روی چنین صحنهٔ بازی کار نسبتاً دشوار است، چون یا به آن سمت نگاه می‌کنی و آن‌ها فقط پشتت را می‌بینند، یا به آن سمت نگاه می‌کنی.
خب، حالا فقط شرکت‌کنندگان این جلسه هستند.
اول از همه، خوشحالم که همگی اینجا هستید.
خیلی متشکرم.
سلام برلین.
سلام به همه از تمام نقاط آلمان.
از من خواسته شده است که چند کلمه‌ای دربارهٔ موضوع آموزش یا کنار آمدن با گذشته بگویم.
چرا باید درباره کنار آمدن با گذشته صحبت کنم؟
یک خبرنگار از SWR همین سؤال را در کنفرانس مطبوعاتی ناگهانی‌مان اینجا پرسید.
خبرنگار SWR از آقای بال‌ویگ پرسید: «واقعاً چرا می‌خواهید گذشته را دوباره ارزیابی کنید؟»
آنها دقیقاً چه چیزی را می‌خواهند مجدداً ارزیابی کنند؟
از آنجا که مایکل پاسخ را داده است، می‌خواهم پاسخم را دوباره روی صحنه ارائه دهم.
به همکارم از SWR می‌گفتم:
چرا از پل شرایر نپرسیم؟
از آیا ولاسکز بپرسید.
از دکتر کریستین هافنر بپرسید.
از کسانی بپرسید که به‌عنوان خبرنگار کار می‌کنند، نه برای رسانه‌های پیشرو یا جریان اصلی، هر طور که
بخواهید آن را بنامید، بلکه به‌عنوان خبرنگاران مستقل.
کسانی که بودجه دولتی دریافت نمی‌کنند و مجبورند آزادانه کار کنند، باید راه‌هایی برای تأمین مالی خود پیدا کنند.
از این همکاران، خبرنگاران عزیز، بپرسید که بازنگری به معنای چیست.
رو در رو شدن با گذشته به معنای این است که اول و مهم‌تر از همه سؤال بپرسیم، نه صرفاً سر
تکان دادن به نشانه موافقت، بلکه پرسیدن سؤال.
و این کاری بود که این همکاران انجام دادند.
و این همکاران صورت‌جلسه‌های مؤسسه رابرت کوخ و تیم مدیریت بحران ویروس کرونا را، تا حدی از طریق اقدام
قانونی و تا حدی از طریق افشاگری‌ها، به دست آورده‌اند.
و روزنامه‌نگاران عزیز در SWR، در صورتی که متوجه نشده باشید:
ما از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون شاهد شدیدترین نقض حقوق اساسی بشر در جمهوری فدرال آلمان بوده‌ایم.
و وقتی می‌پرسند که واقعاً باید با چه چیزی کنار بیاییم، تعجب نمی‌کنم که آن سال‌ها را پشت سر گذاشته‌ایم.
زیرا روزنامه‌نگاران که قرار است به‌عنوان قوهٔ چهارم عمل کنند و در مواقع لزوم مداخله نمایند، در انجام
وظیفه‌شان برای پرسش از دولت کاملاً ناکام مانده‌اند.
و قابل درک است که در اینجا هیچ بازارزیابی مورد نظر نیست، که در اینجا هیچ بازارزیابی مورد نظر نیست.
و بازارزیابی نیز یک بازارزیابی سیاسی خواهد بود.
ارزیابی مجدد به معنای تشکیل یک کمیتهٔ تحقیقاتی، یک کمیسیون تحقیق است.
می‌توانید ببینید که برای سیاستمداران چقدر دشوار است که با این موضوع کنار بیایند.
اما این قابل درک است، البته.
چرا خود عاملان باید اقداماتشان را توضیح دهند؟
این همان‌چیز است که گویی به پلیس اینجا در برلین اجازه می‌دهیم خودشان بعداً قضاوت کنند که
آیا همه کارها را درست انجام داده‌اند یا نه.
پس می‌پرسم، پوشش رسانه‌ای کجاست؟
اما می‌خواهم دو نام از جریان اصلی را نیز ذکر کنم که باید اینجا، روی این صحنه و در حضور این مخاطبان یاد شوند.
آن‌ها یورگن مِلادک – که متأسفانه اخیراً درگذشت – سردبیر پیشین روزنامه نورده‌کوریر، و سیمونه شامان هستند.
سیمونه شامان اکنون در نیوس کار می‌کند.
سیمون شمان قبلاً برای نورکوریِر پرسش‌های انتقادی را مطرح کرده است که رسانه‌های جریان اصلی باید زمانی
که هنوز مطرح کردن آن‌ها به‌صرفه نبود، مطرح می‌کردند.
