Madalas akong tanungin ng tanong: Ano ang magagawa natin para mapabuti ang sistema? Paano natin mapoprotektahan
ang ating sarili laban sa patuloy na daloy ng mga kasinungalingan, manipulasyon, at mga pagbaluktot?
• Ano ang magagawa natin? Sa totoo lang, kung may 300,000 na tao na makakapagpasa ng petisyon dahil sa parusang hindi naipataw,
dapat posible ring makapunta sa Berlin ang daan-daang libo sa atin at sabihin nang malakas
at malinaw. Ayaw na naming maging bahagi nito!
Kamusta, Berlin! Kamusta!
Diyos ko!
Berlin! Berlin! Nasa Berlin tayo ngayon! Berlin! Berlin! Nasa Berlin tayo ngayon! Oo! Kamusta, mga minamahal na kaibigan!
At sa lahat ng sampung taong hindi ko pa niyayakap ngayong araw, malugod ko rin kayong tinatanggap. Ang araw na ito, ang
napakagandang pagkakataon para magsama-sama tayo dito ngayon.
Mga minamahal kong kaibigan, mga kasama sa sandata, halos apat na taon na ang nakalipas, halos sa araw na ito, nakatayo ako
rito sa entablado na may dalang kamera lamang sa kamay, at ngayon may hawak pa akong mikropono. Ang astig, hindi ba?
Sinabihan akong may sampung minuto lang ako at dapat panatilihin kong maikli. Dapat akong magsalita tungkol sa kalayaan,
ayos ba? Kaya, ano nga ba iyon? Ano nga ba itong kalayaan?
Sa tingin ko, nakita natin nitong mga nakaraang linggo na ang kalayaang ito ay umaabot lamang hangga't sa maselan na kalikasan
ng ating Kalihim Panloob, na inaabuso ang batas sa mga samahan upang ipagbawal ang mga independiyenteng portal ng
media – mga pahayagan, tandaan ninyo, na hindi pa lumalabag ng kahit isang batas hanggang sa puntong iyon.
Kaya, pag-usapan natin ang kalayaan ng pamamahayag dito, ha? At mga minamahal kong kaibigan, narito ako bilang kinatawan, bilang
tagapagsalita, bilang kinatawan ng bagong tanawin ng media, isang tanawin ng media na ginagawa ang dapat
talagang gawin ng media sa isang gumaganang demokrasya.
Ito ay tungkol sa obhetibong pag-uulat, hindi hinihimok ng pulitika at, higit sa
lahat, independiyente, hindi nakadepende sa...
Kailangan natin ng pag-uulat na malaya sa malalaking pinansiyal na tagasuporta sa likod o sa makapangyarihang
mga grupong lobi na basta na lang bumibili ng mga opinyon, siyentipiko, at mga pag-aaral.
Bawat isa sa atin dito ngayon ay may kanya-kanyang dahilan kung bakit natin pinutol ang ugnayan sa
media at nawalan tayo ng tiwala rito sa isang punto.
May ilang tao ang nagising noong ika-11 ng Setyembre at napagtanto na may mali. Ang ilan sa atin ay biglang tumingkad ang
pandinig noong 2014 sa panahon ng kudeta sa Maidan. At sa hindi mailarawang panahong ito ng coronavirus, tiyak na
napagtanto ng nakararami sa atin na may seryosong mali rito.
Kaya't nagtipon tayo ngayon dito upang muling magpadala ng matibay na mensahe na hindi kami sumasang-ayon sa paraan ng pagtrato
sa mga kritikal na tinig at magkakaibang opinyon sa bansang ito.
Ang terminong "kalayaan ng pamamahayag" ay naging isang biro sa bansang ito. At nangyari iyon bago pa man ang
coronavirus. Ang kalayaan ng pamamahayag ay isang hungkag na parirala na wala nang kahulugan.
At hindi kalayuan mula rito, siguro doon sa likod, sa palagay ko, o kung saan man naroroon ang Bundestag, nakasulat sa isang
salaming panel ang sumusunod na teksto: Artikulo 5 ng Batas Pundamental: Ang bawat tao ay may karapatang malayang ipahayag at
ikalat ang kanyang mga opinyon sa pananalita, pagsulat, at mga larawan, at kumuha ng impormasyon mula sa mga
karaniwang naa-access na pinagkukunan nang walang sagabal.
