Më është bërë shpesh pyetja: Çfarë mund të bëjmë për të përmirësuar sistemin? Si mund të mbrohemi nga ky rrjedhë i
pandërprerë i gënjeshtrave, manipulimit dhe shtrembërimeve?
• Çfarë mund të bëjmë? Sinqerisht, nëse ka 300,000 njerëz që mund të dorëzojnë një peticion për shkak të një penaliteti që nuk u
dha, atëherë duhet të jetë e mundur që qindra mijëra prej nesh të shkojnë në Berlin dhe ta themi me zë të
lartë dhe qartë. Ne nuk duam të jemi më pjesë e kësaj!
Përshëndetje, Berlin! Përshëndetje!
O Zot!
Berlin! Berlin! Jemi në Berlin sot! Berlin! Berlin! Jemi në Berlin sot! Po! Përshëndetje, miq të dashur!
Dhe për të gjithë ata dhjetë persona që ende nuk i kam përqafuar sot, mirë se vini edhe ju. Çfarë ditë, çfarë
mundësie e mrekullueshme për t'u mbledhur së bashku këtu sot.
Të dashur miq, të dashur shokë të armëve, gati katër vjet më parë, pothuajse në këtë ditë, qëndrova këtu në
këtë skenë me vetëm një kamerë në dorë, dhe sot madje kam edhe një mikrofon në dorë. Sa bukur është kjo?
Më thanë që kam dhjetë minuta dhe duhet ta mbaj shkurt. Duhet të flas për lirinë, mirë? Pra,
çfarë është kjo? Çfarë është kjo liri, gjithsesi?
Mendoj se kemi parë në javët e fundit që kjo liri zgjatet vetëm deri aty ku e lejon natyra e hollë e Sekretarit tonë të
Brendshëm, i cili keqpërdor ligjin për shoqata për të ndaluar portalet e pavarura të medias – media që, kini
parasysh, nuk kishin shkelur asnjë ligj deri atëherë.
Pra, të flasim për këtë liri të shtypit, a jemi dakord? Dhe, miq të dashur, qëndroj këtu si përfaqësues, si zëvendësues, si
përfaqësues i një peizazhi të ri mediatik, një peizazh mediatik që bën atë që mediat duhet të bëjnë në një demokraci funksionale.
Bëhet fjalë për raportim objektiv, jo të motivuar politikisht dhe, mbi të gjitha, të pavarur, jo të varur nga...
Na duhet një raportim i pavarur nga mbështetësit e mëdhenj financiarë në prapaskenë ose nga grupet e fuqishme
lobiste që thjesht blejnë opinione, shkencëtarë dhe studime.
Secili prej nesh këtu sot ka arsyet e veta për t'u shkëputur nga mediat, për të humbur besimin te mediat në një moment.
Disa njerëz u zgjuan më 11 shtator dhe kuptuan se diçka nuk shkonte. Disa prej nesh papritmas ngritën veshët në vitin 2014
gjatë grushtshtetit në Sheshin Maidan. Dhe gjatë kësaj periudhe të pashpjegueshme të koronavirusit, shumica dërrmuese prej
nesh padyshim kanë kuptuar se diçka nuk shkon seriozisht këtu.
Prandaj jemi mbledhur sot këtu, për të dërguar edhe një herë një mesazh të fortë se nuk pajtohemi me mënyrën se si
trajtohen zërat kritikë dhe mendimet e ndryshme në këtë vend.
Termi "liria e shtypit" është bërë një farsë në këtë vend. Dhe kjo ka ndodhur shumë para koronavirusit. Liria e shtypit
është një shprehje e zbrazët që nuk do të thotë më asgjë.
Dhe jo shumë larg nga këtu, më saktë atje mbrapa, mendoj, ose kudo që ndodhet Bundestagu, në një xham është shkruar ky tekst:
Ligji Themelor, Neni 5: Çdo njeri ka të drejtën të shprehë dhe të përhapë lirshëm mendimet e tij me gojë, me shkrim
dhe me imazhe, si dhe të marrë informacion nga burime të përgjithshme të aksesueshme pa pengesa.
