Hain zabal den eszenatoki batean nahiko zaila da, izan ere, edo norabide horretara begiratzen duzu eta orduan soilik zure
bizkarra ikusten dute, edo norabide horretara begiratzen duzu.
Ba, orain bilerako parte-hartzaileak besterik ez daude.
Lehenik eta behin, pozten nau denok hemen zaudetela.
Eskerrik asko asko.
Kaixo, Berlin.
Alemaniako toki guztietatik agur bero bat denoi.
Hezkuntzari edo iraganarekin ados egoteari buruz hitz batzuk esateko eskatu didate.
Zergatik hitz egin behar dut iraganarekin ados egoteaz?
SWRko kazetari batek hemen egin berri duen prentsaurreko inprobisatuan galdera hau egin du.
SWRko kazetariak Ballweg jaunari galdetu zion: "Zergatik nahi duzu benetan iragana berriro baloratu?"
Zer zehazki berriro baloratu nahi dute?
Michaelek erantzuna eman duelako, berriro ere nire erantzuna eszenatokian eman nahi dut.
SWRko nire lankideari esango nioke:
Zergatik ez diozu Paul Schreiari galdetzen?
Galdetu Aya Velasquezi.
Galdetu Dr. Christian Hafneri.
Galdetu kazetari gisa lan egiten duten pertsonei, ez hedabide nagusientzat edo mainstream-entzat, nahi duzun
bezala deitu dezakezuna, baizik eta freelance kazetari gisa.
Estatuko diru-laguntzarik jasotzen ez dutenak, baina askatasunez lan egin eta beren burua
finantzatzeko bideak aurkitu behar dituztenak.
Galdetu lankide kazetari hauei zer esan nahi duen berrikuspenak.
Iraganarekin ados jartzea, lehenik eta behin, galderak egitea da, ez bakarrik ados dagoela
adierazteko burua mugitzea, baizik eta galderak egitea.
Eta hori egin zuten lankide hauek.
Eta lankide hauek Robert Koch Institutuko eta koronabirusaren krisi-kudeaketa-taldearen aktak eskuratu
dituzte, zati batean ekintza judizialen bidez eta zati batean ihes egindako informazioaren bidez.
Eta SWRko kazetari maiteok, ohartu ez bazarete:
Bigarren Mundu Gerraren ondoren Alemaniako Errepublika Federalian oinarrizko giza eskubideetan
egindako inbasio nabarmenenen lekuko izan gara.
Eta benetan zer onartu behar dugun galdetzen dutenean, ez nau harritzen urte horiek atzean utzi izanak.
Kazetariek, beharrezkoa denean laugarren estatu gisa esku hartzea eta galderak egitea duten lana, erabat huts egin dute.
Eta ulergarria da hemen ez dela berrikuspenik nahi, hemen ez dela berrikuspenik nahi.
Eta berrikusketak ere berrikuspen politikoa izango litzateke.
Berrestimatzeak ikerketa-batzorde bat, ikerketa-komisio bat, eratzea esan nahi du.
Ikusi dezakezu nola zaila den politikarientzat honekin ados egotea.
Baina hori ulergarria da, noski.
Zergatik egileek beraiek azaldu beharko lituzkete beren ekintzak?
Hori Berlinen bertako poliziari ondoren beraiek ebaluatzeko aukera ematea bezalakoa litzateke, ea dena ondo egin zuten ala ez.
Beraz, galdetzen dut: non dago hedabideen estaldura?
Baina hemen, oholtza honetan eta entzule hauen aurrean, aipatu beharreko bi izen nagusi ere aipatu nahi nituzke.
Hauek dira Jürgen Mladek – duela gutxi, tamalez, zendu zena – Nordkurier egunkariaren
zuzendari nagusi ohi, eta Simone Schamann.
Simone Schamann orain Nius-en lan egiten du.
Eta Simone Schamannek jada Nordkurier-entzat galdera kritikoak egin ditu, hedabide nagusiek egin
beharko zituztenak, oraindik egokia ez zen garaian.
Prentsa Kontseiluak ere ohartarazpen bat jaso zuen.
Orain adi-adi entzun:
Simone Schamann Prentsa Kontseiluak zigortu du, bere artikuluek Alemanian txertatzeko prestutasuna murriztea eragingo luketelako.
Ordurarte ez nekien Alemaniako Prentsa Kontseilua arduraduna zela jendea txertatu nahi zuen ala ez ziurtatzeaz.
Zer lotura du honek guztiak iraganarekin ados egotearekin?
Hori ikusten dugunean, nork arduratu beharko luke horretaz?
Lankide batzuekin nire zentroa sortu dut.
Hau da, gizateriaren aurkako krimenak ikertzeko, berrikusteko, legezko prozesamendua egiteko eta prebenitzeko zentro bat.
Jende askok beti galdetzen du: zergatik giza-eskubideen aurkako krimenak?
Zeren hemen bizi izan genituenak gizateriaren aurkako krimenak ziren.
Jendea jazarri dute.
Medikuak gaur egun ere jazarriak dira.
Medikuak beren lana egiteagatik espetxera bidaltzen ari dira.
Nire lankidea Rainer Füllmich Göttingeneko espetxean dago.
Berak ere argitzaile handia izan zen.
Adostasuna bakarrik lor daiteke baldintza politikoak aldatzen baditugu.
Politikaren egoera honetan, non boterea besterik gabe uzten dugun, inoiz ez da egoki berrikuspen bat lortuko.
Zeren, esan dudan bezala, orduan egileek beraiek egin zutenarekin ados jarri beharko lukete.
Inork ezin du suposatu giza-eskubideen aurkako krimen horiek egin zituztenek altxatu eta esango dutela: Bai, guk egin genuen.
