Диққат, диққат, вируси озодӣ, сулҳ ва ҳақиқат сар задааст.
Бале, ҳақиқат духтари замон аст ва ҳамеша ошкор мешавад, новобаста аз он ки то чӣ андоза амиқ пинҳон шуда бошад ё
то чӣ андоза маҳкам дар зери дурӯғҳо дафн гардида бошад. Шӯъаҳои он торикиро мешикананд ва ҷаҳонро равшан мекунанд.
Ва мо дар ин мавзӯъ як видеои кӯтоҳ дорем, ки мехоҳам ба шумо нишон диҳам: "Ҳар кас касеро мешиносад, ки аз коронавирус
фавтидааст." «Ҳар касе, ки мардумро саргардон мекунад, бе ягон сабаб онҳоро ба ноустуворӣ,
изтироб ва тарс меандозад, кори шайтонро мекунад.»
Себастиан Курц, оё модарат ба ту нагуфта буд, ки дурӯғ нагуфтан лозим аст? "Дар Австрия, Швейтсария ва Олмон мо ба
зудӣ ба ҳолате мерасем, ки ҳар кас касеро мешиносад, ки дар эътирози 'Querdenken' ширкат кардааст."
Бале, ман шиори ин ҷамъомадро интихоб кардам: Ваҳдат, адолат ва озодӣ. Зеро дар Конститутсияи мо ҳикмати зиёде вуҷуд дорад.
Ва ман мехоҳам аз ин фурсат истифода барам, то боз як бор ба модарону падарони Конститутсия барои дурбинии онҳо сипос гӯям.
Суруди миллии мо мегӯяд: «Ваҳдат ва адолат ва озодӣ» ва намегӯяд: «Тақсимот ва беадолатӣ ва
маҳрумият аз озодӣ». Ва калимаҳо, калимаҳо маъно доранд.
Ноқишӣ ба беадолатӣ ва маҳдудияти озодӣ меорад. Ва дар ҳама низоъҳо дар дохили ҳаракати мо бояд ҳамеша дар ёд дошта бошем, ки
мо барои расидан ба як ҳадафи муштарак ва бузургтар талош мекунем – яъне зиндагӣ дар
ҷаҳони озод, ҳамоҳанг ва худаштан муайяншуда.
Ва бинобар ин ман мехоҳам аз шумо хоҳиш кунам, ки инро дар даруни худ ҷой диҳед, онро эҳсос кунед ва фаҳмед, ки иттиҳод чӣ
гуна аст. Ин лаҳзаро дар ёд доред ва дар дилҳоятон нигоҳ доред.
«Ваҳдат, адолат ва озодӣ барои Ватани Олмон. Биёед ҳама барои ин талош кунем, бародарона, бо дилу даст.
Ваҳдат, адолат ва озодӣ кафолати хушбахтӣ ҳастанд.»
Дар шукуҳи ин хушбахтӣ гул кун, ватани олмонӣ. Дар шукуҳи ин хушбахтӣ гул кун, ватани олмонӣ.
Ҳайратангез.
(Ту онҷо мемонӣ, дуруст? Хуб.)] Ташаккур бисёр, азиз Каро. Ва ман барои мо чизи дигаре дорам, зеро дар дилҳои мо офтоб аст. Ва вақте
дар дилҳои мо нури офтоб аст, медонем, ки ҳама чиз хуб аст. Зеро офтоб ҳамеша медурахшад, ҳатто вақте абрҳо осмонро мепӯшонанд.
Ва офтоб ҳамеша дар дилҳои мо медурахшад, ҳатто вақте ки андешаҳо ва зеҳнҳои мо ва офтоб дар дилҳои мо пинҳон мешаванд. Ҳатто дар
замонҳои торик, мисли вақте ки ман дар зиндон будам, мо метавонем офтобро дар дилҳои мо ба ёд орем, онро бидурахшонем
ва он ба мо қувват ва нерӯ барои лаҳзаҳои душвор мебахшад.
Аҷоиб, биёед оғоз кунем, Берлин, ман мехоҳам туро бишунавам. Мо аллакай 10 сол боз ин корро мекунем. Аҳ, аҷоиб, мо ҳанӯз инҷоем.
