Ман бисёр маро бо ин савол мепурсанд: Чӣ кор карда метавонем, то системаро беҳтар созем? Чӣ гуна метавонем худро аз ин
ҷараёни доимии дурӯғҳо, манипулятсия ва таҳрифҳо ҳифз кунем?
• Мо чӣ кор карда метавонем? Ростӣ, агар 300 000 нафар метавонанд бо сабаби ҷазое, ки дода нашудааст, муроҷиатнома ирсол кунанд,
пас бояд имконпазир бошад, ки садҳо ҳазор нафари мо ба Берлин рафта, инро баланд ва
равшан бигӯем. Мо дигар намехоҳем қисми ин бошем!
Салом, Берлин! Салом!
Худоё!
Берлин! Берлин! Мо имрӯз дар Берлин ҳастем! Берлин! Берлин! Мо имрӯз дар Берлин ҳастем! Бале! Салом, дӯстони азиз!
Ва ба ҳамаи он даҳ нафаре, ки ман имрӯз ҳанӯз онҳоро ба оғӯш нагирифтаам, низ хуш омадед. Чӣ рӯз, чӣ
имконияти аҷоиб аст, ки имрӯз дар ин ҷо ҷамъ оем.
Дӯстони азиз, ҳамсафолони азиз, тақрибан чор сол пеш, қариб ба ҳамин рӯз, ман дар ин саҳна танҳо бо як камера дар даст
истода будам, ва имрӯз ҳатто микрофон дорам. Чӣ хуб аст ин?
Ба ман гуфтанд, ки даҳ дақиқа дорам ва бояд кӯтоҳ гӯям. Ман бояд дар бораи озодӣ гап
занам, хуб? Пас, он чист? Ин озодӣ дар асл чист?
Ман фикр мекунам, ки дар ҳафтаҳои охир мо дидем, ки ин озодӣ танҳо то ҳадди пӯсти тунуки вазири корҳои дохилии мо мерасад, ки
қонуни иттиҳодиро сӯиистифода бурда, порталҳои мустақили расонаиро манъ мекунад –
расонаҳое, ки то он замон ягон қонунро нашкаста буданд.
Пас, биёед дар бораи ин озодии матбуот суҳбат кунем, не? Ва дӯстони азиз, ман дар инҷо ҳамчун намоянда, ҳамчун вакил, ҳамчун
намояндаи манзараи нави расонаӣ меистам — манзараи расонаие, ки он кореро анҷом медиҳад, ки воқеан
расонаҳо дар як демократияи фаъол бояд анҷом диҳанд.
Ин дар бораи гузоришдиҳии объективӣ аст, на бо ангезаҳои сиёсӣ ва, пеш аз ҳама, мустақил аст, на вобаста ба...
Мо ба гузоришдиҳие ниёз дорем, ки аз сармоягузорони асосии молиявӣ дар пасманзар ё гурӯҳҳои пурқудрати лоббистӣ, ки
танҳо афкор, олимон ва таҳқиқотҳоро мехаранд, мустақил бошад.
Ҳар кадоме аз мо, ки имрӯз инҷо ҳастем, сабабҳои худро дорем, ки дар як марҳила бо ВАО ва бо
эътимоди худ ба онҳо робитаамонро қатъ кардаем.
Баъзе одамон 11 сентябр бедор шуданд ва фаҳмиданд, ки чизе нодуруст аст. Баъзе аз мо дар соли 2014 ҳангоми табаддулоти
давлатӣ дар Майдони Озоӣ ногаҳон гӯшҳоямонро рост кардем. Ва дар ин давраи беш аз ҳарфҳои гуфтанӣ бо вируси коронавӣ аксарияти
мо бешубҳа дарк кардем, ки дар ин ҷо чизе ҷиддан нодуруст аст.
Аз ҳамин сабаб мо имрӯз дар ин ҷо ҷамъ омадаем, то боз як бор паёми қавӣ фиристем, ки мо бо тарзи муносибат бо
овозҳои интиқодӣ ва афкори гуногун дар ин кишвар розӣ нестем.
