Aku kerep ditakoni pitakon: Apa sing bisa kita lakoni kanggo ngapikake sistem? Kepiye carane kita bisa nglindhungi awake dhewe
saka aliran terus-terusan saka goroh, manipulasi, lan distorsi?
• Apa sing bisa kita lakoni? Sejatine, yen ana 300.000 wong sing bisa ngirim petisi amarga paukuman sing ora diwenehake, mesthine
uga bisa kanggo atusan ewu saka kita menyang Berlin lan ngomong kanthi banter lan cetha.
Kita ora pengin dadi bagéan saka iki maneh!
Halo, Berlin! Halo!
Ya ampun!
Berlin! Berlin! Saiki kita ana ing Berlin! Berlin! Berlin! Saiki kita ana ing Berlin! Ya! Halo kanca-kanca sing kinurmatan!
Lan kanggo sepuluh wong sing durung tak peluk dina iki, sugeng rawuh uga kanggo sampeyan. Wah, dina iki
pancen luar biasa, kesempatan sing apik banget kanggo padha kumpul ing kene dina iki.
Kanca-kanca sing tak tresnani, kanca-kanca seperjuangan, meh patang taun kepungkur, meh pas ing dina iki, aku ngadeg ing
kéné ing panggung iki mung karo kamera ing tanganku, lan dina iki aku malah nduwé mikropon ing tanganku. Piye kerené kuwi?
Aku wis diomongké yèn aku mung nduwé sepuluh menit lan kudu ringkes. Aku kuduné ngomong bab
kabebasan, oke? Dadi, apa kuwi? Apa sejatine kabebasan iki?
Aku kira kita wis weruh ing sawetara minggu kepungkur yèn kabebasan iki mung nganti tekan watak gampang tersinggungé
Sekretaris Dalam Negeri kita, sing nyalahgunakaké undang-undang babagan asosiasi kanggo nglarang portal media
mandhiri – saluran media, élinga, sing durung tau nglanggar siji undang-undang waé nganti wektu kuwi.
Dadi, ayo padha rembug babagan kabebasan pers iki, ya? Lan kanca-kanca sing kinurmatan, aku ngadeg ing kene minangka wakil,
minangka proksi, minangka wakil saka lanskap media anyar, sawijining lanskap media sing nindakake apa sing saktenane kuduné
ditindakake déning media ing demokrasi sing mlaku kanthi becik.
Iki babagan laporan obyektif, ora dimotivasi politik lan, sing paling utama, mandiri, ora gumantung marang...
Kita butuh pelaporan sing mandiri saka para pendukung finansial gedhe ing latar mburi utawa kelompok lobi sing
nguwasani sing mung tuku pendapat, ilmuwan, lan studi.
Saben saka kita ing kene dina iki nduwé alesan dhéwé-dhéwé kenapa ing sawijining wektu kita wis kelangan kapercayan marang media.
Sawetara wong tangi tanggal 11 September lan nyadari yen ana sing ora bener. Sawetara saka kita dumadakan merhatiin banget ing taun
2014 nalika kudeta ing Maidan. Lan sajrone periode coronavirus sing ora bisa diomongake iki, mayoritas gedhe saka
kita mesthi wis nyadari yen ana sing tenan ora bener ing kene.
Mulané kita padha kumpul ing kéné dina iki, kanggo ngirimaké pesen sing kuwat manèh yèn kita ora sarujuk karo cara
swara kritis lan panemu sing béda diperlakokaké ing nagara iki.
Istilah "kamardikan pers" wis dadi lelucon ing negara iki. Lan kuwi wis suwé sadurungé ana coronavirus. Kamardikan
pers iku ukara kosong sing ora nduwé teges apa-apa manèh.
Lan ora adoh saka kene, kira-kira ana ing mburi kana, miturutku, utawa ing endi wae Bundestag ana, teks ing ngisor iki ditulis ing
kaca: Artikel 5 Undhang-Undhang Dasar: Saben wong nduwé hak kanggo bébas nyatakaké lan nyebarake panemuné
liwat ucapan, tulisan, lan gambar, lan kanggo éntuk informasi saka sumber sing kabuka umum tanpa alangan.
