На такой адкрытай сцэне даволі складана, бо альбо вы глядзіце ў той бок, і тады ў іх застаецца
толькі ваша спіна, альбо вы глядзіце ў той бок.
Ну, цяпер тут толькі ўдзельнікі гэтага сходу.
Найперш, я вельмі рады, што вы ўсе тут.
Вялікі дзякуй.
Прывітанне, Берлін.
Вітаю ўсіх з усіх куткоў Германіі.
Мяне папрасілі сказаць некалькі слоў на тэму адукацыі або прымірэння з мінулым.
Навошта мне казаць пра тое, каб прымірыцца з мінулым?
Журналіст з SWR толькі што задаў гэтае пытанне падчас нашай імправізаванай прэс-канферэнцыі тут.
Журналіст SWR спытаў у спадара Балвега: «Чаму вы насамрэч хочаце пераацаніць мінулае?»
Што менавіта яны хочуць пераацаніць?
Паколькі Майкл ужо даў адказ, я хацеў бы яшчэ раз даць свой адказ на сцэне.
Я б сказаў свайму калегу са SWR:
Чаму б не спытаць у Пола Шрайера?
Спытайце Аю Веласкес.
Спытайце ў доктара Крысціяна Хафнера.
Спытайце ў тых, хто працуе журналістамі не ў вядучых СМІ ці ў асноўных, як іх там ні называй, а як фрыланс-журналісты.
Тыя, хто не атрымлівае дзяржаўнага фінансавання, а вымушаны працаваць свабодна, павінны шукаць спосабы фінансавання сябе.
Спытайце ў гэтых калег, калег-журналістаў, што азначае пераацэнка.
Прымірэнне з мінулым — гэта перш за ўсё пытанні, а не простае згаджальнае ківанне галавой.
І вось што зрабілі гэтыя калегі.
І гэтыя калегі атрымалі пратаколы пасяджэнняў Інстытута Роберта Каха і каманды па кіраванні крызісам каранавіруса, часткова
праз судовыя працэсы, а часткова праз уцечкі інфармацыі.
І шаноўныя журналісты SWR, на выпадак, калі вы не заўважылі:
Мы сутыкнуліся з найбольш значнымі пасяганнямі на асноўныя правы чалавека ў Федэратыўнай
Рэспубліцы Германіі з часоў Другой сусветнай вайны.
І калі пытаюцца, з чым нам насамрэч трэба змірыцца, я не здзіўлены, што за намі ўжо тыя гады.
Таму што журналісты, якія павінны выступаць у ролі чацвёртай улады і ўмешвацца пры неабходнасці,
цалкам не выканалі свой абавязак задаваць пытанні.
І зразумела, што тут не жадаецца ніякага пераацэньвання, што тут не жадаецца ніякага пераацэньвання.
І пераацэнка таксама была б палітычнай пераацэнкай.
Пераацэнка азначала б стварэнне расследавальнага камітэта, расследавальнай камісіі.
Можна бачыць, наколькі палітыкам цяжка з гэтым змірыцца.
Але гэта, вядома, зразумела.
Чаму самі злачынцы павінны тлумачыць свае дзеянні?
Гэта было б тое ж самае, што дазволіць паліцыі тут, у Берліне, пасля вырашаць для сябе, зрабілі яны ўсё правільна ці не.
Таму я пытаюся, дзе асвятленне ў СМІ?
Але я таксама хацеў бы згадаць два імёны з мейнстрыму, якія трэба згадаць тут, на гэтай сцэне і перад гэтай аўдыторыяй.
Гэта Юрген Младак — які, на жаль, нядаўна памёр, — былы галоўны рэдактар газеты «Nordkurier», і Сімона Шаман.
Сімона Шаман цяпер працуе ў Nius.
А Сімонэ Шаман ужо задала для «Нордкурыера» крытычныя пытанні, якія мэйнстрымныя СМІ
павінны былі задаць, калі гэта яшчэ было недарэчна.
