paco." Vi vidas, kiam ni ĉiuj staras kune, ni estas multe, multe pli laŭtaj, kaj nenio povas haltigi nin.
Ĉar ekzistas kialo, kial ili volas dividi nin, la flankpensulojn kaj la nevakciniĝintojn. Kaj nun ni devas pafi kontraŭ
rusoj. Ili devas dividi kaj konkeri nin, ĉar se ni restas unuigitaj, tiuj supre ne havas ŝancon kontraŭ ni.
Nun ni kunportis kanton.
Aĥ.
Direkto
Monitoru, jes.]
Kanto, kiun multaj el vi jam aŭdis ĉe multaj manifestacioj, kaj kiun ni ŝatus festi kune post momento. Ĉar tio ankaŭ estas
parto de ĝi – la sento, kiun ni hodiaŭ kunportas hejmen, ke ni eliras kun energio por denove ŝanĝi ĉi tiun mondon.
[Direktoro,
Ni iru.
Estas mirinde vidi tiom da vi.
Ah. Pli laŭte sur la monitoro, instrumenta. Ah. Jes, dankon.
Bone. Mirinde.
Aĥ.
Berlino, ĉu vi pretas?
Aĥ.
Ni iru.
Kanto: Ni povus konstrui domojn memsufiĉajn kaj daŭripovajn. Ni povus trakti la teron kun dankemo kiel homoj. Ni povus
ĉesi provi fariĝi iu el televidprogramoj. Ni povus ĉesi streĉi nin troe kaj simple esti tio, kio ni estas.
Ni povus kunlabori anstataŭ regi. Denove al ni. Vivi en paco kun bestoj. Industria bestbredado
konsumas trionon de la tuta greno en la mondo.
Ni manĝas kaj manĝas, dum aliloke homoj malsatas. Ni povus planti kanabon anstataŭ senarbarigi la pluvarbaron. Ni povus krei pli da
valoro, anstataŭ uzi la neĝbulmetodon por enmeti pli kaj pli en niajn monujojn. Ĝis ni
rimarkos, ke la valoro de mono estas iluzio.
Ni povus uzi pli ol kvin sensojn, por ekkoni aliajn kaj renkonti ilin kvazaŭ ni estus ili. Ni povus
fari tion kaj tion, ni povus fari tion kaj tion.
Mi povus paroli pri ĝi dum horoj, sed mi prefere farus ion. Ni povus tiel facile fari la mondon iomete pli bona.
Tiuj, kiuj deziras pacon, ne vendas armilojn. Ni ĉiuj povus kuniĝi manon en mano. Ni starigas ekzemplon.
Ni povus tiel facile fari la mondon iomete pli bona. Tiuj, kiuj deziras pacon, ne vendas armilojn. Ni ĉiuj povus kuniĝi manon en
mano. Ni starigas ekzemplon. Ni povus tiel facile fari la mondon iomete pli bona. Tiuj, kiuj deziras pacon, ne vendas
armilojn. Ni povus ĉiuj teni manojn. Ni starigas ekzemplon.
Ni povus ŝanĝi ĉion. Se nur ni ĉesus kredi, ke nenio povas esti ŝanĝita. Ĉio povas esti ŝanĝita, jes, kaj ne nur en balota jaro.
Uzu vian voĉon, eĉ se neniu petis ĝin. Ni povus ĉesi ŝajnigi, ke mono havas valoron. Kaj agi kvazaŭ ni vere estus
ĉiuj homoj. Lernu paroli unu kun la alia sen mesaĝistoj.
Ridetoj kunigas nin; la sama koro batas en ni. Ni povus ŝanĝiĝi. Kaj tiel farante, ni ŝanĝus ĉion ĉirkaŭ ni.
Ĉi tio vere ŝanĝos ĉion de la grundo supren. Ne estas kial plu atendi.
Ni povus komenci anstataŭ demandi, kial aliaj ne faris. Ni povus forigi la T, ĉar ni povas.
PUNTO. Aŭ kial vi pensas, ke nia kreinto elektis nin?
Ni povas komenci kaj finfine fidi nin mem. Nu, ni komencu nun konstrui novan mondon.