Ибораи «озодии матбуот» дар ин кишвар ба як масхара табдил ёфтааст. Ва ин хеле пеш аз вируси коронавӣ буд. Озодии
матбуот як ибораи холӣ аст, ки дигар ҳеҷ маъное надорад.
Ва на он қадар дур аз ин ҷо, тақрибан дар он тараф, ба назарам, ё ҳар ҷое ки Бундестаг қарор дорад, дар як шишаи шишагӣ матни зерин
навишта шудааст: Моддаи 5-и Қонуни асосӣ: Ҳар кас ҳуқуқ дорад, ки афкори худро озодона бо сухан, навишт ва тасвир ифода ва паҳн
намояд ва бидуни монеа аз манбаъҳои умумидастрас маълумот гирад.
Озодии матбуот ва озодии пахши хабарҳо тавассути радио ва филм кафолат дода мешавад. Сензура вуҷуд нахоҳад дошт.
Сензура нахоҳад буд! Узр?
Аз рӯзноманигор Герҳард Вишневски бипурсед, ки дар соли 2003, вақте аввалин филми ҳуҷҷатии худро дар бораи 11 сентябр сохт, чӣ
рӯй дод. Ӯ хато кард, ки бо шаҳрдори Шенксвилл мусоҳиба гузаронд.
«Аэроплан. Аэроплан набуд.» Ва пас аз он дигар филмсозе бо номи Герхард Вишнёвски вуҷуд надошт. Ӯ фавран аз WDR ихроҷ шуд.
Ё кист аз шумо Фридер Вагнерро мешиносад? Фридер Вагнер филмсоз барои пахши ҷамъиятӣ аст. Ӯ 68 филм сохтааст. Ва як рӯз
ба ӯ як идея омад ва дар бораи амуницияи ураниум филм сохт:
«Уранийи камшуда». Ва филм «Хоки марговар» ном дорад. Ва пас дигар филми 69-ум набуд.
Ё кӣ ҳузури Эва Ҳерманро дар барномаи «Кернер» соли 2007 дар ёд дорад? Шумо мефаҳмед, ки ман чӣ мегӯям. О, Худоё, ӯ
калимаи «автомагистрал»-ро гуфт. Шумо инро дар ёд доред?
Ва натиҷа чӣ шуд? Ҳамаи он фарёдҳо дар бораи чӣ буданд? Ин як трибунали оммавӣ барои ҳамаи онҳое буд, ки
дар оянда ҷуръат мекарданд чунин кореро анҷом диҳанд.
Ё ҳамкори ман Катрин Ҳус, ки пас аз тақрибан 20 сол муаррифӣ кардани барномаи MDR дар Mitteldeutscher Rundfunk
доктор Ҳанс-Йоахим Маазро дар студия дошт. Ва ӯ чӣ кор кард? Ӯ ба ӯ иҷозат дод, то суханашро ба анҷом расонад.
Ӯ танҳо ба ӯ иҷозат дод, ки гап занад. Натиҷа чӣ шуд? Фишор аз боло. Чӣ тавр метавонед ин корро кунед? Он гоҳ шумо бояд суханро
буред ва ғайра. Сипас ӯ истеъфо дод. Ҳоло ӯ бо мост, дар NuoViso.
Рӯйхати ин одамон хеле, хеле дарозтар аст. Ва инҳо танҳо онҳое буданд, ки ман шахсан вохӯрдам, бо онҳо мусоҳиба
кардам ва ҳамаи онҳо аз муколамаи ҷамъиятӣ манъ шуда буданд.
Хусусан дар давраи пандемияи коронавирус ин рӯйхат хеле-хеле дарозтар шуд. Барои номбар кардани
ҳамаи онҳо дар ин ҷо аз доираи ин мақола берун меояд.
Ва оё медонед, то ҳол чанд барнома манъ шудаанд? Чанд вебсайт? Ва ҳоло ҳатто маҷаллаҳо дар беҳтарин Олмони ҳамешагӣ.
Ва пас, албатта, ҳилаҳои воқеан даҳшатнок ҳастанд, масалан ҳазфи суратҳисобҳои бонкӣ, суратҳисобҳои PayPal ва
суратҳисобҳои YouTube. Мо дар NuoViso бешубҳа метавонем дар ин бора як-ду чиз ба шумо бигӯем.
