Maiz egin didate galdera: Zer egin dezakegu sistema hobetzeko? Nola babestu gaitezke gezur,
manipulazio eta distortsio etengabeko fluxu honen aurka?
• Zer egin dezakegu? Egia esan, emandako zigorrik ez zegoelako petizioa aurkeztu dezaketen 300.000 pertsona badaude, ehunka
mila guk Berlinera joan eta argi eta garbi esatea posible izan beharko litzateke. Ez dugu gehiago horren parte izan nahi!
Kaixo, Berlin! Kaixo!
Ai, Jainkoa!
Berlin! Berlin! Gaur Berlinen gaude! Berlin! Berlin! Gaur Berlinen gaude! Bai! Kaixo, lagun maiteok!
Eta gaur oraindik besarkatu ez ditudan hamar pertsonei ere, ongi etorri bero bat bidaltzen dizuet. Ze
eguna, ze aukera zoragarria gaur hemen elkartzeko.
Lagun maiteak, borroka-kide maiteak, ia lau urte dira, egunera arte ia zehatz-mehatz, hemen nengoen oholtza honetan
eskuan kamera bat besterik gabe, eta gaur, berriz, mikrofono bat ere badut eskuan. Zein polita da hori?
Esan didate hamar minutu ditudala eta laburra izan behar dudala. Askatasunari buruz hitz egin behar dut, ondo?
Beraz, zer da hori? Zein da askatasun hau, azken batean?
Azken asteotan ikusi dugunez, askatasun honek gure Barne Ministroaren azal mehearen mugara bakarrik heltzen da; hark
elkarteen legea gehiegizki baliatuta hedabide independenteak debekatzen ditu – eta kontuan izan, hedabide
horiek orain arte lege bakar bat ere ez zuten urratu.
Beraz, hitz egin dezagun prentsa askatasun honi buruz, ezta? Eta, lagun maiteok, hemen nago ordezkari gisa, proksi gisa,
hedabide-esparru berri baten ordezkari gisa; hedabide-esparru horrek funtzionatzen duen demokrazia batean
hedabideek egiaz bete beharko luketen funtzioa betetzen du.
Hau objektibotasunezko erreportajeari buruzkoa da, ez da motibazio politikoekin, eta,
batez ere, independentea da, ez dago menpe...
Atzealdean dauden finantza-babesle nagusietatik edo iritziak, zientzialariak eta ikerketak erosten dituzten lobby-talde
nagusietatik independentea den informazio-txostenik behar dugu.
Gaur hemen gauden bakoitzak bere arrazoiak ditu noizbait hedabideengan konfiantza galtzeko.
Pertsona batzuk iratzarri ziren irailaren 11n eta konturatu ziren zerbait gaizki zegoela. Gure artean batzuek bat-batean adi jarri
ginen 2014an, Maidan plazan egindako estatu-kolpearen garaian. Eta koronabirusaren ahoan ezin den garai
honetan, gure gehiengo handiak zalantzarik gabe ohartu da hemen zerbait oso gaizki dagoela.
Hori dela eta, gaur hemen bildu gara berriro mezu sendo bat bidaltzeko: ez gaudela batere ados herrialde honetan
ahots kritikoak eta iritzi desberdinak nola tratatzen diren.
"Prentsa askatasuna" terminoa farse bihurtu da herrialde honetan. Eta hori koronabirusa baino askoz lehenago gertatu zen.
Prentsa askatasuna huts-hitz bat da, eta ez du ezer esan nahi.
Eta hemen gertu, atzera han inguruan, uste dut, edo Bundestag dagoen edozein tokitan, beirazko xafla batean honako testu hau
idatzita dago: Oinarrizko Legearen 5. artikulua: Denek dute eskubidea beren iritziak askatasunez adierazi eta
zabaltzeko, ahoz, idatziz eta irudiz, eta oztoporik gabe, oro har eskuragarri dauden iturrietatik informazioa jasotzeko.
Prentsa askatasuna eta irrati zein zinemako erreportaje askatasuna bermatuta daude. Ez da zentsurarik izango.
