Atentu, atentu, la viruso de libereco, paco kaj vero eksplodis.
Jes, la vero estas filino de la tempo, kaj ĝi ĉiam aperas, negrave kiom profunde ĝi estas kaŝita aŭ kiom
firme ĝi estas enterigita sub mensogoj. Ĝiaj radioj trapasos la mallumon kaj lumigos la mondon.
Kaj ni havas mallongan filmeton pri ĉi tiu temo, kiun mi ŝatus montri al vi: "Ke ĉiu konas iun, kiu mortis pro la kronviruso."
"Ĉiu, kiu konfuzas homojn, kiu senkaŭze igas ilin senti necertecon, agitadon kaj timon, faras la diablan laboron."
Sebastian Kurz, ĉu via panjo ne diris al vi, ke vi ne devus mensogi? "En Aŭstrio, Svislando kaj Germanio,
ni baldaŭ havos situacion, kie ĉiuj konas iun, kiu ĉeestis manifestacion de Querdenken."
Jes, mi elektis la devizon por ĉi tiu kunveno: Unueco, justeco kaj libereco. Ĉar en nia konstitucio estas tiom da saĝeco. Kaj mi
ŝatus profiti ĉi tiun okazon por denove danki la patrinojn kaj patrojn de la konstitucio pro la antaŭvido, kun kiu ili laboris.
Ĉu Caro estas tie? Ĉu Caro estas tie?
Nia nacia himno diras: "Unueco kaj justeco kaj libereco" kaj ĝi ne diras "Diseco kaj maljusteco kaj
manko de libereco". Kaj vortoj, vortoj havas signifon.
Malkonsento kondukas al maljusteco kaj manko de libereco. Kaj en ĉiuj konfliktoj ene de nia movado ni ĉiam devas
memori, ke ni strebas al komuna, pli granda celo – vivi en libera, harmonia kaj memdeterminita mondo.
Kaj do mi ŝatus peti vin internigi tion, senti ĝin kaj sperti, kiel estas unueco. Memoru ĉi
tiun momenton kaj konservu ĝin en viaj koroj.
"Unueco, justeco kaj libereco por la germana patrujo. Ni ĉiuj strebu al tio frate, kun koro kaj mano.
Unueco, justeco kaj libereco estas la garantio de feliĉo."
Floru en la brilo de ĉi tiu feliĉo, floru germana patrujo. Floru en la brilo de ĉi tiu feliĉo, floru germana patrujo.
Sensacia.
(Vi restas tie, ĉu ne? Bone.)] Dankon tre, kara Caro. Kaj mi havas ion alian por ni, ĉar ni havas sunbrilon en niaj koroj. Kaj
kiam ni havas sunbrilon en niaj koroj, ni scias, ke ĉio estas en ordo. Ĉar la suno ĉiam brilas, eĉ kiam nuboj kovras la ĉielon.
Kaj la suno ĉiam brilas en niaj koroj, eĉ kiam niaj pensoj, niaj mensoj kaj la suno en niaj koroj estas obskuritaj. Eĉ en mallumaj
tempoj, kiel kiam mi estis en malliberejo, ni povas rememori la sunon en niaj koroj, lasi ĝin brili, kaj ĝi
donas al ni forton kaj energion por malfacilaj momentoj.
Mirinde, ni komencu, Berlino, mi volas aŭdi vin. Ni jam de dek jaroj faras tion. Ah, mirinde, ni ankoraŭ estas ĉi tie.
Ni volas vidi ŝanĝon, ne plu rondiras en cirkloj, ŝarĝita per ideoj en malsana sistemo, niaj voĉoj sonas kvazaŭ reviviĝintaj.
Ni staras ĉi tie por amo, movitaj de paco. Flugu la kolomboj, adiaŭ al milito!
sekundoj, minutoj, horoj, ili kalkulas. Konektitaj per fajro, nur fajrero mankas.
Ni kredas, ke ni povas ŝanĝi ĉi tiun mondon! – Kiel? Ho, ni scias, ke ni povas ŝanĝi ĉi tiun mondon!
Ili ne konas naciajn landlimojn, estas kolorblindaj, kaj tial blindaj – kongruaj kun homoj de la ekstrema dekstra.
Ni estas la ŝanĝo en la mondo, interpretante la signojn de la tempo. Neniu demando, ne, ni estas pretaj agi.
Ni kunveniĝu tutmonde, rekte en la koro de la okazaĵoj, vive, dum generacio faras historion. Ni ek!
Ni estas inspirataj de amo, ni restas ĉi tie, ni restas.
Kio ajn okazos, ni restos ĉi tie, ni restos.
Ni ne plu volas konkuri, ni volas kunlabori unu kun la alia.
Ni volas kune krei, por fari la Teron planedon indan por heredi.
Ĉar ni ne fieras pri la armiloj de amasa detruo, ĉiu plasto, kiun ni ĵetis en la oceanojn.
La kontribuo de la homaro al klimata ŝanĝo – estas tute malkuraĝa lasi ĉi tiun heredaĵon al niaj infanoj.
Ni estas kritikaj pensantoj, liberaj kaj deciditaj ŝanĝi la mondon.
Alvoko por repripensi, malsamaj cirkonstancoj por nia medio, bestoj kaj landoj. Ni jam
sufiĉe havis, ni ne plu volas esti trompataj.
Ni estas la popolo! Ni ne bezonas gardanton, ni neniam volis unu. Kaj nun ni staras ĉi tie en paco, ĉi tio estas nia ribelo!
Ni estas inspirataj de amo, ni restas ĉi tie, ni restas.
Kio ajn okazos, ni restos ĉi tie, ni restos.
Karaj amikoj ĉi tie en Berlino! Ĝuste tiu sento, tiu sento de kuneco. Ni ŝanĝos ĉi tiun mondon. Ni estas en la
procezo ŝanĝi ĉi tiun mondon kaj fari ĝin iomete pli bona.
Do, Berlino, ni aŭdu ĝin, ni denove kune kantos ĝin: Ni – Antaŭen!
...restu ĉi tie.
Ni estas inspirataj de amo, ni restas ĉi tie, ni restas.
Ne gravas kio ajn okazos, ni restos ĉi tie; ni restos.
Ni estas inspirataj de amo, ni restas ĉi tie, ni restas.
Kio ajn okazos, ni restos ĉi tie, ni restos ĉi tie.
Mi ŝatus danki vin, Berlino, kaj mi faras tion kun la plej granda humileco, kliniĝante antaŭ vi.
Dankon, ke vi estas ĉi tie kaj sendas mesaĝon de paco!
Multan dankon!
Multan dankon, Berlino!