Ni povus tiel facile fari la mondon iom pli bona. Tiuj, kiuj deziras pacon, ne vendas armilojn.
Ni ĉiuj povus teni manojn. Ni starigas ekzemplon.
Ni povus tiel facile fari la mondon iomete pli bona. Tiuj, kiuj deziras pacon, ne vendas armilojn. Ni
ĉiuj povus kuniĝi manon en mano. Ni starigas ekzemplon.
Mi estas naŭzita de la duoblaj normoj, kiam ili diras al ni, ke ni nun provizas armilojn por paco. Ni ne volas
plu eĉ unu guto da petrolo el Rusio, kaj ni kliniĝas antaŭ Saud-Arabio kun malfermitaj brakoj.
En Ukrainio, nun temas pri moralo. Sed ili ne zorgas pri la sangoverŝado aliloke. Ni devas stari por pli
bonaj tempoj. Ni estas ŝanĝo, ni estas la signo. Ni povus tiel facile fari la mondon iomete pli bona.
Tiuj, kiuj deziras pacon, ne vendas armilojn. Ni ĉiuj povus kuniĝi manon en mano. Ni starigas ekzemplon.
Ni povus tiel facile fari la mondon iomete pli bona. Tiuj, kiuj deziras pacon, ne vendas armilojn. Ni ĉiuj povus teni manojn.
Ni sendas mesaĝon. Berlino sendas mesaĝon hodiaŭ! Dankon!
Dankon, Berlino!
Ĉu vi klare aŭdas min?
Bela!
Mi preparis ion malgrandan, kion mi verkis speciale por hodiaŭ. Ĉu vi pretas por Berlino?
Belege!
Mi havas alian mesaĝon de Michael Ballweg, kiu forgesis mencii tion pli frue. La sekva granda pacdemonstracio okazos
en Munkeno la 1-an de septembro. Li, mi kaj ni ĉiuj ŝatus inviti vin ĉeesti. Daŭre partoprenu pacdemonstraciojn.
1-a de septembro, Munkeno. Ni devas fari bruon ĉie, sinjorinoj kaj sinjoroj!
Mi preparis ion, ĝi iras tiel:
Ĝi ne ĉiam funkcias perfekte, sed tamen aplaŭdo por la organizantoj! [Sen muziko.
Mi preparis ion, kaj jen kiel ĝi funkcias:
Unue, nur kaskoj estos liveritaj al la malfortuloj, bone. Poste, nur kelkaj armiloj estos liveritaj, bone. Poste,
nur kelkaj tankoj estos liveritaj, nur por trejnado, kompreneble, por sekurigi la orientan flankon.
Kaj ni denove dormmarŝos ĝis bomboj eksplodos kaj tiam ni demandos nin: "Ho ve, kiel tio povis okazi?"
Ĝuste tiel, de specialaj fondusoj ĝis deviga militservo.
Vi fariĝas kapabla batali aŭ vi leviĝas kaj defendas vin.
Bona tago, jen mia mesaĝo al la Bundestag: Mi estas libera persono, sed certe ne subjekto. Rifuzi militan servon estas unua
paŝo. Sed eĉ pli grave estas, ke ni pliigu nian servon al paco.
Post tri jaroj da dominado de la farmacia industrio, ni nun estas sub la kontrolo de la armindustrio.
El fabrikita pandemio ni senĝene transiras al milito. Sed nia respondo restas la sama: "Ni ne kunlaboros kun tio!"
Ĉar eĉ la mensogoj estas la samaj, nur la krizo havas alian nomon. Nun temas nur pri militpropagando 24/7.
Tial mi alvokas pacajn intertraktadojn. Al ĉiu, kiu malkonsentas, mi diras: militistoj antaŭen!
Ili nomas min senorda pacifisto, sed mi restas pacaktivulo. Ne gravas, kiel ili min nomas, mi vidas
ĝin kiel mian devon, kaj vi sentas same kiel mi.
Tial ni ne marŝas. Kaj mi diros ĝin kiel Reinhard May: "Mi ne rezignos pri miaj infanoj!"
Dankon, Berlino!