Ez da zentsurarik izango! Barkatu?
Galdetu kazetari Gerhard Wisniewskiri zer gertatu zen 2003an 9/11ri buruzko bere lehen dokumentala egin zuenean.
Shanksvilleko alkatea elkarrizketatzeak akatsa izan zen.
Hegazkina. Ez zen hegazkinik egon. Eta horren ondoren, ez zen gehiago Gerhard Wisniewski izeneko
zinemagilerik egon. Berehala kaleratu zuten WDR-etik.
Edo zuen artean nor ezagutzen du Frieder Wagner? Frieder Wagner irrati eta telebista publikoentzako zinemagilea da.
68 film egin ditu. Eta egun batean ideia bat izan zuen eta uraniozko munizioari buruzko film bat egin zuen:
"Uranio ahuldua". Eta filma "Hildako hautsa" deitzen da. Eta ondoren ez zen 69. filmerik gehiago izan.
Edo 2007an Kerner saioan Eva Hermann agertu zela gogoratzen duenik? Zer esan nahi dudan dakizu. Ai
ene, autobidea esan zuen. Gogoratzen al duzu hori?
Eta zein izan zen emaitza? Zertaz oihukatzen ari ziren hainbeste? Etorkizunean halakorik egiteko
ausardia izango zuten guztientzat epaitegi publiko bat zen.
Edo nire lankide Katrin Huss-ek, Mitteldeutscher Rundfunk-en MDR saioan ia 20 urte aurkezle aritu ondoren, Dr.
Hans-Joachim Maaz gonbidatu zuen estudioan. Eta zer egin zuen? Hitz egiten amaitzen utzi zion.
Hark besterik gabe utzi zion berari hitz egiten. Zein izan zen emaitza? Goitik zetorren presioa. Nola egin
dezakezu hori? Orduan eten egin behar duzu eta abar. Ondoren utzi egin zuen. Orain gurekin dago, NuoVison.
Pertsona hauen zerrenda askoz, askoz luzeagoa da. Eta hauek bakarrik ziren nik neuk ezagutu nituenak, nik
neuk elkarrizketatu nituenak, eta guztiak gizarte-diskurtso publikotik debekatuta daude.
Bereziki koronabirusaren pandemian, zerrenda hau askoz, askoz luzeagoa bihurtu da. Hemen guztiak
zerrendatzea artikulu honen esparrutik harago joango litzateke.
Eta badakizu orain arte zenbat programa debekatu dituzten? Zenbat webgune? Eta orain, inoizko
Alemaniarik onenean, aldizkariak ere debekatu dituzte.
Eta, noski, benetan gaiztoak diren trikimailu batzuk daude, hala nola banku-kontuak, PayPal kontuak eta YouTube kontuak ezabatzea.
Guk, NuoViso-n, horri buruz zerbait edo bi esan diezazukegu.
Txantxika txikizko politika bat da. Beti torniagailuak pixka bat gehiago estutuz, eta ondoren dena estu
borrokan, ba, badakizu, eskuinaren kontrakoaren aurka.
Gaur hemen ikusten ari garena ez da prentsa askatasunaren aurkako eraso hutsa. Oposizioko pentsamolde guztien aurkako erasoa da.
Sistema honen edo gobernuaren aurkako edozein kritika berehala gaitzesten eta ahalik eta
muturrekoenak diren neurriekin borrokatzen da.
Benetako demokrazia baten merezimendua aspaldidanik galdu duten metodoak erabiliz. Zoritxarrez, aitortu behar dugu, eta gero eta
gehiago aitortzen dugu, hemen botere-egiturak ezartzen ari direla, eta egitura horiek Alemanian
aspaldidanik ezabatu nahi izan ditugunak direla.
Zenbat aldiz irakurri dugu hau karteletan eta manifestazioetan? "Berriro inoiz ez da ORÁIN!" Bai, zehazki. Berriro inoiz ez
da orain. Eta horrek esan nahi du berriro inoiz ez direla iritziak debekatuko. Berriro inoiz ez da diskurtsoa murriztuko.