Liria e shtypit dhe liria e raportimit në radio dhe film janë të garantuara. Nuk do të ketë censurë.
Nuk do të ketë asnjë censurë! Më falni?
Pyete gazetarit Gerhard Wisniewski se çfarë ndodhi kur ai realizoi dokumentarin e parë për 11 shtatorin në vitin 2003.
Ai bëri gabimin kur intervistoi kryebashkiakun e Shanksville.
"Avion. Nuk kishte avion." Dhe pas kësaj, nuk kishte më një regjisor me emrin Gerhard
Wisniewski. Ai u shkarkua menjëherë nga WDR.
Ose kush prej jush e njeh Frieder Wagner? Frieder Wagner është një regjisor filmash për transmetim publik. Ai ka
realizuar 68 filma. Dhe një ditë i erdhi një ide dhe realizoi një film për municionin me uranium:
"Uranium i varfër". Dhe filmi quhet "Pluhur vdekjeprurës". Dhe pastaj nuk pati më filmin e 69-të.
Ose kush e mban mend paraqitjen e Eva Hermann në Kerner në vitin 2007? E di çfarë dua të
them. O Zot, ajo tha "autostradë". E mban mend?
Dhe cili ishte rezultati? Për çfarë ishte gjithë ajo britmë? Ishte një tribunal publik për të gjithë ata që
mund të guxonin të bënin diçka të tillë në të ardhmen.
Ose kolegia ime Katrin Huss, e cila, pas gati 20 vjetësh si prezantuese në MDR, Mitteldeutscher
Rundfunk, pati Dr. Hans-Joachim Maaz në studio. Dhe çfarë bëri ajo? E la të përfundonte fjalimin.
Ajo thjesht e la të fliste. Cili ishte rezultati? Presion nga lart. Si mund ta bësh këtë? Pastaj duhet të
ndërpresësh e kështu me radhë. Pastaj ajo dha dorëheqjen. Tani është me ne, në NuoViso.
Lista e këtyre njerëzve është shumë, shumë më e gjatë. Dhe këta ishin vetëm ata që i takova vetë, të cilët i intervistova vetë,
dhe të cilët të gjithë ishin përjashtuar nga diskursi publik.
Veçanërisht gjatë pandemisë së koronavirusit, kjo listë është bërë shumë, shumë më e gjatë. Të përmendësh të
gjitha do të shkonte përtej fushës së këtij artikulli.
Dhe a e di sa programe janë ndaluar deri tani? Sa faqe interneti? Dhe tani madje edhe
revista në Gjermaninë më të mirë ndonjëherë.
Dhe pastaj, natyrisht, ka mashtrime vërtet të liga, si fshirja e llogarive bankare, llogarive PayPal dhe llogarive YouTube.
Ne në NuoViso padyshim mund t'ju themi diçka apo dy rreth kësaj.
Është një politikë me pickime të vogla me gjilpërë. Gjithmonë duke shtrënguar pak më shumë vidat dhe pastaj gjithçka e ngushtë
në luftën kundër, mirë, e di vetë, e kundërta e së djathtës.
Ajo që po dëshmojmë këtu sot nuk është thjesht një sulm ndaj lirisë së shtypit. Është një sulm ndaj çdo mendimi
opozitar. Çdo kritikë ndaj këtij sistemi ose ndaj qeverisë dënohet menjëherë dhe luftohet me masat më ekstreme të mundshme.
Duke përdorur metoda që prej kohësh nuk janë më të denja për një demokraci të vërtetë. Fatkeqësisht, duhet ta pranojmë, dhe
gjithnjë e më shumë, se këtu po krijohen struktura pushteti që ne në Gjermani prej kohësh kemi dashur t'i heqim qafe.
Sa shpesh e kemi lexuar këtë në posterë dhe në demonstrata? "Kurrë më është TANI!" Po, pikërisht. Kurrë më
është tani. Dhe kjo do të thotë kurrë më ndalimin e opinioneve. Kurrë më kufizimin e diskursit.
