Estas sufiĉe malfacile sur tia malfermita scenejo, ĉar aŭ vi rigardas en tiun direkton kaj tiam ili
vidas nur vian dorson, aŭ vi rigardas en tiun direkton.
Nu, nun estas nur la partoprenantoj de ĉi tiu kunveno.
Antaŭ ĉio, mi ĝojas, ke vi ĉiuj estas ĉi tie.
Multan dankon.
Saluton, Berlino.
Saluton al ĉiuj el ĉiuj partoj de Germanio.
Oni petis min diri kelkajn vortojn pri la temo de edukado aŭ pri la alfrontado de la pasinteco.
Kial mi devus paroli pri akcepti la pasintecon?
Ĵurnalisto de SWR ĵus demandis ĉi tiun demandon dum nia neplanita gazetara konferenco ĉi tie.
La ĵurnalisto de SWR demandis sinjoron Ballweg: "Kial vi fakte volas reekzameni la pasintecon?"
Kion precize ili volas reekzameni?
Ĉar Michael jam donis la respondon, mi ŝatus denove doni mian respondon sur la scenejo.
Mi dirus al mia kolego de SWR:
Kial ne demandi Paul Schreier?
Demandu Aya Velasquez.
Demandu d-ro Christian Hafner.
Demandu tiujn, kiuj laboras kiel ĵurnalistoj, ne por la ĉefaj amaskomunikiloj aŭ la ĉefa fluo, kiel ajn
vi volas nomi ĝin, sed kiel sendependaj ĵurnalistoj.
Tiuj, kiuj ne ricevas ŝtatan financadon, sed devas labori sendepende, devas trovi manierojn por financi sin.
Demandu ĉi tiujn kolegojn, kunĵurnalistojn, kion signifas reekzamenado.
Akcepti la pasintecon signifas unue kaj ĉefe fari demandojn, ne nur kapjesi konsente, sed fari demandojn.
Kaj tion faris ĉi tiuj kolegoj.
Kaj ĉi tiuj kolegoj akiris la protokolojn de la Robert Koch-Instituto kaj de la kriz-mastruma teamo pri
la kronviruso, parte per jura ago kaj parte per likoj.
Kaj karaj ĵurnalistoj ĉe SWR, se vi ankoraŭ ne rimarkis:
Ni spertis la plej signifajn atakojn kontraŭ fundamentaj homaj rajtoj en la Federacia
Respubliko Germanio ekde la Dua Mondmilito.
Kaj kiam ili demandas, kion ni fakte devas akcepti, mi ne miras, ke ni jam havas ĉi tiujn jarojn malantaŭ ni.
Ĉar ĵurnalistoj, kiuj devus agi kiel la kvara estato kaj interveni kiam necese, tute malsukcesis en sia devo demandi demandojn.
Kaj estas kompreneble, ke ĉi tie oni ne deziras reevaluadon, ke ĉi tie oni ne deziras reevaluadon.
Kaj reestimo ankaŭ estus politika reestimo.
Reprizo de taksado signifus starigi enketkomision.
Vi povas vidi, kiom malfacile estas por politikistoj akcepti tion.
Sed tio estas komprenebla, kompreneble.
Kial la krimuloj mem devus klarigi siajn agojn?
Tio estus la sama kiel permesi al la polico ĉi tie en Berlino poste mem taksi, ĉu ili faris ĉion ĝuste aŭ ne.
Do mi demandas: kie estas la amaskomunikila kovrado?
Sed mi ankaŭ ŝatus mencii du nomojn el la ĉefa fluo, kiujn oni devas mencii ĉi tie, sur ĉi tiu scenejo kaj antaŭ ĉi tiu publiko.
Ili estas Jürgen Mladek – kiu bedaŭrinde ĵus forpasis – la eksĉefredaktoro de la gazeto Nordkurier, kaj Simone Schamann.
Simone Schamann nun laboras ĉe Nius.
Kaj Simone Schamann jam faris la kritikajn demandojn por la Nordkurier, kiujn la ĉefaj amaskomunikiloj devus
esti farintaj, kiam ankoraŭ ne estis oportune fari tion.