Ин сиёсати зарбаҳои хурди сӯзанмонанд аст. Ҳамеша болтҳои фишордиҳандаро каме бештар мепечонанд ва
сипас ҳама чиз дар мубориза бар зидди, хуб, шумо медонед, баръакси рост сахт мешавад.
Он чизе, ки мо имрӯз дар ин ҷо мебинем, на танҳо ҳамла ба озодии матбуот аст. Ин ҳамла ба тамоми андешаҳои мухолиф аст.
Ҳар гуна интиқод аз ин низом ё ҳукумат фавран маҳкум шуда, бо шадидтарин чораҳои имконпазир мубориза бурда мешавад.
Бо истифода аз усулҳое, ки аз дер боз сазовори демократияи ҳақиқӣ нестанд. Мутаассифона, мо бояд эътироф кунем, ва ин рӯз аз рӯз
бештар мешавад, ки дар ин ҷо сохторҳои қудратӣ таъсис меёбанд, ки мо дар Олмон аз дер боз мехостем онҳоро барҳам диҳем.
Чанд бор мо инро дар плакатҳо ва дар эътирозҳо хондаем? «Ҳеҷ гоҳ дигар — ҳозир аст!» Бале, дақиқ. Ҳеҷ гоҳ дигар — ҳозир
аст. Ва ин маънои онро дорад, ки дигар ҳеҷ гоҳ набояд назарҳоро манъ кард. Дигар ҳеҷ гоҳ набояд муколамаро маҳдуд кард.
Ва аз ҳама муҳим, дигар ҳеҷ гоҳ нафаронро ҳамчун маҳбусони сиёсӣ ба зиндон наандозед, чун бо Майкл Баллвег рӯй дод.
Дигар ҳеҷ гоҳ ҳизбҳои сиёсиро манъ накунед. Дигар ҳеҷ гоҳ дар ин ҷо тоталитаризми зишт иҷозат надиҳед.
Дӯстони азиз, ҳамкорони муҳтарам, он чизе, ки мо дар ин ҷо воқеан ба он ниёз дорем, матбуоти озодест, ки сазовори ин ном бошад
ва дақиқ ҳамон кореро анҷом диҳад, ки матбуот бояд анҷом диҳад.
Чоруми ҳокимият, ниҳоди назоратӣ барои ҳизбҳои сиёсӣ ва сиёсатмадорони ташнаи қудрат. Қувваи воқеии ислоҳотӣ,
на сохтакорӣ мисли онҳое, ки худро чунин меноманд, аммо танҳо пропагандаи арзони ҳукуматиро паҳн мекунанд.
Ба мо рӯзноманигороне лозим аст, ки метавонанд ба мо дар равшан кардани муаммо ва торҳои фасоде, ки давраи коронавирусро тавсиф
мекунанд, кӯмак расонанд. Мо ба рӯзноманигороне монанди Флориан Варвег аз NachDenkSeiten ниёз дорем. Ӯ дар нишастҳои матбуотӣ
такрор ба такрор саволҳои воқеан муҳимро мепурсад ва бор-бор рақамҳои ноумедиро, ки дар
подиум нишон дода мешаванд, ошкор мекунад.
Ва аз ҳама муҳим, он чизе, ки ба мо лозим аст, дастгирии ҳамаи шумост, то мо, рӯзноманигорони мустақил,
кореро анҷом диҳем, ки расонаҳои асосӣ, албатта, муддати тӯлонӣ натавонистаанд анҷом диҳанд.
Ба ВАО-е, ки ба он эътимод доред, то ҷое ки метавонед, то ҷое ки имкониятҳои молиятон иҷозат медиҳанд ва то ҷое ки вақти шумо
иҷозат медиҳад, кӯмак кунед. Ва биёед маънои қадимии истилоҳи «озодии матбуот»-ро барқарор кунем. Мо ҳама
имрӯз дар ин ҷо даъват шудаем, ки ҳамин корро анҷом диҳем.
