Pansin, pansin, kumalat na ang virus ng kalayaan, kapayapaan at katotohanan.
Oo, ang katotohanan ay anak ng panahon, at laging lumilitaw ito, gaano man ito kalalim na itinago o gaano man ito katibay na
inilibing sa ilalim ng mga kasinungalingan. Ang mga sinag nito ay tutusok sa kadiliman at magbibigay-liwanag sa mundo.
At mayroon kaming maikling video tungkol sa paksang ito na nais kong ipakita sa iyo: "Na kilala ng lahat ang isang tao na namatay
dahil sa coronavirus." "Ang mga nagpapalito sa mga tao, na nagiging sanhi upang maramdaman nilang hindi tiyak, nababahala at
natatakot nang walang dahilan, ay gumagawa ng gawain ng diyablo."
Sebastian Kurz, hindi ba sinabi sa'yo ng nanay mo na huwag kang magsinungaling? "Sa Austria, Switzerland at Alemanya, malapit
na nating maranasan ang sitwasyon kung saan lahat ay nakakakilala ng isang taong nakadalo sa demonstrasyon ng Querdenken."
Oo, pinili ko ang moto para sa pagtitipong ito: Pagkakaisa, katarungan, at kalayaan. Dahil napakaraming karunungan sa ating
konstitusyon. At nais kong samantalahin ang pagkakataong ito upang muling pasalamatan ang mga ina at ama ng konstitusyon
para sa malawak nilang pananaw sa kanilang pagtratrabaho.
Ang ating pambansang awit ay nagsasabi: "Pagkakaisa at katarungan at kalayaan" at hindi nito sinasabi ang "Kawalan
ng pagkakaisa at kawalan ng katarungan at kakulangan sa kalayaan". At ang mga salita ay may kahulugan.
Ang hindi pagkakasundo ay humahantong sa kawalan ng katarungan at kakulangan sa kalayaan. At sa lahat ng mga alitan sa loob ng
ating kilusan, dapat nating laging tandaan na tayo ay nagsusulong ng isang sama-sama at mas dakilang layunin – ang mabuhay
sa isang malaya, maayos, at sariling pagpapasiyang mundo.
Kaya hinihiling ko sa inyo na pasukin ito sa inyong kalooban, maramdaman ito, at maranasan kung ano ang
pakiramdam ng pagkakaisa. Tandaan ang sandaling ito at itago ito sa inyong mga puso.
"Pagkakaisa, katarungan at kalayaan para sa Inangbayan ng Alemanya. Sikapin nating lahat ito nang
magkakapatid, buong puso at buong kamay. Ang pagkakaisa, katarungan at kalayaan ang panalipad ng kaligayahan.
Namumulaklak sa karilagan ng ligayang ito, namumulaklak ang Alemanyang tinubuan. Namumulaklak sa karilagan
ng ligayang ito, namumulaklak ang Alemanyang tinubuan.
Nakakabighani.
(Nananatili ka doon, di ba? Sige.) Maraming salamat, mahal kong Caro. At may isa pa akong para sa atin, dahil may liwanag ng araw
sa ating mga puso. At kapag may sinag ng araw sa ating mga puso, alam nating maayos ang lahat. Dahil ang araw ay
laging sumisikat, kahit na tinatakpan ng ulap ang langit.
At ang araw ay palaging sumisikat sa ating mga puso, kahit na natatakpan ang ating mga iniisip at ang araw sa ating mga puso.
Kahit sa madidilim na panahon, tulad noong ako ay nasa bilangguan, maaari nating alalahanin ang araw sa ating
mga puso, hayaang sumikat ito, at bibigyan tayo nito ng lakas at enerhiya para sa mga mahihirap na sandali.
Kamangha-mangha, simulan na natin, Berlin, gusto kitang marinig. Sampung taon na nating
ginagawa ito. Ah, kamangha-mangha, nandito pa rin tayo.
Nais naming makita ang pagbabago, hindi na paikot-ikot, puno ng mga ideya sa isang masakit na sistema, ang
aming mga tinig ay tumutunog na parang nabuhay muli.
Nakatayo kami rito para sa pag-ibig, ginagabayan ng kapayapaan. Paliparin ang mga kalapati, paalam sa digmaan!
segundo, minuto, oras, binibilang nila. Magkakaugnay sa apoy, kulang na lang ang isang kislap.
Naniniwala kami na mababago namin ang mundong ito! – Paano? Lalaki, alam namin na mababago namin ang mundong ito!
Hindi nila kilala ang mga pambansang hangganan, bulag sa kulay, at samakatuwid bulag – katugma sa mga taong nasa kanang pakpak.
Tayo ang pagbabago sa mundo, inuunawa ang mga palatandaan ng panahon. Walang tanong, hindi, handa na kaming kumilos.
Magsama-sama tayo sa buong mundo, nasa gitna mismo ng kaganapan, nang live, habang ginagawa
ng isang henerasyon ang kasaysayan. Sige na!
Nainspirasyon tayo ng pag-ibig, nananatili tayo rito, nananatili tayo.
Anuman ang mangyari, mananatili kami rito, mananatili kami.
Hindi na namin gustong makipagkumpetensya, gusto na naming makipagtulungan sa isa't isa.
Nais nating magtulungan, , upang gawing isang planetang karapat-dapat namana ang Daigdig.
Dahil hindi tayo ipinagmamalaki ang mga sandata ng malawakang pagkawasak, lahat ng plastik na itinapon natin sa mga karagatan.
Ang ambag ng sangkatauhan sa pagbabago ng klima – lubos na duwag na iwanin ang pamana na ito sa ating mga anak.
Kami ay mga kritikal na tagapag-isip, malaya at determinado na baguhin ang mundo.
Nananawagan kami ng muling pag-iisip, ng ibang kalagayan para sa ating kapaligiran, mga hayop, at mga bansa.
Sobrang sawâ na kami at ayaw na naming muling lokohin.
Tayo ang mga tao! Hindi natin kailangan ng tagapangalaga, hindi natin kailanman hiniling ang isa. At ngayon
nakatayo tayo rito nang payapa, ito ang ating pag-aalsa!
Nainspirasyon tayo ng pag-ibig, nananatili tayo rito, nananatili tayo.
Anuman ang mangyari, mananatili kami rito, mananatili kami.
Mga minamahal na kaibigan dito sa Berlin! Eksaktong ganitong pakiramdam, ang diwa ng pagkakaisa. Babaguhin
natin ang mundong ito. Nasa proseso tayo ng pagbabago ng mundong ito at pagiging mas mabuti nang kaunti.
Kaya Berlin, pakinggan natin, kakantahin natin ito muli nang magkakasama: Tayo – Sige!
...manatili rito.
Nainspirasyon tayo ng pag-ibig, nananatili tayo rito, nananatili tayo.
Anuman ang mangyari, mananatili kami rito, mananatili kami.
Nai-inspire tayo ng pag-ibig, nananatili tayo rito, nananatili tayo.
Anuman ang mangyari, mananatili kami rito, mananatili kami rito.
Nais kong pasalamatan ka, Berlin, at ginagawa ko ito nang may sukdulang kababaang-loob, yumuyuko sa harap mo.
Salamat sa pagiging narito at sa pagpapadala ng mensahe ng kapayapaan!
Maraming salamat!
Maraming salamat, Berlin!