او حتی از شورای مطبوعات توبیخ شد.
حالا با دقت گوش کنید:
سیمونه شامان به این دلیل که مقالاتش منجر به کاهش تمایل به واکسیناسیون در آلمان می‌شود، توسط شورای مطبوعات توبیخ شده است.
تا آن زمان، من نمی‌دانستم که شورای مطبوعات در آلمان مسئول تضمین این است که مردم خودشان تصمیم بگیرند واکسن بزنند یا نه.
همهٔ این‌ها چه ربطی به کنار آمدن با گذشته دارد؟
وقتی به آن نگاه می‌کنیم، چه کسی باید با آن برخورد کند؟
من با چند نفر از همکارانم مرکز خودم را تأسیس کرده‌ام.
یعنی مرکزی برای تحقیق، بازارزیابی، تعقیب قانونی و پیشگیری از جنایات علیه بشریت.
بسیاری از مردم همیشه می‌پرسند، چرا جنایات علیه بشریت؟
زیرا آنچه در اینجا تجربه کردیم، جنایات علیه بشریت بود.
مردم مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند.
پزشکان هنوز هم مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.
پزشکان به‌خاطر انجام وظیفه‌شان به زندان فرستاده می‌شوند.
همکارم راینر فولمیخ در زندان گوتینگن است.
او نیز یک روشنگر بزرگ بود.
آشتی تنها در صورتی ممکن است که شرایط سیاسی را تغییر دهیم.
زیرا شرایط سیاسی‌ای که در آن قرار داریم، جایی که ما صرفاً قدرت را واگذار می‌کنیم، هرگز به یک بازنگری شایسته منجر نخواهد شد.
زیرا، همان‌طور که گفتم، در آن صورت خود عاملان باید با آنچه انجام داده بودند کنار بیایند.
هیچ‌کس نمی‌تواند فرض کند که کسانی که این جنایات علیه بشریت را مرتکب شده‌اند، بلند شوند و بگویند: بله، ما این کار را کردیم.
و اکنون می‌خواهیم در محاکمه‌ای در برابر قاضیانی که خود انتخاب کرده‌ایم و دادستان‌هایی که خود برگزیده‌ایم، حاضر شویم تا
آن‌ها قضاوت کنند که آیا کاری که انجام دادیم درست بود یا نادرست.
سه ماه پیش، قبل از اینکه فایل‌های RKI فاش شوند، همه داوران به من گفتند که در آن زمان همه چیز را درست انجام داده بودند.
اکنون از این داوران انتظار می‌رود که ناگهان شروع به بازبینی گذشته کنند. این هم کار نخواهد کرد.
این تنها در صورتی کار خواهد کرد که
راف بوز همین حالا این را اعلام کرده است و من با راف بوز و بسیاری دیگر موافقم. لطفاً نگاهی به وب‌سایتی که او ذکر کرده بیندازید.
من معتقدم که باید از ایالات فدرال عبور کنیم.
در هر ایالت فدرال، ما قانون اساسی خود را داریم.
و از آنجا که این‌ها قانون‌اساس‌های جداگانه‌ای هستند، هر یک از قانون‌اساس‌های دولت فدرال به ما
اجازه می‌دهد که این قانون‌اساس‌ها را اصلاح کنیم.
قدرت در دستان ماست.
تو فقط نمی‌دانی.
راینر ماوسفلد همیشه می‌گوید که چند شعبده‌باز بسیار بااستعداد در کار هستند.
ما در توهم دموکراسی زندگی می‌کنیم.
ادعا می‌شود که ما یک دموکراسی داریم.
با این حال، ما تنها یک دموکراسی نمایندگی داریم.
و دموکراسی نمایندگی در واقع تنها پوششی است برای این واقعیت که ما هنوز در یک اشراف‌سالاری یا الیگارش‌سالاری زندگی می‌کنیم.
اما دموکراسی نمایندگی، دموکراسی نمایندگی، خلاف دموکراسی است.
زیرا تنها کاری که دموکراسی نمایندگی به شما اجازه می‌دهد انجام دهید، انتخاب کسانی است
که هر چهار سال یک‌بار بر شما حکومت می‌کنند.
اما تنها از حلقهٔ کوچکی از کسانی که بر شما حکم‌رانی می‌کنند.
شما مطلقاً هیچ شانسی برای تصمیم‌گیری در مورد محتوای سیاست، اقدامات سیاسی و قواعد سیاست ندارید.
اگرچه تو و من جمعیت این کشور هستیم.
این به این معناست که ما می‌توانیم این قدرت را در ایالات فدرال به دست گیریم.