Kabebasan pers lan kabebasan laporan liwat radio lan film kudu dijamin. Ora ana sensor.
Ora bakal ana sensor! Nuwun sewu?
Takoni wartawan Gerhard Wisniewski apa sing kelakon nalika dhèwèké nggawe dokumenter pisanan babagan 9/11 ing taun 2003. Dhèwèké
nggawe kesalahan nalika wawancara karo walikota Shanksville.
Pesawat. Ora ana pesawat. Lan sawisé kuwi, ora ana maneh sutradara film sing jenenge Gerhard
Wisniewski. Dheweke langsung dipecat saka WDR.
Utawa sapa ing antaramu sing ngerti Frieder Wagner? Frieder Wagner iku pembuat film kanggo siaran umum. Dheweke
wis nggawe 68 film. Banjur sawijining dina dheweke duwe gagasan lan nggawe film babagan amunisi uranium:
"Uranium sing wis dikurangi". Lan filmé dijenengi "Debu Mateni". Banjur ora ana maneh film kaping 69.
Utawa sapa sing isih kelingan penampilan Eva Hermann ing Kerner taun 2007? Kowe ngerti maksudku. Astaga,
dheweke ngomong 'motorway'. Apa kowe kelingan kuwi?
Lan apa asilé? Apa gerangan kabeh wong padha njerit kaya ngono? Iku sawijining tribunal umum kanggo sapa
waé sing wani nindakake kaya ngono ing mangsa ngarep.
Utawa kolega aku dhewe Katrin Huss, sing sawise meh 20 taun nyiarake program MDR ing Mitteldeutscher Rundfunk,
ngajak Dr Hans-Joachim Maaz mlebu studio. Lan apa sing ditindakake dheweke? Dheweke ngidini dheweke rampung ngomong.
Dheweke mung ngeculake dheweke ngomong. Apa asilé? Tekanan saka ndhuwur. Kepiye kowe bisa nindakake kuwi? Banjur
kowe kudu nyela lan sapiturute. Banjur dheweke mundur. Saiki dheweke ana karo kita ing NuoViso.
Dhaptar wong-wong iki dawa banget, banget. Lan iki mung wong-wong sing tak temoni dhéwé, sing tak wawancarai
dhéwé, lan sing kabèh wis dilarang saka diskursus umum.
Utamané sajrone pandemi coronavirus, dhaptar iki wis dadi luwih dawa banget. Yen kabeh mau
didhaptar ing kéné, bakal ngluwihi cakupan artikel iki.
Lan apa kowe ngerti pira program sing wis dilarang nganti saiki? Pira situs web? Lan saiki
malah majalah ing Jerman paling apik sing tau ana.
Lan banjur, mesthi ana trik-trik sing pancen jahat banget, kaya mbusak akun bank, akun PayPal, lan akun YouTube. Kita ing
NuoViso pancen bisa nyritakake siji utawa loro bab babagan kuwi.
Iki kabijakan tusukan jarum cilik. Tansah nambah kenceng obeng jempol sethithik maneh, banjur kabeh dadi kenceng ing perang
nglawan, ya kowe ngerti, sing kebalikan saka sisih tengen.
Apa sing kita sakseni dina iki dudu mung serangan marang kabebasan pers. Iki serangan marang kabèh pamikiran oposisi.
Saben kritik marang sistem iki utawa marang pamaréntah langsung dikutuk lan dilawan nganggo cara-cara paling ekstrim sing ana.
Nggunakake cara-cara sing wis suwe ora pantes kanggo demokrasi sejati. Sayange, kita kudu ngakoni, lan saya
tambah, yen ing kene lagi dibentuk struktur kekuwatan sing wis suwe kita ing Jerman kepengin ngilangi.
Pira kerepé kita maca iki ing poster lan ing demonstrasi? "Saiki wektu 'ora bakal manèh'!" Ya, persis. Saiki wektu
'ora bakal manèh'. Lan kuwi ateges ora bakal manèh nglarang panemu. Ora bakal manèh matesi diskusi.