Dhe mbi të gjitha, kurrë më mos burgosni njerëz si të burgosur politikë, siç i ndodhi Michael Ballwegut.
Kurrë më mos ndaloni partitë politike. Kurrë më mos lejoni totalitarizëm të shëmtuar këtu.
Të dashur miq, të dashur kolegë, ajo që na nevojitet me të vërtetë këtu është një shtyp i lirë që ia vlen
emrit, që bën pikërisht atë që duhet të bëjë shtypi.
Një pushtet i katërt, një organ mbikëqyrës për partitë politike dhe politikanët e etur për pushtet. Një forcë korrigjuese e
vërtetë, jo një mashtrim si ata që e quajnë veten kështu, por që më pas shpërndajnë vetëm propagandë të lirë qeveritare.
Ajo që na duhet janë gazetarë që mund të na ndihmojnë të zbërthejmë shkurre e rrjetë të korrupsionit të epokës së
koronavirusit. Na duhen gazetarë si Florian Warweg nga NachDenkSeiten. Ai herë pas here bën pyetjet me të
vërtetë të rëndësishme në konferencat për shtyp dhe ekspozon ato figura të trishta atje lart në podium, herë pas here.
Dhe mbi të gjitha, ajo që na nevojitet është mbështetja e të gjithëve ju, në mënyrë që ne gazetarët e pavarur të
mund të bëjmë pikërisht punën që mediat kryesore qartë nuk kanë qenë në gjendje ta bëjnë prej kohësh.
Ndihmo mediat që i beson, sa më shumë të mundesh, sa të lejojnë mjetet e tua dhe koha jote. Dhe le të rikthejmë thjesht
kuptimin e vjetër të termit 'liria e shtypit'. Ne të gjithë jemi të thirrur ta bëjmë këtë, këtu sot, ndërsa qëndrojmë këtu.
Po, dhe më në fund, do të doja të thoja edhe një gjë. Së pari, do të doja të falënderoja njeriun pa të cilin unë
kurrë nuk do të isha këtu sot dhe pa të cilin ndoshta as kaq shumë njerëz nuk do të ishin këtu.
Frank, pa ty, shumica e njerëzve as nuk do të ishin këtu. Frank Höfer!
Dhe mendova me vete: çfarë mund të them si fjalinë time të fundit këtu, ndoshta të citoj dikë tjetër. Jo, vetë mendova
një fjali: Besoj se në vendin tonë ka një unitet të madh për të drejtën tonë për liri. Faleminderit, Berlin!
Jam veçanërisht i kënaqur të njoftoj një artist të mrekullueshëm. Njeriu me "01" dhe paqen botërore – Kilez More.
Uau.
Faleminderit, Berlin.
Është e mrekullueshme të shoh kaq shumë njerëz këtu përsëri. Dhe dua që tani të jemi të zëshëm, në mënyrë që
të dërgojmë këtë mesazh larg e gjerë, deri në Bundestag.
Të gjithë këtu deri te asteriski. Unë them "botë" dhe ti thua "paqe". "Botë."
"Paqe."
"Bota."
"Paqe." Ana tjetër. Unë them "botë" dhe ti thua "paqe."
"Bota." "Bota." Njerëzit:] "Paqe." "Paqe." Dhe tani të gjitha gratë.
"Botë." "Paqe." "Botë." "Paqe."
Të gjithë ata që udhëtuan nga Austria.
"Botë."
"Paqe."
Uau.
Dhe tani Berlini.
Le të bërtasim të gjithë së bashku.
Unë them "botë" dhe ti them "paqe". "Botë."
"Paqe."
"Bota." "Paqja." E sheh, kur qëndrojmë të gjithë së bashku, jemi shumë, shumë më të zëshëm, dhe asgjë nuk mund të na ndalojë.
Sepse ka një arsye pse duan të na ndajnë, mendimtarët lateralë dhe të pavaksinuarit. Dhe tani duhet të qëllojmë rusët.
Ata duhet të na ndajnë dhe të na pushtojnë, sepse nëse qëndrojmë bashkë, ata në majë nuk kanë asnjë shans kundër nesh.