این یک مسئله قدرت است.
پس از آنچه در چهار سال گذشته تجربه کرده‌ایم، ما به‌عنوان مردم باید پرسش قدرت را مطرح کنیم.
و اگر این کار را نکنیم، همین حالا شاهد وقوع آن بودیم با ممنوعیت مجله‌ای که اجازه نداریم نامش را برد، چون در
غیر این صورت شرایط تحمیل‌شده بر ما را نقض خواهیم کرد.
مهم نیست در این مجله چه چیزی هست.
وقتی دولت مطبوعات را سانسور می‌کند، هیچ بازنگری‌ای صورت نمی‌گیرد.
سپس تنها سلطه باقی می‌ماند و ما باید با هم در برابر آن از خود دفاع کنیم.
من شروع می‌کنم.
از فردا با موبایل ZAAVV در تور خواهم بود، آنجا نوشته شده.
از ۴ اوت، یعنی فردا، تا ۲۲ سپتامبر از طریق زاکسن، تورینگن و براندنبورگ.
من از سه کشور بازدید می‌کنم زیرا در هر یک از آن‌ها انتخابات ایالتی برگزار می‌شود.
و می‌خواهم مردم این کشورها را تشویق کنم که قانون اساسی خود را تغییر دهند و بگویند:
در آینده، ما به‌عنوان یک ملت می‌خواهیم حق تصمیم‌گیری نهایی را داشته باشیم، و حرفم را به خاطر بسپارید.
ما می‌خواهیم بتوانیم هر تصمیم سیاسی را زیر سؤال ببریم، مانع آن شویم و از آن جلوگیری کنیم.
این حقی است که ما به‌عنوان یک ملت داریم.
و سپس، برای پاسخ به پرسشی که پیش‌تر از اینجا مطرح شده بود.
پس اصلاً مهم نیست که خدمه باشد یا نباشد، چون ما انسان‌ها قدرت را به دست خودمان می‌گیریم.
و اکنون در پایان می‌خواهم بار دیگر بگویم که افراد زیادی... اوه، باید اشاره کنم که تعداد زیادی از کارکنان ما و
کمک‌کنندگان زیادی در موبایل ZAAVV مشغول به کار هستند.
برای مثال، تراکت‌ها، کارت‌پستال‌ها و کارت‌پستال‌هایی دربارهٔ معاهدهٔ سازمان جهانی بهداشت وجود دارد.
قطعاً امروز گزارش‌هایی دربارهٔ پیمان سازمان جهانی بهداشت منتشر خواهد شد.
اغلب از من می‌پرسند چطور می‌توانی روی صحنه باشی، در سراسر کشور تور کنی، آنجا باشی و در عین حال مراحل دادرسی را پشت سر بگذاری.
چطور این قدرت را حفظ می‌کنی و به راهت ادامه می‌دهی؟
می‌خواهم یک چیز بگویم.
برای من، هیچ جایگزینی برای این وجود ندارد.
این آیندهٔ ماست، آیندهٔ فرزندان ما و آیندهٔ نوه‌های ماست.
یا آن را به دیگران می‌سپاریم، یا آینده را به دیگران می‌سپاریم، یا آن را در دستان خود می‌گیریم.
و برای من در این مورد هیچ شکی نیست. ما این آینده را به دستان خودمان می‌گیریم.
و یک نکتهٔ آخر برای گفتن.
ما اکنون رسانه‌های پیشرو و جریان اصلی را نقد کرده‌ایم.
اما فراموش نکنید که ما رسانه‌های جایگزین زیادی داریم.
ما برنامه‌های بسیار عالی زیادی داریم، چه کنترافونک باشد، رادیو مورگن‌روته، آپولوت، کلار‌تکست، بورگر‌زایتوئونگ و در آخر که از
همه مهم‌تر است و برای من نیز بسیار اهمیت دارد، مقاومت دموکراتیک.
برای چهار سال، مقاومت دموکراتیک همراه شما بوده است.
البته، من همهٔ آن‌ها را ذکر نکرده‌ام؛ تعداد بسیار بیشتری هم وجود دارد.
و مقاومت دموکراتیک در حال حاضر پروژه‌های جدید و عالی زیادی دارد.
اون رو هم چک کن. اما برو سراغ رسانه‌های جایگزین.
در واقع، این‌ها دیگر رسانه‌های جایگزین نیستند.
در واقع، آن‌ها رسانه‌های جریان اصلی هستند و بقیه رسانه‌های جایگزین نیستند، بلکه صرفاً رسانه‌های قدیمی‌اند.
صلح، آزادی، خودتعیینی!