Tinitiyak ang kalayaan ng pamamahayag at ang kalayaan sa pag-uulat sa radyo at pelikula. Walang sensura.
Walang sensura! Paumanhin?
Tanungin si mamamahayag Gerhard Wisniewski kung ano ang nangyari nang ginawa niya ang kanyang unang dokumentaryo
tungkol sa 9/11 noong 2003. Nagkamali siya nang interbyuhin niya ang alkalde ng Shanksville.
"Eroplano. Walang eroplano." At pagkatapos noon, wala nang direktor na nagngangalang
Gerhard Wisniewski. Agad siyang tinanggal sa WDR.
O sino sa inyo ang nakakakilala kay Frieder Wagner? Si Frieder Wagner ay isang tagagawa ng pelikula para sa pampublikong
pagsasahimpapawid. Nakagawa na siya ng 68 pelikula. At isang araw ay nagkaroon siya ng ideya at
gumawa ng pelikula tungkol sa bala na may uranium:
"Depleted Uranium". At ang pelikula ay pinamagatang "Deadly Dust". At pagkatapos ay wala nang ika-69 na pelikula.
O sino pa ang nakakaalala sa paglabas ni Eva Hermann sa Kerner noong 2007? Alam mo naman ang ibig kong
sabihin. Diyos ko, sinabi niyang motorway. Naalala mo ba 'yan?
At ano ang naging resulta? Ano ba ang pinag-aawayang ingay na iyon? Ito ay isang pampublikong paglilitis
para sa lahat ng mangahas na gawin iyon sa hinaharap.
O ang sarili kong kasamahan na si Katrin Huss, na matapos ang halos 20 taon ng pagho-host sa MDR, Mitteldeutscher Rundfunk,
ay nagkaroon sa studio ng Dr. Hans-Joachim Maaz. At ano ang ginawa niya? Pinayagan niya siyang matapos magsalita.
Pinayagan na lang niya siyang magsalita. Ano ang naging resulta? Presyur mula sa itaas. Paano mo 'yan magagawa?
Pagkatapos, kailangan mong putulin siya at iba pa. Pagkatapos, nagbitiw siya. Ngayon, kasama na niya kami sa NuoViso.
Ang listahan ng mga taong ito ay napakahaba pa. At ito pa lamang ang mga nakilala ko mismo, na ako mismo ang nag-interview,
at lahat sila ay ipinagbawal sa pampublikong talakayan.
Lalo na sa panahon ng pandemya ng coronavirus, naging mas, mas mahaba ang listahang ito. Ang pagbanggit sa
lahat ng ito rito ay lalampas sa saklaw ng artikulong ito.
At alam mo ba kung ilang programa na ang ipinagbawal hanggang ngayon? Ilang website? At ngayon pati
mga magasin sa pinakamagandang Alemanya kailanman.
At saka, siyempre, mayroon ding mga talagang maruruming patibong, tulad ng pagbura ng mga bank account, PayPal account,
at YouTube account. Kami sa NuoViso ay tiyak na makakapagsabi sa inyo ng isa o dalawang bagay tungkol diyan.
Isang patakaran ito ng maliliit na tusok. Palaging higpitan pa nang kaunti ang mga tornilyo, at pagkatapos
ay mahigpit ang lahat sa pakikipaglaban laban sa, aba, alam mo na, kabaligtaran ng tama.
Ang nasasaksihan natin dito ngayon ay hindi lamang pag-atake sa kalayaan ng pamamahayag. Ito ay pag-atake sa lahat ng pag-iisip
na tutol. Anumang kritisismo sa sistemang ito o sa pamahalaan ay agad na kinokondena at
nilalabanan gamit ang pinaka-ekstrimong hakbang na posible.
Gamit ang mga pamamaraan na matagal nang hindi karapat-dapat sa isang tunay na demokrasya. Sa kasamaang-palad, kailangan nating
kilalanin, at lalong lalo na, na dito ay itinatatag ang mga istrukturang makapangyarihan na
matagal na naming gustong alisin sa Alemanya.
Gaano kadalas natin nababasa ito sa mga poster at sa mga demonstrasyon? "Ngayon na ang 'hindi na muli'!" Oo, eksakto.
Ngayon na ang 'hindi na muli'. At nangangahulugan iyon na hindi na muling ipagbabawal ang mga
opinyon. Hindi na muling pipigilan ang talakayan.