Lan ing ndhuwur kabèh, aja nganti manèh nahan wong dadi tahanan politik kaya sing dialami Michael Ballweg. Aja
nganti manèh nglarang partai politik. Aja nganti manèh ngidini totaliterisme sing ala ing kéné.
Kanca-kanca sing kinurmatan, kanca-kanca sejawat, sing pancen dibutuhake ing kene yaiku pers bebas sing pantes diarani
pers, sing nindakake persis apa sing kuduné ditindakake pers.
Kekuatan kaping papat, sawijining badan pangawas kanggo partai politik lan politisi sing ngidam kuwasa. Kakuatan korektif
sejati, dudu sandiwara kaya wong-wong sing nyebut awake dhewe kaya ngono nanging mung nyebarake propaganda pamarentah murah.
Sing dibutuhake yaiku wartawan sing bisa mbantu kita mbukak semak belukar lan jaring korupsi sing dadi ciri jaman coronavirus. Kita
butuh wartawan kaya Florian Warweg saka NachDenkSeiten. Dheweke bola-bali takon pitakon sing pancen penting ing konferensi
pers lan mbukak angka-angka suram sing ana ing podium bola-bali.
Lan ing ndhuwur kabèh, sing kita butuhake yaiku dhukungan saka sampeyan kabèh, supaya kita wartawan lepas
bisa nindakake pakaryan sing wis cetha ora bisa ditindakake déning media arus utama suwé iki.
Tulungana media sing sampeyan percaya, sak isa-isanmu, sak miturut kemampuanmu, sak miturut wektu sing kowe duwé. Lan ayo
padha mbalèkaké makna lawas saka istilah 'kabebasan pers'. Kita kabèh diundang kanggo nindakake iki,
ing kéné dina iki, nalika kita padha ngadeg kéné.
Ya, lan pungkasané, aku mung pengin ngomong siji bab maneh. Kaping pisan, aku pengin matur nuwun marang priya sing
tanpa dhèwèké aku ora bakal ana ing kéné dina iki lan tanpa dhèwèké mbok menawa ora akèh wong sing bakal ana ing kéné uga.
Tanpa kowe, Frank, akèh wong malah ora bakal ana ing kéné. Frank Höfer!
Lan aku mikir ing atiku, apa sing bisa tak ucapaké minangka ukara pungkasan ing kéné, mbok menawa ngutip wong liya. Ora, aku
nemokaké ukara dhéwé: Aku yakin yèn ing nagara kita ana guyub rukun sing gedhé babagan
hak kita kanggo kebebasan. Matur nuwun, Berlin!
Aku banget seneng ngumumake sawijining seniman sing apik tenan. Wong lanang sing nduwé "01" lan tentrem donya – Kilez More.
Wow.
Matur nuwun, Berlin.
Apik tenan ndeleng akèh wong kéné manèh. Lan aku péngin saiki kita padha rame swarane, supaya pesen iki
bisa kita kirim adoh-adoh, nganti tekan Bundestag.
Kabeh wong ing kene, nganti titik kembang. Aku ngomong "donya" lan kowe ngomong "tentrem". "Donya."
"Tentrem."
"Donya."
"Tentrem." Sisih liyane. Aku ngomong "donya" lan kowe ngomong "tentrem."
"Donya." "Donya." Wong:] "Tentrem." "Tentrem." Lan saiki kabèh wanita.
"Donya." "Tentrem." "Donya." "Tentrem."
Kabeh wong sing lelungan saka Austria.
"Donya."
"Tentrem."
Wow.
Lan saiki Berlin.
Ayo padha njerit bebarengan.
Aku ngomong "donya" lan kowe ngomong "tentrem". "Donya."
"Tentrem."
"Donya." "Tentrem." Kowe weruh, nalika kita kabeh padha ngadeg bebarengan, swara kita dadi luwih
banter banget, lan ora ana sing bisa nyegah kita.