Бале, ва ниҳоят, ман мехоҳам боз як чиз бигӯям. Аввалан, мехоҳам ба он мард ташаккур гӯям, ки бе ӯ ман имрӯз инҷо
намебудам ва бе ӯ эҳтимолан ин қадар одамон низ инҷо намебуданд.
Фрэнк, бе ту аксари одамон ҳатто инҷо намебуданд. Фрэнк Ҳёфер!
Ва ман ба худ гуфтам, ки дар ин ҷо ҳамчун ҷумлаи охир чӣ бигӯям, шояд аз касе иқтибос орам. Не, ман худам як ҷумла сохтам:
Ман бовар дорам, ки дар кишвари мо дар робита ба ҳуқуқи мо ба озодӣ иттиҳоди бузург вуҷуд дорад. Ташаккур, Берлин!
Ман махсусан хушҳолам, ки як ҳунарманди аҷоибро эълон кунам. Марде бо «01» ва сулҳи ҷаҳонӣ – Калез Мор.
Вау.
Ташаккур, Берлин.
Аҷоиб аст, ки боз ин қадар одамонро дар ин ҷо мебинам. Ва ман мехоҳам, ки ҳоло мо баланд садо кунем, то
ин паёмро дур ва паҳн фиристем, то ба Бундестаг расад.
Ҳама дар инҷо то астерisk. Ман мегӯям «ҷаҳон» ва шумо мегӯед «сулҳ». «Ҷаҳон.»
"Субҳона."
"Ҷаҳон."
"Субҳ." тарафи дигар. Ман мегӯям "ҷаҳон" ва ту мегӯӣ "субҳ."
"Ҷаҳон." "Ҷаҳон." People:] "Субҳ." "Субҳ." Ва ҳоло ҳамаи занон.
"Ҷаҳон." "Сулоҳ." "Ҷаҳон." "Сулоҳ."
Ҳама касоне, ки аз Австрия сафар кардаанд.
"Ҷаҳон."
«Субҳона»
Вау.
Ва ҳоло Берлин.
Биёед ҳама якҷоя фарёд занем.
Ман мегӯям «ҷаҳон» ва ту мегӯӣ «сулҳ». «Ҷаҳон».
"Субҳона."
"Ҷаҳон." "Сулоҳ." Мебинед, вақте ки мо ҳама якҷоя истодаем, мо хеле, хеле баландтар
мешавем ва ҳеҷ чиз моро боздошт карда наметавонад.
Зеро сабабе ҳаст, ки онҳо мехоҳанд моро – фикркунандагони ғайрианъанавӣ ва эмнашудагонро – ҷудо кунанд. Ва ҳоло мо бояд ба
русҳо тир кушоем. Онҳо бояд моро ҷудо карда, мағлуб кунанд, зеро агар мо якҷоя бошем, онҳое, ки дар
боло ҳастанд, бар зидди мо ҳеҷ имконият надоранд.
Ҳоло мо бо худ як суруд овардаем.
Оҳ.
Роҳнамоӣ
Назорат кунед, ҳа.
Суруде, ки бисёре аз шумо аллакай дар намоишҳои гуногун шунидаед ва мо мехоҳем онро дар як лаҳза бо ҳам таҷлил кунем. Зеро ин низ
ҷузъи он аст – он ҳиссе, ки мо имрӯз бо худ ба хона мебарем ва бо нерӯи нав барои боз
як бор тағйир додани ин ҷаҳон берун меравем.
[Директор,
Биёед равем.
Дидани шумораи зиёди шумо аҷоиб аст.
Аҳ. Дар монитор баландтар, инструменталӣ. Аҳ. Бале, ташаккур.
Хуб. Аъло.
Берлин, омода ҳастӣ?
Оҳ.
Биёед равем.
Суруд: Мо метавонистем хонаҳое бунёд кунем, ки худтаъминкунанда ва устувор бошанд. Мо метавонистем ҳамчун инсонҳо ба Замин бо
сипосгузорӣ муносибат кунем. Мо метавонистем талош кардан барои табдил шудан ба касе аз барномаҳои телевизиониро
бас кунем. Мо метавонистем аз тағйир додани худ даст кашем ва танҳо ҳамон касе бошем, ки ҳастем.