At higit sa lahat, huwag nang muling ikulong ang mga tao bilang mga pulitikal na bilanggo, gaya ng nangyari kay Michael Ballweg.
Huwag nang muling ipagbawal ang mga partidong pampulitika. Huwag nang muling magkaroon
ng kasuklam-suklam na totalitaryanismo rito.
Mahal kong mga kaibigan, mahal kong mga kasama sa sandata, ang tunay nating kailangan dito ay isang malayang
pamamahayag na karapat-dapat sa pangalan nito, na ginagawa nang eksakto ang dapat gawin ng pamamahayag.
Ika-apat na kapangyarihan, isang pangangasiwang katawan para sa mga partidong pampulitika at mga pulitikong uhaw sa
kapangyarihan. Isang tunay na puwersang pangwawasto, hindi isang peke tulad ng mga tinatawag ang kanilang sarili nito
ngunit naghahatid lamang ng murang propaganda ng gobyerno.
Ang kailangan natin ay mga mamamahayag na makakatulong sa atin na malutas ang masalimuot na lambat at sapot ng korapsyon na
katangian ng panahon ng coronavirus. Kailangan natin ng mga mamamahayag tulad ni Florian Warweg mula sa NachDenkSeiten.
Paulit-ulit niyang tinatanong ang tunay na mahahalagang katanungan sa mga press conference at inilalantad
ang malungkot na mga numero sa podium nang paulit-ulit.
At higit sa lahat, ang kailangan namin ay ang suporta ninyong lahat, upang kami, ang mga freelance na
mamamahayag, ay magawa ang trabahong malinaw na hindi nagawa ng pangunahing media sa loob ng matagal na panahon.
Tumulong sa midyang pinagkakatiwalaan mo, hangga't maaari, hangga't pinapayagan ng iyong kakayahan at oras. At ibalik natin
ang dating kahulugan ng salitang 'kalayaan ng pamamahayag'. Tayong lahat ay inaanyayahan na
gawin ito ngayon, dito, habang tayo'y nakatayo.
Oo, at sa wakas, nais ko lamang magsabing isang bagay pa. Una, nais kong pasalamatan ang lalaking kung wala siya
ay hindi ako narito ngayon at kung wala rin siya ay marahil hindi ganoon karaming tao ang narito rin.
Frank, kung wala ka, hindi nga magiging narito ang karamihan sa mga tao. Frank Höfer!
At naisip ko sa sarili, ano kaya ang masasabi ko bilang huling pangungusap dito, marahil ay mag-quote ng iba. Hindi, nakaisip
ako ng sarili kong pangungusap: Naniniwala ako na sa ating bansa ay may malaking pagkakaisa
pagdating sa ating karapatan sa kalayaan. Salamat, Berlin!
Lubos akong ikinagagalak na ipahayag ang isang kahanga-hangang artista. Ang lalaki na may
"01" at pangkapayapaan sa mundo – Kilez More.
Wow.
Salamat, Berlin.
Ang saya makita muli ang napakaraming tao rito. At gusto kong maging maingay tayo ngayon, upang maipadala natin ang
mensaheng ito nang malayo at malapad, hanggang sa Bundestag.
Lahat dito, hanggang sa asterisk. Sasabihin ko ang "mundo" at sasabihin mo ang "kapayapaan". "Mundo."
"Kapayapaan."
"Mundo."
"Kapayapaan." Ibang panig. Sinasabi ko ang "mundo" at sinasabi mo ang "kapayapaan."
"Mundo." "Mundo." Mga Tao:] "Kapayapaan." "Kapayapaan." At ngayon lahat ng mga babae.
"Mundo." "Kapayapaan." "Mundo." "Kapayapaan."
Lahat ng naglakbay mula sa Austria.
"Mundo."
"Kapayapaan."
Wow.
At ngayon, Berlin.
Sabay-sabay nating sigawan.
Sasabihin ko ang "mundo" at sasabihin mo ang "kapayapaan". "Mundo."
"Kapayapaan."
"Mundo." "Kapayapaan." Nakikita mo, kapag tayo'y magkakaisa, mas malakas tayong-tayo, at wala nang makakapigil sa atin.