Мо мехоҳем тағйиротро бубинем, дигар дар давраҳо намегардем, пур аз идеяҳо дар як низоми
бемор, садоҳои мо гӯё эҳёшуда баланд мешунаванд.
Мо дар ин ҷо барои муҳаббат истодаем, бо сулҳ илҳом гирифтаем. Бигзор кабутарҳо парвоз кунанд, хайрбод ҷанг!
сонияҳо, дақиқаҳо, соатҳо, онҳоро мешуморанд. бо оташ пайваст, танҳо як искра мондааст.
Мо бовар дорем, ки метавонем ин ҷаҳонро тағйир диҳем! – Чӣ тавр? Эй мард, мо медонем, ки метавонем ин ҷаҳонро тағйир диҳем!
Онҳо сарҳадҳои миллӣ намешиносанд, рангакӯр ҳастанд, ва бинобар ин нобино – бо афроди тундрави ростгаро мувофиқанд.
Мо тағйирот дар ҷаҳон ҳастем, нишонаҳои замонро тафсир мекунем. Ҳеҷ савол нест, не, мо омодаем амал кунем.
Биёед дар саросари ҷаҳон ҷамъ шавем, рост дар маркази рӯйдодҳо, зинда, дар ҳоле ки як насл таърих месозад. Биёед!
Мо аз муҳаббат илҳом мегирем, мо дар инҷо мемонем, мо мемонем.
Новобаста аз он ки чӣ мешавад, мо дар инҷо мемонем, мо мемонем.
Мо дигар намехоҳем рақобат кунем, мо мехоҳем бо ҳамдигар ҳамкорӣ кунем.
Мо мехоҳем якҷоя эҷод кунем, то Заминро ба сайёрае табдил диҳем, ки мерос гирифтанаш арзанда бошад.
Зеро мо аз силоҳҳои қатли ом ифтихор намекунем, тамоми пластикеро, ки мо ба уқёнусҳо партофтаем.
Саҳми инсоният дар тағйирёбии иқлим – ин комилан беҷуръатӣ аст, ки ин меросро ба фарзандонамон мегузорем.
Мо фикркунандагони интиқодӣ ҳастем, озод ва қатъӣ ҳастем, ки ҷаҳонро тағйир диҳем.
Мо талаб мекунем, ки боз андеша кунанд ва барои муҳити зист, ҳайвонот ва кишварҳо шароити дигар фароҳам оварда шавад. Мо
комилан хаста шудаем ва дигар ҳеҷ гоҳ намехоҳем дурӯғ гӯянд.
Мо халқем! Мо ҳомиеро намехоҳем, мо ҳеҷ гоҳ ҳомие намехостем. Ва ҳоло мо дар сулҳ инҷо истодаем, ин шӯриши мост!
Мо аз муҳаббат илҳом мегирем, мо дар инҷо мемонем, мо мемонем.
Ҳар чӣ рӯй диҳад, мо дар ин ҷо мемонем; мо мемонем.
Дӯстони азиз дар Берлин! Дақиқ ҳамин ҳиссиёт, ҳамин эҳсоси якҷоягӣ. Мо ин ҷаҳонро тағйир хоҳем дод. Мо дар раванди
тағйир додани ин ҷаҳон ва каме беҳтар кардани он ҳастем.
Пас, Берлин, биёед бишнавем, боз якҷоя мехонем: Мо – Биёед!
...дар ин ҷо бимонед.
Мо аз муҳаббат илҳом мегирем, мо дар инҷо мемонем, мо мемонем.
Ҳар чӣ рӯй диҳад, мо дар ин ҷо мемонем; мо меистем.
Мо аз муҳаббат илҳом мегирем, мо дар инҷо мемонем, мо мемонем.
Ҳар чӣ рӯй диҳад, мо дар ин ҷо мемонем, мо дар ин ҷо мемонем.
Ман мехоҳам ба шумо, Берлин, ташаккур гӯям ва инро бо камтарин фурӯтанӣ анҷом медиҳам, сар ба поён мекашам.
Ташаккур барои он ки дар инҷо ҳастед ва паёми сулҳ мефиристед!
Бисёр ташаккур!
Бисёр ташаккур, Берлин!