Eta, batez ere, inoiz berriro ez gaitzala inor preso politiko gisa espetxeratu, Michael Ballwegekin gertatu zen bezala.
Inoiz berriro ez gaitzala alderdi politikoak debekatu. Inoiz berriro ez gaitzala hemen totalitarismo itsusi bat egon.
Adiskide maiteak, kanpaina kide maiteak, hemen benetan behar duguna izenekoa merezi duen prentsa libre bat
da, prentsak egin behar duena zehatz-mehatz egiten duena.
Laugarren estatu bat, alderdi politikoentzat eta botere-gosezko politikarientzat gainbegiratze-organo bat. Benetako
zuzenketa-indar bat, ez faltsua, beren burua horrela deitzen dutenek baina, azkenean, gobernuaren
propaganda merkea besterik ez zabaltzen dutenek bezalakoa.
Gure behar ditugunak koronabirusaren aroa ezaugarritzen duen ustelkeriaren sarea eta sastraka askatzen lagunduko diguten
kazetariak dira. NachDenkSeiten-eko Florian Warweg bezalako kazetariak behar ditugu. Prentsaurrekoetan behin eta berriro
benetan garrantzitsuak diren galderak egiten ditu eta podiotik agertzen diren ilun datuak behin eta berriro agerian uzten ditu.
Eta, batez ere, behar duguna zuen guztion babesa da, freelance kazetariook hedabide nagusiek
aspalditik egin ezin izan duten lana egin ahal izateko.
Zure konfiantza duten hedabideei lagundu ahal duzun neurrian, zure baliabideek eta denborak ahalbidetzen duten heinean. Eta ut
dezagun 'prentsa askatasuna' terminoari bere jatorrizko esanahia berreskuratzea. Gaur hemen, hemen zutik
gauden bitartean, guztiok deituta gaude hori egitera.
Bai, eta azkenik, gauza bat gehiago besterik ez nuke esan nahi. Lehenik eta behin, eskerrak eman nahi dizkiot
gizonari, hark gabe gaur hemen ez nintzatekeelako eta, ziurrenik, ez legokeelako hainbeste pertsona ere hemen.
Frank, zuregatik gabe, gehienek hemen ere ez lirateke egongo. Frank Höfer!
Eta pentsatu nuen: zer esan dezaket hemen azken esalditzat? Agian norbaiten aipua ekarri? Baina ez, nik neuk esaldi bat
asmatu nuen: uste dut gure herrialdean askatasun eskubideari dagokionez batasuna handia dela. Eskerrik asko, Berlin!
Bereziki pozten naiz artista zoragarri bat iragartzeaz. "01" eta munduko bakea duen gizona – Kilez More.
Uau.
Eskerrik asko, Berlin.
Hemen berriro hainbeste jende ikustea zoragarria da. Eta orain zaratatsu izan gaitezen nahi dut, mezu
hau urrun eta zabal bidal dezagun, Bundestag-era arte.
Hemen dauden guztiak asteriskoaraino. Ni "mundua" esaten dut eta zuk "bakea" esaten duzu. "Mundua."
"Bakea."
"Mundua."
"Bakea." Beste aldea. Nik "mundua" esaten dut eta zuk "bakea" esaten duzu.
"Mundua." "Mundua." People:] "Bakea." "Bakea." Eta orain emakume guztiak.
"Mundua." "Bakea." "Mundua." "Bakea."
Austriatik hona bidaiatu duten guztiak.
Mundua.
"Bakea."
Uau.
Eta orain Berlin.
Denok batera oihukatu dezagun.
Ni "mundua" esaten dut eta zuk "bakea" esaten duzu. "Mundua."
"Bakea."
"Mundua." "Bakea." Ikusten duzuenez, denok elkarrekin gaudenean, askoz, askoz zaratatsuagoak gara, eta ezerk ezin gaitu gelditu.
Badago arrazoia zergatik nahi gaituzten banatu: albo-pentsalariak eta txertatu gabekoak. Eta orain errusiarrak tiro egin behar
ditugu. Banatu eta menperatu egin behar gaituzte, elkarrekin eusten badugu, goian daudenek ez baitute gure aurka aukerarik.