Яна нават атрымала вымову ад Савета прэсы.
Цяпер слухайце ўважліва:
Саімэ Шэман атрымала вымову ад Савета па прэсе за тое, што яе артыкулы прывядуць да
зніжэння гатоўнасці да вакцынацыі ў Германіі.
Да таго я не ведаў, што Савет па прэсе ў Германіі адказвае за тое, каб людзі самі вырашалі, вакцынавацца ці не.
Якое дачыненне ўсё гэта мае да прымірэння з мінулым?
Калі мы на гэта глядзім, хто павінен гэтым займацца?
Я разам з некалькімі калегамі заснаваў свой уласны цэнтр.
Гэта значыць, цэнтр расследавання, пераацэнкі, судовага пераследу і прадухілення злачынстваў супраць чалавецтва.
Многія людзі заўсёды пытаюцца, чаму злачынствы супраць чалавецтва?
Бо тое, што мы тут перажылі, было злачынствамі супраць чалавечнасці.
Людзі пераследаваліся.
Дактараў і сёння пераследуюць.
Дактараў садзяць у турму за выкананне сваёй працы.
Мой калега Райнер Фюльміх знаходзіцца ў турме ў Гетінгене.
Ён таксама быў вялікім асветнікам.
Прымірэнне можа адбыцца толькі тады, калі мы зменім палітычныя абставіны.
Бо палітычныя абставіны, у якіх мы апынуліся, калі мы проста адмаўляемся ад улады,
ніколі не прывядуць да належнага пераацэньвання.
Таму што, як я казаў, тады вінаватыя самі б мусілі змірыцца з тым, што яны зрабілі.
Ніхто не можа меркаваць, што тыя, хто здзейсніў гэтыя злачынствы супраць чалавецтва, падымуцца і скажуць: «Так, гэта мы зрабілі».
А цяпер мы хочам, каб наш суд адбыўся перад суддзямі, якіх мы самі абралі, і перад пракурорамі, якіх мы самі абралі, каб
яны маглі вырашыць, ці правільна мы зрабілі, ці няправільна.
Тры месяцы таму, да таго, як прасачыліся файлы RKI, усе суддзі сказалі мне, што яны тады ўсё зрабілі правільна.
Цяпер ад гэтых суддзяў чакаюць, што яны раптам пачнуць пераглядаць мінулае. Гэта таксама не спрацуе.
Гэта будзе працаваць толькі калі
Ральф Боэс толькі што пра гэта абвясціў, і я згодны з Ральфам Боэсам і многімі іншымі. Калі
ласка, зазірніце на вэб-сайт, які ён згадаў.
Я лічу, што нам трэба прайсці праз федэральныя штаты.
У кожным федэральным штаце ў нас ёсць свая ўласная канстытуцыя.
І паколькі гэта асобныя канстытуцыі, кожная з канстытуцый у федэральнай дзяржаве дазваляе ўносіць у іх змены.
Улада ў нашых руках.
Ты проста не ведаеш.
Райнэр Маўсфельд заўсёды кажа, што на службе ёсць некалькі вельмі таленавітых ілюзіяністаў.
Мы жывём у дэмакратычнай ілюзіі.
Сцвярджаецца, што ў нас дэмакратыя.
Але ў нас толькі прадстаўнічая дэмакратыя.
А прадстаўнічая дэмакратыя — гэта насамрэч проста прыкрыццё для таго факту, што мы ўсё яшчэ жывём у арэстакратыі ці алігархіі.
Але прадстаўнічая дэмакратыя, прадстаўнічая дэмакратыя — гэта супрацьлегласць дэмакратыі.
Бо адзінае, што прадстаўнічая дэмакратыя дазваляе вам рабіць, — гэта выбіраць тых, хто вамі кіруе, кожныя чатыры гады.
Але толькі ад невялікага кола тых, хто валадарыць над вамі.