Dahil may dahilan kung bakit gusto nilang paghiwalayin tayo, ang mga lateral thinkers at ang mga hindi nabakunahan. At ngayon
kailangan nating barilin ang mga Ruso. Kailangan nilang paghiwalayin at sakupin tayo, dahil kung
magkakaisa tayo, wala silang pagkakataon laban sa atin.
Ngayon ay may dala kaming kanta.
Ah.
Direksyon
Subaybayan, oo.]
Isang kanta na marami sa inyo ang narinig na sa maraming demonstrasyon at nais naming ipagdiwang ito nang sama-sama
sandali. Dahil bahagi rin iyon – ang pakiramdam na dadalhin natin pauwi ngayon, na lalabas tayo nang
may enerhiya upang muling baguhin ang mundong ito.
[Direktor,
Tara na.
Ang saya makita kayong lahat.
Ah. Mas malakas sa monitor, instrumental. Ah. Oo, salamat.
Sige. Kamangha-mangha.
Berlin, handa ka na ba?
Ah.
Tara na.
Kanta: Maaari tayong magtayo ng mga bahay na sapat sa sarili at napapanatili. Maaari nating tratuhin ang mundo nang may
pasasalamat bilang mga tao. Maaari nating itigil ang pagtatangkang maging tulad ng isang tao mula sa mga
programang pang-telebisyon. Maaari nating itigil ang pagpapaligoy-ligoy at maging kung sino talaga tayo.
Maaari tayong makipagtulungan sa halip na magkontrol. Muli, bumalik sa atin. Pamumuhay nang payapa kasama ang
mga hayop. Ang industriyal na pagsasaka ay kumokonsumo ng isang katlo ng lahat ng butil sa mundo.
Naglalaway tayo nang sobra, habang sa ibang lugar ay nagugutom ang mga tao. Maaari tayong magtanim ng abaka sa halip na magtabas
ng kagubatan. Maaari tayong lumikha ng mas maraming halaga, sa halip na gumamit ng snowball method para makakuha ng mas
marami at mas marami sa ating mga pitaka. Hanggang sa mapagtanto natin na ang halaga ng pera ay isang ilusyon.
Maaari tayong gumamit ng higit sa limang pandama, upang makilala ang iba at makaharap sila na para tayong sila. Maaari
nating gawin ito at iyon, maaari nating gawin ito at iyon.
Maaari akong magsalita tungkol dito nang maraming oras, pero mas gusto kong kumilos.
Madali lang nating gawing mas mabuti ang mundo.
Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng armas. Maaari tayong magkahawak-kamay. Nagbibigay tayo ng halimbawa.
Maaari nating gawing mas mabuti nang kaunti ang mundo nang napakadali. Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta
ng armas. Maaari tayong magkahawak-kamay. Nagtatakda tayo ng halimbawa. Madali lang nating gawing mas mabuti ang mundo nang
kaunti. Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng armas. Pwede tayong
magkahawak-kamay. Nagtatakda tayo ng halimbawa.
Maaari nating baguhin ang lahat. Kung sana'y tumigil na tayo sa paniniwalang walang mababago. Maaaring mabago ang lahat, oo, at
hindi lang sa taon ng halalan. Gamitin mo ang iyong boses, kahit walang humiling nito. Maaari nating itigil ang pagpapanggap na
may halaga ang pera. At kumilos na parang tunay nga tayong lahat ay mga tao. Matuto tayong
mag-usap nang hindi nangangailangan ng tagapamagitan.
Pinag-uugnay tayo ng mga ngiti; sa loob, pareho lang ang puso nating tumitibok. Maaari tayong magbago. At sa
paggawa nito, mababago natin ang lahat sa ating paligid.
Ito ay tunay na magbabago sa lahat mula sa simula. Walang dahilan para maghintay pa.
Maaari tayong magsimula sa halip na magtanong kung bakit hindi ginawa ng iba. Maaari nating burahin ang T dahil kaya natin.
Punto. O bakit sa tingin mo tayo ang pinili ng ating lumikha?
Maaari na tayong magsimula at sa wakas ay magtiwala sa ating sarili. Sige, simulan na
natin ang pagtatayo ng isang bagong mundo ngayon.
Madali lang nating gawing mas mabuti ang mundo. Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng armas. Magkakasama
tayong magkahawak-kamay. Naglalagay tayo ng halimbawa.
Madali lang nating gawing mas mabuti ang mundo. Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng armas. Magkakasama
tayong magkahawak-kamay. Nagtatakda tayo ng halimbawa.