Tani kemi sjellë me vete një këngë.
Ah.
Drejtim
Monitor, po.
Një këngë që shumë prej jush e keni dëgjuar tashmë në demonstrata të shumta dhe që do të donim ta festonim së bashku pas pak. Sepse
edhe kjo është pjesë e saj – ndjesia që e marrim me vete sot në shtëpi, që dalim me
energji për të ndryshuar këtë botë edhe një herë.
[Drejtor,
Të shkojmë.
Është e mrekullueshme të shoh kaq shumë prej jush.
Ah. Më i lartë në monitor, instrumental. Ah. Po, faleminderit.
Mirë. E mrekullueshme.
Berlin, je gati?
Ah.
Të shkojmë.
Kënga: Ne mund të ndërtonim shtëpi që janë vetë-mjaftuese dhe të qëndrueshme. Ne mund ta trajtojmë tokën me mirënjohje si qenie
njerëzore. Ne mund të ndalojmë përpjekjet për t'u bërë dikush nga programet televizive. Ne mund të
ndalojmë të deformohemi dhe thjesht të jemi vetvetja.
Ne mund të bashkëpunojmë në vend që të kontrollojmë. Kthehemi përsëri te kolektivi. Jetojmë në paqe me
kafshët. Bujqësia industriale konsumon një të tretën e të gjithë drithërave në botë.
Ne hamë e hamë, ndërsa diku tjetër njerëzit po vdesin nga uria. Ne mund të mbjellim kanabis në vend që të shkatërrojmë pyjet
tropikale. Ne mund të krijojmë më shumë vlerë, në vend që të përdorim metodën e topit të borës për të marrë
gjithnjë e më shumë në portofolët tanë. Deri sa të kuptojmë se vlera e parave është një iluzion.
Ne mund të përdornim më shumë se pesë shqisa, për t'u njohur me të tjerët dhe t'i takonim sikur të ishim vetë ata.
Ne mund të bënim këtë e atë, ne mund të bënim këtë e atë.
Mund të flisja për orë të tëra për këtë, por do të preferoja të bëja diçka. Ne mund ta bënim botën pak më të mirë kaq lehtë.
Ata që duan paqe nuk shesin armë. Ne të gjithë mund të bashkojmë duart. Ne po japim një shembull.
Ne mund ta bënim botën pak më të mirë kaq lehtë. Ata që duan paqe nuk shesin armë. Ne të gjithë mund të bashkojmë duart. Ne po
japim një shembull. Ne mund ta bëjmë botën pak më të mirë kaq lehtë. Ata që duan paqe nuk shesin armë.
Ne mund të bashkojmë duart. Ne po japim një shembull.
Ne mund të ndryshonim gjithçka. Po të ndalonim të besonim se asgjë nuk mund të ndryshohet. Gjithçka mund të ndryshohet, po,
dhe jo vetëm në një vit zgjedhor. Përdor zërin tënd, edhe nëse askush nuk të ka kërkuar. Ne mund të ndalojmë së pretenduari se
paratë kanë vlerë. Dhe të veprojmë sikur me të vërtetë të ishim të gjithë qenie njerëzore.
Mëso të flasësh me njëri-tjetrin pa ndërmjetës.
Buzëqeshjet na lidhin; i njëjti zemër rreh brenda nesh. Ne mund të ndryshojmë. Dhe duke
vepruar kështu, ndryshojmë gjithçka përreth nesh.
Kjo do të ndryshojë vërtet gjithçka nga themeli. Nuk ka më arsye për të pritur.
Ne mund të fillojmë në vend që të pyesim pse të tjerët nuk e bënë. Ne mund të fshijmë T-në sepse
mundemi. Pikë. Ose pse mendon se krijuesi ynë na zgjodhi?
Ne mund të fillojmë dhe më në fund t'i besojmë vetes. Hajde, le të fillojmë të ndërtojmë një botë të re tani.