Вы абсалютна не маеце шанцаў вырашаць пра змест палітыкі, палітычныя меры і правілы палітыкі.
Хоць мы з вамі і ёсць насельніцтвам гэтай краіны.
Аднак гэта азначае, што мы можам захапіць гэтую ўладу ў федэральных штатах.
Гэта пытанне ўлады.
Пасля таго, што мы перажылі за апошнія чатыры гады, мы як насельніцтва павінны задаць пытанне ўладзе.
І калі мы гэтага не зробім, мы толькі што бачылі, як гэта адбылося з забаронай на той часопіс, імя якога нам
нельга згадваць, бо інакш мы парушым накладзеныя на нас умовы.
Не мае значэння, што ў гэтым часопісе.
Калі дзяржава цэнзуруе прэсу, не бывае пераацэнкі.
Тады застаецца толькі дамінаванне, і мы павінны разам абараняцца ад яго.
Пачну я.
Пачынаючы з заўтра, я буду гастраляваць з мабільным ZAAVV, там так напісана.
З 4 жніўня, г.зн. заўтра, па 22 верасня праз Саксонію, Тюрынгію і Брандэнбург.
Я аб'язджаю тры краіны, таму што ў кожнай з іх праходзяць выбары штатаў.
І я хацеў бы заклікаць людзей у гэтых краінах змяніць свае канстытуцыі і сказаць:
У будучыні мы як народ хочам мець апошняе слова, і запомніце мае словы.
Мы хочам мець магчымасць ставіць пад сумнеў, перашкаджаць і прадухіляць кожнае палітычнае рашэнне.
Гэта права, якое мы маем як народ.
А потым, каб адказаць на пытанне, якое раней з'явілася адсюль.
Тады зусім не важна, ёсць экіпаж ці не, бо мы, людзі, бяром кіраванне ў свае рукі.
І вось, на заканчэнне, я хацеў бы яшчэ раз сказаць, што многія людзі... О, я таксама павінен згадаць, што ў мабільнай адзінцы
ZAAVV працуе шмат нашых супрацоўнікаў і шмат дапамагаючых.
Ёсць, напрыклад, улёткі, паштоўкі, паштоўкі пра пагадненне СААЗ.
Сёння, безумоўна, будуць справаздачы пра гэта, пра дамову СААЗ.
Мяне часта пытаюць, як мне ўдаецца працягваць выступаць на сцэне, гастраляваць па краіне, быць там, праходзіць судовыя працэсы.
Як вам удаецца мець такую сілу і не здавацца?
Я хачу сказаць адно.
Для мяне тут няма альтэрнатывы.
Гэта наша будучыня, гэта будучыня нашых дзяцей і будучыня нашых унукаў.
Або мы пакідаем гэта іншым, пакідаем будучыню іншым, або бяром яе ў свае рукі.
І для мяне тут няма ніякіх пытанняў. Мы бяром гэтае будучынне ў свае рукі.
І яшчэ адно.
Мы ўжо раскрытыкавалі вядучыя і асноўныя СМІ.
Але не забывайце, у нас так шмат альтэрнатыўных СМІ.
У нас так шмат выдатных праграм, няхай гэта будзе Kontrafunk, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, die
Bürgerzeitung і, нарэшце, не ў апошнюю чаргу, тое, што для мяне таксама вельмі важна: дэмакратычны супраціў.
Чатыры гады дэмакратычны супраціў быў вашым спадарожнікам.
Вядома, я не згадаў іх усе; іх нашмат больш.
І дэмакратычны супраціў зараз мае шмат выдатных новых праектаў.
Паглядзі і на гэта. Але ідзі ў альтэрнатыўныя СМІ.
Насамрэч, гэта ўжо не альтэрнатыўныя СМІ.
Насамрэч, гэта асноўныя СМІ, а астатнія — не альтэрнатыўныя, а проста старыя.
Мір, свабода, самавызначэнне!