Nandidiri ako sa dobleng pamantayan, kapag sinasabi nila sa atin na ngayon ay nagbibigay na tayo ng mga sandata para sa kapayapaan.
Ayaw na namin ng kahit isang patak ng langis mula sa Russia at yumuyuko kami sa Saudi Arabia nang may bukas na mga bisig.
Sa Ukraine, usapin na ngayon ng moral. Ngunit hindi nila pinapansin ang pagdurugo sa ibang lugar. Kailangan nating
magtindig para sa mas magandang panahon. Tayo ang pagbabago, tayo ang tanda. Madali lang nating
magawang gawing mas mabuti ang mundo nang kaunti.
Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng armas. Maaari tayong magkahawak-kamay. Nagbibigay tayo ng halimbawa.
Madali lang nating gawing mas mabuti ang mundo. Ang mga nagnanais ng kapayapaan ay hindi nagbebenta ng armas. Maaari
tayong magkakahawak-kamay. Nagpapadala tayo ng mensahe. Nagpapadala ng mensahe ang Berlin ngayon! Salamat!
Salamat, Berlin!
Naririnig mo ba ako nang malinaw?
Maganda!
Naghanda ako ng isang maliit na bagay na isinulat ko nang espesyal para sa araw na ito. Game ka ba sa Berlin?
Maganda!
May isa pa akong mensahe mula kay Michael Ballweg, na nakalimutang banggitin ito kanina. Ang susunod na malaking
demonstrasyon para sa kapayapaan ay gaganapin sa Munich sa ika-1 ng Setyembre. Siya, ako, at kami lahat ay nais
kayong imbitahan na dumalo. Ipagpatuloy ninyo ang pagdalo sa mga demonstrasyon para sa kapayapaan.
1 Setyembre, Munich. Dapat tayong mag-ingay saan man, mga ginoo at mga ginang!
Naghanda ako ng isang bagay, ganito ito:
Hindi ito palaging gumagana nang perpekto, pero gayun pa man, palakpakan para sa mga tagapag-ayos! [Walang musika.
Walang musika!
Naghanda ako ng isang bagay, at ganito ito gumagana:
Sa simula, helmet lamang ang ibibigay sa mga mahina, sige. Pagkatapos, ilang sandata lamang ang ibibigay, sige.
Pagkatapos, ilang tangke lamang ang ibibigay, para sa pagsasanay lamang, siyempre, upang masiguro ang silangang flank.
At muling maglalakad tayo nang tulog hanggang sumabog ang mga bomba at saka natin tatanungin ang ating sarili:
"Naku, paano iyon nangyari?" Ganoon nga, mula sa mga espesyal na pondo hanggang sa sapilitang pagrerekrut.
Nagkakaroon ka ng kakayahang makipagdigma, o tumatayo ka at lumalaban.
Magandang araw, ito ang aking mensahe sa Bundestag: Ako ay isang malayang tao, ngunit tiyak na hindi isang nasasakupan. Ang
pagtanggi sa serbisyo militar ay isang unang hakbang. Ngunit mas mahalaga pa na palawakin
natin ang ating paglilingkod para sa kapayapaan.
Pagkatapos ng tatlong taong dominasyon ng industriya ng parmasyutiko, tayo ay
ngayon nasa kontrol ng industriya ng sandata.
Mula sa isang gawa-gawang pandemya, tuluy-tuloy tayong pumapasok sa digmaan. Ngunit nananatiling
pareho ang ating tugon: "Hindi kami sasang-ayon dito!"
Dahil kahit ang mga kasinungalingan ay pareho, tanging ang krisis lang ang may ibang pangalan. Ngayon puro propaganda ng digmaan
24/7 na lang. Kaya nanawagan ako ng negosasyon para sa kapayapaan. Sa sinumang hindi sumasang-ayon,
sinasabi ko: mga tagapaghasik ng digmaan, unahan ninyo!
Tinatawag nila akong magulong pacifista, ngunit nananatili akong aktibista para sa kapayapaan. Anuman ang itawag
nila sa akin, tinuturing ko itong aking tungkulin, at nararamdaman mo rin ang parehong pakiramdam ko.
Kaya hindi kami nagmamartsa. At sasabihin ko ito gaya ni Reinhard May: "Hindi ko isusuko ang aking mga anak!"
Salamat, Berlin!