Ŝi eĉ ricevis reprimandon de la Gazetara Konsilio.
Nun aŭskultu atente:
Simone Schamann estis reprimita de la Gazetara Konsilio pro la motivo, ke ŝiaj artikoloj
kondukus al malkresko de la volo vakciniĝi en Germanio.
Ĝis tiam mi ne sciis, ke la Gazetara Konsilio en Germanio respondecis pri certigo,
ke homoj estu pretaj esti vakcinitaj aŭ ne.
Kion ĉio ĉi havas komune kun akceptado de la pasinteco?
Kiam ni rigardas tion, kiu devus okupiĝi pri ĝi?
Mi establis mian propran centron kun pluraj kolegoj.
Tio estas, centro por la esplorado, reekzamenado, jura persekutado kaj prevento de krimoj kontraŭ la homaro.
Multaj homoj ĉiam demandas, kial krimoj kontraŭ la homaro?
Ĉar tio, kion ni ĉi tie spertis, estis krimoj kontraŭ la homaro.
Homoj estis persekutataj.
Kuracistoj ankoraŭ estas persekutataj hodiaŭ.
Kuracistoj estas sendataj al malliberejo pro sia laboro.
Mia kolego Rainer Füllmich estas en malliberejo en Göttingen.
Li ankaŭ estis granda iluminiganto.
Rekonciliĝo povas okazi nur se ni ŝanĝas la politikajn cirkonstancojn.
Ĉar la politikaj cirkonstancoj, en kiuj ni troviĝas, kie ni simple rezignas pri potenco, neniam kondukos al taŭga reekzamenado.
Ĉar, kiel mi diris, tiam la farintoj mem devus alfronti tion, kion ili faris.
Neniu povas supozi, ke tiuj, kiuj faris ĉi tiujn krimojn kontraŭ la homaro, staros kaj diros: Jes, ni faris ĝin.
Kaj nun ni volas esti juĝataj antaŭ la juĝistoj, kiujn ni mem elektis, antaŭ la prokuroroj, kiujn ni mem elektis, por
ke ili juĝu, ĉu tio, kion ni faris, estis ĝusta aŭ malĝusta.
Antaŭ tri monatoj, antaŭ ol la RKI-dosieroj estis likitaj, ĉiuj juĝistoj diris al mi, ke ili tiam faris ĉion ĝuste.
Nun oni atendas, ke ĉi tiuj juĝistoj subite komencos revizii la pasintecon. Tio ankaŭ ne funkcios.
Ĝi funkcios nur se
Ralf Boes ĵus anoncis ĝin, kaj mi konsentas kun Ralf Boes kaj multaj aliaj. Bonvolu rigardi la retejon, kiun li menciis.
Mi kredas, ke ni devas trairi la federaciajn ŝtatojn.
Ni havas nian propran konstitucion en ĉiu federacia ŝtato.
Kaj ĉar ili estas apartaj konstitucioj, ĉiu konstitucio en la federacia ŝtato permesas al ni amendi tiujn konstituciojn.
Ni havas la potencon en niaj manoj.
Vi simple ne scias tion.
Rainer Mausfeld ĉiam diras, ke laboras kelkaj tre talentaj iluzionistoj.
Ni vivas en iluzio de demokratio.
Oni asertas, ke ni havas demokration.
Tamen ni nur havas reprezentan demokration.
Kaj reprezentativa demokratio estas fakte nur kovro por la fakto, ke ni ankoraŭ vivas en aristokratio aŭ oligarkio.
Sed reprezentanta demokratio, reprezentanta demokratio, estas la kontraŭo de demokratio.
Ĉar la sola afero, kiun reprezentativa demokratio permesas al vi fari, estas elekti ĉiun kvar jarojn tiujn, kiuj regas vin.
Sed nur de malgranda rondo de tiuj, kiuj regas vin.
Vi tute ne havas ŝancon decidi pri la enhavo de politiko, pri politikaj rimedoj, pri la reguloj de politiko.
Kvankam vi kaj mi estas la loĝantaro de ĉi tiu lando.