Ne mund ta bënim botën pak më të mirë kaq lehtë. Ata që duan paqe nuk shesin armë. Ne të gjithë
mund të bashkojmë duart. Ne po japim një shembull.
Ne mund ta bënim botën pak më të mirë kaq lehtë. Ata që duan paqen nuk shesin armë. Ne të gjithë
mund të bashkojmë duart. Ne po japim një shembull.
Më neverisin dy standardet, kur na thonë se tani po furnizojmë armë për paqe. Ne nuk duam asnjë pikë nafte nga
Rusia më, dhe i përkulemi Arabisë Saudite me krahë të hapura.
Në Ukrainë, tani është çështje morali. Por ata nuk kujdesen për derdhjen e gjakut diku tjetër. Duhet të ngrihemi
për kohë më të mira. Ne jemi ndryshimi, ne jemi shenja. Ne mund ta bënim botën pak më të mirë kaq lehtë.
Ata që duan paqe nuk shesin armë. Ne të gjithë mund të bashkojmë duart. Ne po japim një shembull.
Ne mund ta bënim botën pak më të mirë kaq lehtë. Ata që duan paqe nuk shesin armë. Ne të gjithë mund të
bashkojmë duart. Ne po dërgojmë një mesazh. Berlini po dërgon një mesazh sot! Faleminderit!
Faleminderit, Berlin!
A më dëgjon qartë?
E bukur!
Kam përgatitur diçka të vogël që e shkrova posaçërisht për sot. A je gati për Berlin?
E bukur!
Kam një mesazh tjetër nga Michael Ballweg, i cili harroi ta përmendte më parë. Demonstrata e madhe e ardhshme për paqe do të
mbahet në Mynih më 1 shtator. Ai, unë dhe të gjithë ne do të dëshironim t'ju ftonim të merrni pjesë.
Vazhdoni të merrni pjesë në demonstratat për paqe.
1 shtator, Mynih. Duhet të bëjmë zhurmë kudo, zonja dhe zotërinj!
Kam përgatitur diçka, shkon kështu:
Nuk funksionon gjithmonë në mënyrë të përsosur, por megjithatë, një duartrokitje për organizatorët! [Pa muzikë.
Kam përgatitur diçka, dhe kështu funksionon:
Në fillim, do të furnizohen vetëm helmetat për të dobëtit, mirë. Pastaj do të furnizohen vetëm disa armë, mirë. Pastaj
do të furnizohen vetëm disa tanke, vetëm për qëllime stërvitore, natyrisht, për të siguruar flanqen lindore.
Dhe do të ecim në gjumë përsëri derisa bombat të shpërthejnë dhe pastaj do t'i pyesim veten: "O Zot, si mund të ndodhte
kjo?" Pikërisht kështu, nga fondet e veçanta te rekrutimi.
Ju bëheni të aftë të nisni luftë, ose ngriheni dhe luftoni përsëri.
Gëzuar ditën, ky është mesazhi im për Bundestagun: Unë jam një person i lirë, por sigurisht jo një subjekt. Refuzimi i
shërbimit ushtarak është hapi i parë. Por është edhe më e rëndësishme që të rrisim shërbimin tonë për paqen.
Pas tre vjetësh dominimi nga industria farmaceutike, tani jemi nën kontrollin e industrisë së armëve.
Nga një pandemi e fabrikuar, kalojmë pa ndërprerje në luftë. Por reagimi ynë mbetet i njëjti: "Ne nuk do të bashkëpunojmë me të!"
Sepse edhe gënjeshtrat janë të njëjta, vetëm kriza ka një emër tjetër. Tani është propagandë lufte 24/7.
Prandaj kërkoj që të zhvillohen negociata për paqe. Atyre që nuk pajtohen, u them: luftëtarët në front!
Më quajnë pacifist të çrregullt, por unë mbetem aktivist i paqes. Pa marrë parasysh se si më quajnë, e
shoh si detyrën time, dhe ti ndihesh njësoj si unë.
Prandaj nuk po marshojmë. Dhe do ta them si Reinhard May: "Nuk po i dorëzoj fëmijët e mi!"
Faleminderit, Berlin!