Opmierksamkeet, Opmierksamkeet, de Virus vun der Fräiheet, vum Fridden an der Wourecht huet sech ausgebreet.
Jo, d'Wourecht ass eng Duechter vun der Zäit, a si kënnt ëmmer ans Liicht, egal wéi déif se verstoppt ass oder
wéi fest se ënner Ligen begruewe ass. Hir Stralen duerchdrénge d'Däischtert a beliichten d'Welt.
An mir hu e kuerzt Video iwwer dëst Thema, dat ech Iech gäre weisen: "Dass jiddereen een kennt, deen un Coronavirus gestuerwen
ass." "Jiddereen, deen d'Leit verwirr, deen dozou féiert, datt si ouni Grond Onsécherheet,
Opreegung an Angscht fillen, mécht d'Aarbecht vum Teufel."
Sebastian Kurz, huet deng Mamm dir net gesot, datt een net däerf lügen? "An Éisträich, der Schwäiz an Däitschland
wäerte mir geschwënn eng Situatioun hunn, wou jiddereen een kennt, deen op enger Querdenken-Demonstratioun war."
Jo, ech hunn dat Motto fir dëse Zesummenkomst gewielt: Eenheet, Gerechtegkeet a Fräiheet. Well et esou vill Weisheet an eiser
Verfassung gëtt. An ech wëll dës Geleeënheet notzen, fir nach eng Kéier de Mammen a Pappen vun der Verfassung
fir hir Weitsiicht ze danken, mat där si geschafft hunn.
Eis Nationalhymn seet: "Eenheet a Gerechtegkeet a Fräiheet" a se seet net "Zerrëssheet a Ongerechtegkeet a
Manktem u Fräiheet". A Wierder, Wierder hunn eng Bedeitung.
Onstëmmegkeet féiert zu Ongerechtegkeet an zum Manktem u Fräiheet. An an allen Konflikter an eiser Beweegung solle mir
ëmmer drun denken, datt mir e gemeinsame, méi grousse Zil verfollegen – an dat ass an enger
fräier, harmonescher a selwerbestëmmter Welt ze liewen.
An dofir wëll ech Iech bieden, dëst ze verinnerlechen, et ze fillen an ze erliewen, wéi Eenheet sech unfillt.
Erënnert Iech un dëse Moment a späichert en an ären Häerzer.
Eenheet, Gerechtegkeet a Fräiheet fir d'däitsch Heemecht. Loosst eis alleguer dorunner schaffen, brüderlech, mat Häerz a Hand.
Eenheet, Gerechtegkeet a Fräiheet sinn d'Garantie vum Gléck.
Bléie am Glanz vun dësem Gléck, bléie däitsch Vatterland. Bléie am Glanz vun dësem Gléck, bléie däitsch Vatterland.
Sensationell.
(Du bleifs do, oder? Okay.)] Villmools Merci, léif Caro. An ech hu nach eppes fir eis, well mir Sonneliicht an eise Häerzer hunn.
An wann mir Sonneliicht an eise Häerzer hunn, wësse mir, datt alles an der Rei ass. Well d'Sonn
ëmmer schéngt, och wann Wolleken de Himmel bedecken.
An d'Sonn schéngt ëmmer an eise Häerzer, och wann eis Gedanken a Geeschter an d'Sonn an eise Häerzer verdeckt sinn. Och an
donkelen Zäiten, wéi ech am Prisong war, kënne mir eis un d'Sonn an eise Häerzer erënneren, se loossen schéngen,
an si gëtt eis Kraaft an Energie fir schwiereg Momenter.
Wonnerbar, loosst eis ufänken, Berlin, ech wëll dech héieren. Mir maachen dat scho zënter 10
Joer. Ah, wonnerbar, mir sinn nach ëmmer hei.
Mir wëlle Verännerung gesinn, net méi am Krees ronderëmgoen, mat Iddien iwwerlueden an engem kranken System,
eis Stëmmen kléngen, wéi wann se nees beleeft wieren.
Mir stinn hei fir d'Léift, gedriwwen vum Fridden. Loosst d'Tauben fléien, Adee zum Krich!
Sekonnen, Minutten, Stonnen, si zielen. duerch Feier verbonnen, et feelt nëmmen eng Funken.
Mir gleewen, datt mir dës Welt kënne veränneren! – Wéi? Mann, mir wëssen, datt mir dës Welt kënne veränneren!
Si kennen keng national Grenzen, si faarweblann, an dowéinst blann – kompatibel mat Leit um rietse Rand.
Mir sinn de Wandel an der Welt, interpretéieren d'Zeechen vun der Zäit. Keng Fro, nee, mir sinn bereet ze handelen.
Loosst eis weltwäit zesummekommen, direkt am Zentrum vum Geschehen, live, , wéi eng Generatioun Geschicht schreiwt. Komm!
Mir sinn vun der Léift inspiréiert, mir bleiwen hei, mir bleiwen.
Egal wat geschitt, mir bleiwen hei, mir bleiwen.
Mir wëllen net méi konkurréieren, mir wëllen mateneen kooperéieren.
Mir wëllen zesumme schafen, fir d'Äerd zu engem Planéit ze maachen, deen et derwäert ass, geierft ze ginn.
Well mir net stolz op d'Waffen vun der massiver Zerstéierung sinn, all de Plastik, deen mir an d'Ozeaner geworf hunn.
Den Undeel vun der Mënschheet un der Klimaännerung – et ass absolut feige, dëst Erbeiseis eise Kanner ze hannerloossen.
Mir sinn kritesch Denker, fräi a entschloss, d'Welt ze veränneren.
Ruff fir nei ze iwwerleeën, aner Ëmstänn fir eis Ëmwelt, Déieren a Länner. Mir hunn genuch, mir wëlle net méi belunn ginn.
Mir sinn d'Leit! Mir brauchen kee Wächter, mir hu ni ee gewënscht. An elo stinn mir hei am Fridden, dat ass eis Revolte!
Mir sinn vun der Léift inspiréiert, mir bleiwen hei, mir bleiwen.
Egal wat geschitt, mir bleiwen hei, mir bleiwen hei.
Léif Frënn hei zu Berlin! Genee dëst Gefill, dëst Zesummenheetsgefill. Mir wäerten dës Welt
veränneren. Mir sinn amgaangen, dës Welt ze veränneren an se e bësse besser ze maachen.
Also Berlin, loosst eis héieren, mir sangen et nach eng Kéier zesummen: Mir – Komm!
...bleiw hei.
Mir sinn vun der Léift inspiréiert, mir bleiwen hei, mir bleiwen.
Egal wat geschitt, mir bleiwen hei; mir bleiwen.
Mir si vun der Léift inspiréiert, mir bleiwen hei, mir bleiwen.
Egal wat geschitt, mir bleiwen hei, mir bleiwen hei.
Ech wëll dir Merci soen, Berlin, an ech maachen dat mat der héchster Demut, an beugen mech virun dir.
Merci datt Dir hei sidd a eng Noriicht vum Fridden schéckt!
Villmools Merci!
Villmools Merci, Berlin!