Tio tamen signifas, ke ni povas kapti ĉi tiun potencon en la federaciaj ŝtatoj.
Tio estas demando pri potenco.
Post tio, kion ni spertis dum la lastaj kvar jaroj, ni kiel loĝantaro devas demandi pri potenco.
Kaj se ni ne faros tion, ni ĵus vidis tion okazi kun la malpermeso de la magazino, kies nomon ni ne rajtas
mencii, ĉar alie ni malobservus la al ni truditajn kondiĉojn.
Ne gravas, kio estas en ĉi tiu revuo.
Kiam la ŝtato cenzuras la premion, ne okazas reekzamenado.
Tiam restas nur dominado, kaj ni devas kune defendi nin kontraŭ ĝi.
Mi komencos.
Ekde morgaŭ mi turneos kun la ZAAVV-mobilo, kiel tie estas skribite.
Ekde la 4-a de aŭgusto, t.e. morgaŭ, ĝis la 22-a de septembro tra Saksio, Turingio kaj Brandenburgio.
Mi vojaĝas tra la tri landoj, ĉar en ĉiu el ili okazas ŝtataj elektoj.
Kaj mi ŝatus instigi la homojn en tiuj landoj ŝanĝi siajn konstituciojn kaj diri:
En la estonteco ni kiel popolo volas havi la finan decidon, kaj memoru miajn vortojn.
Ni volas povi pridubi, obstrukci kaj malhelpi ĉiun politikan decidon.
Tio estas la rajto, kiun ni havas kiel popolo.
Kaj tiam, por respondi la demandon, kiu antaŭe venis de ĉi tie.
Tiam tute ne gravas, ĉu estas skipo aŭ ne, ĉar ni homoj mem prenas la potencon en niajn proprajn manojn.
Kaj nun, konklude, mi ŝatus denove diri, ke multaj homoj... Ho, mi ankaŭ devus mencii, ke multaj el niaj dungitoj
kaj multaj helpantoj laboras en la movebla unuo de ZAAVV.
Ekzemple, estas flugfolioj, poŝtkartoj, poŝtkartoj pri la traktato de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Certe hodiaŭ estos raportoj pri ĝi, pri la traktato de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Oni ofte demandas min, kiel vi sukcesas daŭre sursceniĝi, turnei tra la lando, ĉeesti tie kaj trairi la kortumajn procedurojn.
Kiel vi sukcesas havi tiun forton kaj daŭre iri antaŭen?
Mi volas diri unu aferon.
Por mi, ne ekzistas alternativo al tio.
Ĝi estas nia estonteco, ĝi estas la estonteco de niaj infanoj, kaj ĝi estas la estonteco de niaj nepoj.
Aŭ ni lasas ĝin al aliaj, ni lasas la estontecon al aliaj, aŭ ni prenas ĝin en niajn proprajn manojn.
Kaj por mi ne estas dubo pri tio. Ni mem prenas ĉi tiun estontecon en niajn proprajn manojn.
Kaj unu lasta afero por diri.
Ni nun kritikis la ĉefajn kaj ĉeftendencajn amaskomunikilojn.
Sed ne forgesu, ke ni havas tiom da alternativaj amaskomunikiloj.
Ni havas tiom da bonegaj programoj, ĉu temas pri Kontrafunk, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, la
Bürgerzeitung, kaj, lasta sed ne malplej grava, io, kio ankaŭ estas tre grava por mi: demokratia rezisto.
Dum kvar jaroj, demokratia rezisto estis via kunulo.
Kompreneble, mi ne menciis ilin ĉiujn; estas multaj pli.
Kaj la demokratia rezisto nun havas multajn bonegajn novajn projektojn.
Rigardu tion ankaŭ. Sed iru al alternativaj amaskomunikiloj.
Fakte, ĉi tiuj jam ne estas alternativaj amaskomunikiloj.
Fakte, tiuj estas la ĉefaj amaskomunikiloj, kaj la aliaj ne estas alternativaj
amaskomunikiloj, sed simple la malnovaj amaskomunikiloj.
Paco, libereco, memdetermino!