Мо метавонистем ба ҷои назорат ҳамкорӣ кунем. Боз ба мо бармегардад. Дар сулҳ бо ҳайвонот зиндагӣ кардан. Кишоварзии
саноатӣ сеяки тамоми ғалладонаи ҷаҳонро истеъмол мекунад.
Мо мехӯрем ва мехӯрем, дар ҳоле ки дар ҷои дигар одамон гуруснаанд. Мо метавонистем ба ҷои тоза кардани ҷангалҳои боришӣ
каннаб шинонем. Мо метавонистем арзиши бештар эҷод кунем, ба ҷои истифодаи усули «гӯё тӯби барфӣ», то ҳарчи бештар ба ҷайбҳоямон
ҷамъ кунем. То даме ки мо дарк кунем, ки арзиши пул иллюзия аст.
Мо метавонистем аз беш аз панҷ ҳиссиёт истифода барем, то бо дигарон шинос шавем ва бо онҳо чунон рӯ ба рӯ шавем, ки гӯё
мо худ онҳо бошем. Мо метавонистем ин корро ва он корро анҷом диҳем, мо метавонистем ин корро ва он корро анҷом диҳем.
Ман метавонистам соатҳо дар бораи он сӯҳбат кунам, аммо беҳтараш чизе анҷом диҳам. Мо
метавонистем ҷаҳонро хеле осон каме беҳтар созем.
Онҳое, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд. Мо метавонистем ҳама даст ба даст гирем. Мо намуна мегузорем.
Мо метавонистем ҷаҳонро ба осонӣ каме беҳтар созем. Онҳое, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд. Мо метавонистем ҳама даст ба
даст гирем. Мо намуна мегузорем. Мо метавонистем ҷаҳонро ба осонӣ каме беҳтар созем. Онҳое, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд.
Мо метавонистем ҳама даст ба даст гирем. Мо намуна мегузорем.
Мо метавонистем ҳама чизро тағйир диҳем. Агар мо танҳо аз бовар кардан даст мекашидем, ки ҳеҷ чизро наметавон тағйир дод. Ҳама
чизро метавон тағйир дод, ҳа, ва на танҳо дар соли интихобот. Аз овозатон истифода баред, ҳатто агар касе онро напурсида бошад. Мо
метавонистем дигар худро гӯё пул арзиш дорад нишон надиҳем. Ва рафтор кунем, гӯё воқеан ҳама инсон
ҳастем. Омӯзед, ки бе миёнҷиён бо ҳам сӯҳбат кунед.
Табассумҳо моро мепайванданд; дар дили мо якдигар мезанад. Мо метавонистем тағйир ёбем. Ва бо
ин кор ҳама чизро дар атрофамон тағйир диҳем.
Ин воқеан ҳама чизро аз поя тағйир хоҳад дод. Дигар ҳеҷ сабабе барои интизорӣ нест.
Мо метавонистем ба ҷои пурсидани он ки чаро дигарон ин корро накарданд, оғоз кунем. Мо метавонистем ҳарфи T-ро
ҳазф кунем, зеро метавонем. Нуқта. Ё чаро шумо фикр мекунед, ки Офаридгори мо моро интихоб кард?
Мо метавонем оғоз кунем ва ниҳоят ба худ эътимод кунем. Биёед, ҳоло оғоз кунем сохтани ҷаҳони нав.
Мо метавонистем ҷаҳонро хеле осон каме беҳтар созем. Касоне, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд. Мо ҳама
метавонистем даст ба даст гирем. Мо намуна мегузорем.
Мо метавонистем ҷаҳонро хеле осон каме беҳтар созем. Касоне, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд. Мо ҳама
метавонистем даст ба даст гирем. Мо намуна мегузорем.
Ман аз меъёрҳои дугона нафрат дорам, вақте ки онҳо ба мо мегӯянд, ки ҳоло мо барои сулҳ силоҳ таъмин мекунем. Мо
дигар як қатра нафт аз Русия намехоҳем ва бо дастони кушод ба Арабистони Саудӣ сар мекашем.