Amarga ana alesan kenapa padha kepengin misahake kita, wong sing mikir lateral lan sing durung divaksin. Lan saiki kita kudu
nembak wong Rusia. Padha kudu misahake lan ngrebut kita, amarga yen kita guyub, wong-wong ing
pucuk ora bakal duwe kasempatan nglawan kita.
Saiki kita wis nggawa lagu karo kita.
Ah.
Arah
Monitor, ya.
Lagu sing wis akèh kowe krungu ing pirang-pirang demonstrasi lan sing arep kita rayakaké bareng sedhela manèh. Amarga kuwi
uga dadi pérangané – rasa sing digawa mulih dina iki, yèn kita metu kanthi semangat kanggo ngganti donya iki manèh.
[Direktur,
Ayo lunga.
Apik tenan bisa ketemu karo kowe kabeh.
Ah. Suwene luwih banter ing monitor, instrumental. Ah. Inggih, matur nuwun.
Oke. Apik tenan.
Berlin, apa kowe siap?
Ah.
Ayo lunga.
Lagu: Kita bisa mbangun omah sing mandhiri lan lestari. Kita bisa ngrawat bumi kanthi rasa syukur minangka manungsa. Kita
bisa mandheg nyoba dadi wong saka program televisi. Kita bisa mandheg mbengkokake awak lan dadi awake dhewe.
Kita bisa kerja bareng tinimbang ngontrol. Balik maneh marang kita. Urip tentrem karo kéwan. Peternakan
pabrik nyerna sepertiga saka kabèh gandum ing donya.
Kita mangan terus-terusan, nalika ing panggon liya ana wong sing keluwen. Kita bisa nandur rami tinimbang ngresiki alas udan. Kita
bisa nggawe nilai luwih akeh, tinimbang nggunakake cara bal salju kanggo entuk luwih lan luwih menyang dompet
kita. Nganti kita nyadari yen nilai dhuwit iku ilusi.
Kita bisa nggunakake luwih saka limang indra, kanggo kenal karo wong liya lan nemoni wong-wong mau kaya kita iku dheweke. Kita
bisa nindakake iki lan kuwi, kita bisa nindakake iki lan kuwi.
Aku bisa ngomong bab iki nganti pirang-pirang jam, nanging aku luwih seneng nindakake apa-apa. Kita bisa
kanthi gampang nggawe donya dadi luwih apik sethithik.
Wong sing kepengin tentrem ora adol senjata. Kita kabeh bisa nyawiji. Kita lagi menehi tuladha.
Kita bisa kanthi gampang nggawe donya dadi luwih apik sethithik. Wong sing kepengin tentrem ora adol senjata. Kita kabeh bisa
nyawiji. Kita lagi menehi tuladha. Kita bisa kanthi gampang nggawe donya dadi luwih apik sethithik.
Wong-wong sing kepengin tentrem ora adol senjata. Kita kabeh bisa nyawiji. Kita lagi menehi tuladha.
Kita bisa ngganti kabeh. Yen wae kita mandheg pracaya yen ora ana sing bisa diganti. Kabeh bisa diganti, ya, lan ora mung ing taun
pamilihan. Gunakake swaramu, sanajan ora ana sing njaluk. Kita bisa mandheg pura-pura yen dhuwit duwe rega.
Lan tumindak kaya kita pancen kabeh manungsa. Sinau ngomong siji lan sijine tanpa utusan.
Eseman nyawijiake kita; ati sing padha ngedeg ing jero kita. Kita bisa owah. Lan kanthi mangkono,
kita bisa ngganti kabeh sing ana ing sakupenge kita.
Iki pancen bakal ngganti kabeh saka wiwitan. Ora ana alesan kanggo ngenteni maneh.
Kita bisa miwiti tinimbang takon kenapa wong liya ora. Kita bisa mbusak T amarga bisa. Titik.
Utawa kenapa kowe mikir sing nggawe kita milih kita?
Kita bisa miwiti lan pungkasane percaya marang awake dhewe. Ayo, ayo miwiti mbangun donya anyar saiki.
Kita bisa kanthi gampang nggawe donya dadi luwih apik sethithik. Wong sing kepengin tentrem ora adol
senjata. Kita kabeh bisa nyawiji. Kita lagi menehi tuladha.