Eta orain epaitegiaren aurrean, geuk aukeratutako epaile eta fiskalen aurrean, gure ekintzak
zuzenak ala okerrak ziren epaitzeko, agertu nahi dugu.
Hiru hilabete lehenago, RKI fitxategiak filtratu baino lehen, epaile guztiek esan zidaten orduan dena ondo egin zutela.
Orain espero da epaile hauek bat-batean iragana berrikusten hasiko direla. Hori ere ez da funtzionatuko.
Bakarrik funtzionatuko du baldin eta
Ralf Boes-ek oraintxe jakinarazi du, eta ni Ralf Boes eta beste askorekin ados nago. Mesedez, begiratu hark aipatutako webgunea.
Uste dut estatu federaletatik pasa behar dugula.
Estatu federal bakoitzean gure konstituzio propioa dugu.
Eta konstituzio bereiziak direnez, estatu federaleko konstituzio bakoitzak konstituzio hauek aldatzeko aukera ematen digu.
Gure eskuetan dugu boterea.
Ez dakizu besterik gabe.
Rainer Mausfeldek beti esaten du lan egiten duten ilusionista oso talentudun batzuk daudela.
Demokrazia-iluzio batean bizi gara.
Esaten da demokrazia bat dugula.
Hala ere, ordezkaritza-demokrazia soilik dugu.
Eta ordezkaritza-demokrazia, egiaz, aristokrazi edo oligarkia batean oraindik bizi garela
estaltzeko estalki huts bat besterik ez da.
Baina ordezkaritza-demokrazia bat, ordezkaritza-demokrazia bat, demokraziaaren kontrakoa da.
Demokrazia ordezkariak ematen dizun aukera bakarra da lau urtez behin zure gainetik agintzen dutenak hautatzea.
Baina zure gainetik agintzen duten horien zirkulu txiki batetik bakarrik.
Politikaren edukia, neurri politikoak eta politikaren arauak erabakitzeko inolako aukerarik ez duzu.
Nahiz eta zu eta ni herrialde honen biztanleria izan.
Hala ere, horrek esan nahi du estatu federaletan botere hori eskuratu dezakegula.
Hori boterearen galdera da.
Azken lau urteotan bizitakoaren ondoren, gizarte gisa botereari buruzko galdera egin behar dugu.
Eta hori egiten ez badugu, oraintxe ikusi dugu gertatzen, aipatu ezin dugun izeneko aldizkariari ezarritako debekuarekin,
bestela guri ezarritako baldintzak urratuko genituzkeelako.
Ez du axola aldizkari honetan zer dagoen.
Estatuak prentsa zentsuratzen duenean, ez dago berrikuspenik.
Orduan nagusitasuna besterik ez dago, eta elkarrekin defendatu behar dugu haren aurka.
Ni hasiko naiz.
Bihartik aurrera ZAAVV mugikorrarekin bira egingo dut, han dioenez.
Abuztuaren 4tik, hau da, bihar, irailaren 22ra arte Saxonia, Turingia eta Brandenburg zeharkatuz.
Hiru herrialdeak bisitatzen ari naiz, bakoitzean estatu-hauteskundeak egingo direlako.
Eta herrialde hauetako jendeari beren konstituzioak aldatzeko eta honela esateko gogoa dut:
Etorkizunean, gu herri gisa azken hitza izan nahi dugu, eta hartu nire hitzak kontuan.
Politikako erabaki guztiak zalantzan jarri, oztopatu eta galarazi nahi ditugu.
Hori da herri gisa dugun eskubidea.
Eta gero, hemen lehenago sortu zen galderari erantzuteko.
Orduan ez du batere axola tripulaziorik egon ala ez, guk gizakiok boterea gure esku hartzen ari garelako.
Eta orain, amaierako hitzetan, berriro esan nahi nuke jende asko... Ai, aipatu behar nuke gure langile asko eta
laguntzaile asko ZAAVV mugikorreko unitatean lanean ari direla.
Adibidez, eskuorriak, postal-txartelak eta WHOren itunari buruzko postal-txartelak daude.
Ziur aski gaur WHOren itunari buruzko txostenak egongo dira.
Maiz galdetzen didate nola lortzen duzun eszenatokian jarraitzea, herrialdea zeharkatuz bira
eginez, bertan egon eta epaiketa-prozesuetatik pasatuz.
Nola lortzen duzu indar hau izatea eta aurrera jarraitzea?
Gauza bat esan nahi dut.
Niretzat, honi alternatiborik ez dago.
Gure etorkizuna da, gure seme-alaben etorkizuna da, eta gure biloben etorkizuna da.
Edo besteei uzten diegu, etorkizuna besteei uzten diegu, edo gure esku hartzen dugu.
Eta niretzat, zalantzarik ez dago. Etorkizun hau gure esku hartzen ari gara.
Eta azken gauza bat esateko.
Orain nagusi eta hedatu diren hedabideak kritikatu ditugu.
Baina ez ahaztu, hedabide alternatibo asko ditugula.
Programa bikain asko ditugu: Kontrafunk, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, Bürgerzeitung eta, azkenik baina ez gutxienez, niretzat
oso garrantzitsua den zerbait: erresistentzia demokratikoa.
Lau urtez, erresistentzia demokratikoa zure lagun izan da.
Jakina, ez ditut guztiak aipatu; askoz gehiago daude.
Eta erresistentzia demokratikoak une honetan proiektu berri bikain asko ditu.
Hori ere begiratu. Baina jo hedabide alternatiboetara.
Egiazki, hauek ez dira jada hedabide alternatiboak.
Egiazki, horiek hedabide nagusiak dira, eta gainerakoak ez dira hedabide alternatiboak, baizik eta hedabide zaharrak besterik ez.
Bakea, askatasuna, autodeterminazioa!