Orain abesti bat ekarri dugu gurekin.
Ah.
Norabidea
Monitoreatu, bai.]
Askok jada manifestazio askotan entzun duzuen abesti bat, eta une batez denok batera ospatu nahi duguna. Izan ere, hori
ere bada – gaur etxera eramango dugun sentsazioa, mundu hau berriro aldatzeko indarrez ateratzen garela.
[Zuzendari,
Goazen.
Zuen hainbeste ikustea zoragarria da.
Ah. Monitorian bolumena handiagoa, instrumentala. Ah. Bai, eskerrik asko.
Ados. Zoragarria.
Ah.
Berlin, prest al zaude?
Ah.
Goazen.
Abestia: Auto-hornidura eta iraunkorrak diren etxeak eraiki genitzake. Gizaki gisa, lurra esker onez tratatu genitzake.
Telebistako programetako norbait izaten saiatzea utz genezake. Gure burua gehiegi okertu eta geure burua izatera utz dezakegu.
Kontrolatu beharrean lankidetzan aritu gaitezke. Berriro gugana itzuli da. Animaliak bakean bizitzea. Abeltzaintza
industrialak munduko zereal guztien heren bat kontsumitzen du.
Jaten dugu eta jaten dugu, beste batzuek gosez hiltzen diren bitartean. Oihan tropikala suntsitu beharrean, konopea landatu
genezake. Balio gehiago sortu genezake, elur-bola metodoa erabiltzearen ordez, gure poltsikoetan gero eta gehiago
sartzeko. Diruaren balioa ilusio bat dela konturatu arte.
Sentsu bost baino gehiago erabil ditzakegu, besteak ezagutzeko eta haiengan gisara topo egiteko. Hau
eta hura egin genezake, hau eta hura egin genezake.
Ordu luzez hitz egin nezake horretaz, baina zerbait egitea nahiago nuke. Mundua pixka
bat hobeago bihurtzea hain erraza litzateke.
Bakea nahi dutenek ez dituzte arma saltzen. Denok eskutik heldu gaitezke. Adibide bat jartzen ari gara.
Errazago mundua pixka bat hobeago bihurtu genezake. Bakea nahi dutenek ez dituzte arma saltzen. Denok eskutik heldu gaitezke.
Adibide bat jartzen ari gara. Mundua pixka bat hobeago bihurtzea hain erraza litzateke. Bakea nahi dutenek ez dituzte arma saltzen.
Denok eskutik heldu gaitezke. Adibide bat jartzen ari gara.
Gauza guztiak aldatu ditzakegu. Ezer ezin dela aldatu sinesteari utziko bagenu bakarrik. Gauza guztiak aldatu daitezke, bai, eta
ez hauteskunde-urte batean bakarrik. Erabili zure ahotsa, inork eskatu ez bazuen ere. Diruak balio duela dirudiela ematen ari
garela gelditu genezake. Eta benetan gizaki guztiak garela balitz bezala jokatu. Elkarrekin mezularirik gabe hitz egiten ikasi.
Irribarrek lotzen gaituzte; bihotz bera taupaka ari da gure baitan. Aldatu gaitezke. Eta
horrela eginez, gure inguruko guztia alda dezakegu.
Honek benetan dena oinarriztik aldatuko du. Ez dago gehiago itxaron beharrik.
Besteek zergatik ez zuten egin galdetu beharrean hasi gaitezke. Guk ahal dugunez, T kendu dezakegu. Puntu. Edo
zergatik uste duzu gure sortzaileak guk aukeratu gintuen?
Has gaitezke eta azkenean geure buruari konfiantza jar dezakegu. Atera gaitezen, hasi gaitezen orain mundu berri bat eraikitzen.
Mundu hau pixka bat hobeago bihurtzea hain erraza litzateke. Bakea nahi dutenek ez dituzte arma saltzen. Denok
eskutik heldu gaitezke. Adibide bat ezartzen ari gara.