Дар Украина ҳоло масъалаи рӯҳия аст. Аммо онҳо ба рехтани хун дар ҷойҳои дигар аҳамият намедиҳанд. Мо бояд барои замонҳои
беҳтар истодагарӣ кунем. Мо тағйирот ҳастем, мо нишона ҳастем. Мо метавонистем ҷаҳонро хеле осон каме беҳтар созем.
Онҳое, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд. Мо метавонистем ҳама дастҳоямонро ба ҳам диҳем. Мо намуна мегузорем.
Мо метавонистем ҷаҳонро хеле осон каме беҳтар созем. Онҳое, ки сулҳ мехоҳанд, силоҳ намефурӯшанд. Мо ҳама
метавонистем даст ба даст гирем. Мо паём мефиристем. Берлин имрӯз паём мефиристад! Ташаккур!
Ташаккур, Берлин!
Оё маро равшан мешунавед?
Зебо!
Ман як чизи хурдеро омода кардам, ки махсус барои имрӯз навиштаам. Оё ту барои Берлин омода ҳастӣ?
Зебо!
Ман паёми дигаре аз Майкл Баллвег дорам, ки қаблан фаромӯш карда буд инро зикр кунад. Намоиши бузурги навбатии сулҳ 1 сентябр
дар Мюнхен баргузор мешавад. Ӯ, ман ва ҳамаи мо шуморо ба иштирок дар он даъват мекунем. Ба намоишҳои сулҳ идома диҳед.
1 сентябр, Мюнхен. Мо бояд дар ҳама ҷо садо кунем, хонумҳо ва ҷанобон!
Ман чизеро омода кардам, он чунин аст:
Он ҳамеша комилан кор намекунад, аммо боз ҳам барои ташкилкунандагон як давраи дастзанӣ! [Мусиқӣ нест.
Ман чизеро омода кардам ва он чунин кор мекунад:
Аввалан, танҳо каскаҳо ба заифон дода мешаванд, хуб. Сипас танҳо чанд адад силоҳ дода мешавад, хуб. Сипас танҳо
чанд адад танкҳо дода мешаванд, танҳо барои мақсадҳои омӯзишӣ, албатта, барои таъмини паҳлӯи шарқӣ.
Ва мо боз хоболуд хоҳем шуд, то бомбаҳо тарканд ва пас аз он аз худ мепурсем: «Ҳай, чӣ гуна ин рӯй
дод?» Ҳамин тавр, аз фондҳои махсус то даъвати ҳатмӣ.
Шумо қодир мешавед, ки ҷанг баред, ё бармехезед ва муқобила мекунед.
Рӯзи хуб, ин паёми ман ба Бундестаг аст: Ман шахси озод ҳастам, аммо албатта мазлум нестам. Аз хидмати низомӣ
сарпечӣ кардан қадами аввал аст. Аммо боз ҳам муҳимтар он аст, ки мо хидмати худро ба сулҳ афзоиш диҳем.
Пас аз се соли ҳукмронии саноати дорусозӣ, ҳоло мо дар зери назорати саноати силоҳем.
Аз пандемияи сохташуда мо бе монеа ба ҷанг мегузарем. Аммо посухи мо ҳамоно якхела аст: «Мо бо он ҳамроҳ намешавем!»
Зеро ҳатто дурӯғҳо якхелаанд, танҳо буҳрон номи дигар дорад. Ҳоло ин танҳо пропагандаи ҷанг 24/7 аст. Аз ин рӯ
ман даъват ба музокироти сулҳ мекунам. Ба ҳар касе, ки розӣ нест, мегӯям: ҷангҷӯён ба фронт!
Онҳо маро пацифисти бесарусомон меноманд, аммо ман ҳанӯз ҳам фаъоли сулҳ ҳастам. Новобаста аз он ки онҳо маро чӣ меноманд,
ман инро вазифаи худ медонам ва ту низ ҳамин тавр эҳсос мекунӣ.
Барои ҳамин мо намеравем. Ва ман мегӯям, мисли Райнҳард Май: «Ман фарзандонамро намедиҳам!»
Ташаккур, Берлин!