Kita bisa kanthi gampang nggawe donya dadi luwih apik sethithik. Wong sing kepengin tentrem ora adol
senjata. Kita kabeh bisa nyawiji. Kita lagi menehi tuladha.
Aku muak karo standar ganda, nalika padha kandha yèn saiki kita nyedhiyakake senjata kanggo tentrem. Kita ora
péngin setitik minyak saka Rusia maneh lan kita nyuwun marang Arab Saudi kanthi tangan kebuka.
Ing Ukraina, saiki iki dadi bab moral. Nanging padha ora peduli karo getihen ing panggonan liya. Kita kudu ngadeg kanggo jaman
sing luwih apik. Kita iku owah-owahan, kita iku pratandha. Kita bisa banget gampang nggawe donya dadi luwih apik sethithik.
Wong sing kepengin tentrem ora adol senjata. Kita kabeh bisa nyawiji. Kita lagi menehi tuladha.
Kita bisa kanthi gampang nggawe donya dadi luwih apik. Yen kowe kepengin tentrem, aja adol senjata. Kita kabeh bisa nyawiji.
Kita ngirim pesen. Berlin ngirim pesen dina iki! Matur nuwun!
Matur nuwun, Berlin!
Apa kowe krungu aku kanthi cetha?
Endah!
Aku wis nyiapake soko cilik sing tak tulis khusus kanggo dina iki. Apa kowe siap menyang Berlin?
Endah!
Aku duwe pesen liyane saka Michael Ballweg, sing lali nyebutake iki sadurunge. Demonstrasi perdamaian gedhe sabanjure bakal
dianakake ing Munich tanggal 1 September. Dheweke, aku, lan kita kabeh ngajak sampeyan rawuh. Terus melu demonstrasi perdamaian.
1 September, Munich. Kita kudu gawe rame ing endi-endi, para ibu lan para bapak!
Aku wis nyiapake soko, kaya ngene:
Ora mesthi mlaku kanthi sampurna, nanging isih, tepuk tangan kanggo para penyelenggara! [Ora ana musik.
Ora ana musik!
Aku wis nyiapake soko, lan iki carane kerjane:
Wiwitané, mung helm sing bakal disedhiyakake kanggo sing ringkih, oke. Banjur mung sawetara senjata sing bakal disedhiyakake,
oke. Banjur mung sawetara tank sing bakal disedhiyakake, mung kanggo latihan waé, mesthi, kanggo ngamanake sayap wétan.
Lan kita bakal mlaku turu maneh nganti bom njeblug lan banjur kita bakal takon marang awak dhewe: "Wah, kepiye iki bisa
kelakon?" Mung kaya ngono, saka dana khusus nganti wajib militer.
Kowe dadi bisa perang utawa kowe ngadeg lan mbela awakmu.
Sugeng dinten, iki pesenku marang Bundestag: Aku wong merdéka, nanging mesthi dudu kawula. Nolak tugas militer
iku langkah kapisan. Nanging luwih wigati manawa kita nambah pangabdian kita marang tentrem.
Sawisé telung taun didominasi déning industri farmasi, saiki kita ana ing sangisoré kendali industri senjata.
Saka pandemi sing digawe, kita pindhah lancar menyang perang. Nanging tanggapan kita tetep padha: "Kita ora bakal melu!"
Amarga sanajan gorohé padha, mung krisé sing jenengé béda. Saiki mung propaganda perang 24/7. Mula aku ngajak
rembugan perdamaian. Kanggo sing ora sarujuk, aku kandha: para penggembar perang maju!
Wong-wong nyebut aku pacifis acak-acak, nanging aku tetep dadi aktivis perdamaian. Ora preduli apa sing padha sebut
aku, aku nganggep iki tugasku, lan kowe ngrasakake kaya aku.
Mulané kita ora ngetab. Lan aku bakal ngomong kaya Reinhard May: "Aku ora bakal nyerahaké anak-anakku!"
Matur nuwun, Berlin!