Mundu hau errazago pixka bat hobeago bihurtu genezake. Bakea nahi dutenek ez dituzte arma saltzen. Denok
eskutik heldu gaitezke. Adibide bat ezartzen ari gara.
Nazkatuta nago bi irizpideekin, orain bakea bermatzeko arma hornitzen ari garela esaten digutenean. Ez
dugu Errusiako olio tanta bakar bat ere nahi eta besoak zabalduta makurtzen gara Saudi Arabiari.
Ukrainan, orain moralaren kontua da. Baina beste leku batzuetan odoljarioaz axola ez zaie. Denbora hobeetarako
altxatu egin behar gara. Aldaketa gara, seinalea gara. Mundu hau errazago pixka bat hobeago bihurtu genezake.
Bakea nahi dutenek ez dituzte arma saltzen. Denok eskua eman genezake. Adibide bat jartzen ari gara.
Mundua pixka bat hobeto bihurtzea hain erraza litzateke. Bakea nahi dutenek ez dituzte arma saltzen. Denok eskutik
heldu gaitezke. Mezu bat bidaltzen ari gara. Berlinek gaur mezu bat bidaltzen ari da! Eskerrik asko!
Eskerrik asko, Berlin!
Argi entzuten nauzu?
Ederra!
Gaurko bereziki idatzitako zerbait txiki prestatu dut. Berlinera joateko prest al zaude?
ederra!
Michael Ballweg-ek beste mezu bat bidali dit, eta lehenago hau aipatzeko ahaztu zitzaion. Hurrengo bake-demonstrazio handia
irailaren 1ean izango da Munichen. Berak, nik eta guztiok gonbidatu nahi zaitugu
bertaratzera. Jarraitu bake-demonstrazioetara joaten.
Irailaren 1a, Munichen. Denetan zarata egin behar dugu, andreak eta jaunak!
Zerbait prestatu dut, honela doa:
Ez du beti perfektuki funtzionatzen, baina hala ere, txalo bero bat antolatzaileentzat!
Zerbait prestatu dut, eta honela funtzionatzen du:
Hasieran, ahulei soilik kaskoak hornituko zaizkie, ondo. Ondoren, arma gutxi batzuk soilik hornituko dira, ondo.
Ondoren, tanke gutxi batzuk soilik hornituko dira, prestakuntzarako soilik, jakina, ekialdeko flanka bermatzeko.
Eta berriro lo-ibiliko gara bonbak lehertu arte eta orduan geure buruari galdetuko diogu: "Ai ama, nola gerta liteke hori?"
Hori bezalaxe, funts berezietatik derrigorrezko soldadutzara.
Gerra egiteko gai bihurtzen zara, edo altxatu eta erantzun egiten duzu.
Egun on, hau da nire mezua Bundestag-era: Ni pertsona askea naiz, baina, zalantzarik gabe, ez naiz menpekoa. Zerbitzu
militarra ukatu nahi izatea lehen urratsa da. Baina are garrantzitsuagoa da bakearekiko zerbitzua handitzea.
Farmazia-industriaren hiru urteko nagusitasunaren ondoren, orain arma-industriaren kontrolpean gaude.
Pandemia artifizial batetik, gerrara modu leunean igarotzen gara. Baina gure erantzuna berdina da: "Ez dugu horrekin bat egingo!"
Izan ere, gezurrak ere berdinak dira, krisiari bakarrik izen desberdin bat jarri diote. Orain 24-7 gerra-propaganda
da. Horregatik eskatzen dut bake-negoziazioak egitea. Ados ez daudenentzat esaten dut: gerra-sustatzaileak aurretik!
Zarpaildun pasibista deitzen didate, baina bake-aktibista izaten jarraitzen dut. Nola deitu arren, nire betebeharra
dela uste dut, eta zuk ere nik bezala sentitzen duzu.
Hori dela eta ez gaude martxan. Eta Reinhard Mayk bezala esango dut: "Ez ditut nire seme-alabak utziko!"
Eskerrik asko, Berlin!