Այսպիսի բաց բեմում դա բավական դժվար է, որովհետև կամ դու նայում ես այդ ուղղությամբ և նրանք միայն քո
մեջքը տեսնում են, կամ նայում ես այդ ուղղությամբ։
Լավ, հիմա այստեղ միայն այս հանդիպման մասնակիցներն են։
Առաջին հերթին, ես ուրախ եմ, որ դուք բոլորը այստեղ եք։
Շատ շնորհակալություն։
Բարև, Բեռլին։
Բարև բոլորին Գերմանիայի բոլոր մասերից։
Ինձ խնդրել են մի քանի խոսք ասել կրթության կամ անցյալի հետ հաշտվելու թեմայով։
Ինչու՞ պետք է խոսեմ անցյալին հաշտվելուն մասին։
SWR-ի լրագրողը հենց նոր այս հարցը տվեց մեր անսպասելի մամուլի ասուլիսի ընթացքում։
SWR-ի լրագրողը հարցրեց պարոն Բալվեգին. «Ինչո՞ւ եք իրականում ցանկանում վերագնահատել անցյալը?»
Նրանք ճիշտ ինչ են ուզում վերագնահատել?
Քանի որ Մայքլը արդեն տվել է պատասխանը, ես կրկին կցանկանայի բեմի վրա ներկայացնել իմ պատասխանը։
Ես կասեի SWR-ի իմ գործընկերոջը՝
Ինչու՞ չհարցնել Պոլ Շրեյերին?
Հարցրեք Այա Վելասկեսին։
Հարցրեք դոկտոր Քրիստիան Հաֆներին։
Հարցրեք նրանց, ովքեր աշխատում են որպես լրագրողներ ոչ առաջատար լրատվամիջոցներում կամ հիմնական հոսքում,
ինչպես ուզում եք անվանել, այլ որպես ֆրիլանս լրագրողներ։
Նրանք, ովքեր չեն ստանում պետական ֆինանսավորում, այլ պետք է ազատորեն աշխատեն, ստիպված են գտնել ինքնաֆինանսավորման միջոցներ։
Հարցրեք այս գործընկերներին՝ լրագրողներին, թե ինչ է նշանակում վերաիմաստավորում։
Անցյալի հետ հաշտվելը նշանակում է առաջին հերթին հարցեր տալ, ոչ թե պարզապես համաձայնությամբ գլխով շարժել, այլ հարցեր տալ։
Եվ հենց դա էլ արեցին այս գործընկերները։
Եվ այս գործընկերները ձեռք են բերել Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի և կորոնավիրուսային ճգնաժամի կառավարման թիմի
արձանագրությունները, մասամբ իրավական գործընթացների միջոցով, մասամբ արտահոսքերի շնորհիվ։
Եվ սիրելի SWR-ի լրագրողներ, եթե դեռ չեք նկատել։
Մենք Ֆեդերալ Հանրապետություն Գերմանիայում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր ականատես ենք եղել մարդու
հիմնարար իրավունքների ամենանշանակալի ոտնձգություններին։
Եվ երբ նրանք հարցնում են, թե իրականում ինչի հետ պետք է հաշտվենք, ինձ չի զարմացնում, որ այդ տարիները մեր ետևում են։
Քանի որ լրագրողները, որոնց գործն է անհրաժեշտության դեպքում միջամտել որպես չորրորդ իշխանություն և հարցեր տալ
որպես չորրորդ իշխանություն, ամբողջությամբ ձախողվել են։
Եվ հասկանալի է, որ այստեղ ոչ մի վերագնահատում չի ցանկացվում, որ այստեղ ոչ մի վերագնահատում չի ցանկացվում։
Եվ վերագնահատումը նույնպես քաղաքական վերագնահատում կլիներ։
Վերագնահատումը կնշանակեր քննիչ հանձնաժողովի ստեղծում։
Դուք կարող եք տեսնել, թե որքան դժվար է քաղաքական գործիչների համար դրան համակերպվել։
Բայց դա, իհարկե, հասկանալի է։
Ինչու՞ պետք է հանցագործները ինքնուրույն բացատրեն իրենց գործողությունները?
Դա նույնն է, ինչ թույլ տալ Բեռլինի ոստիկանությանը հետո ինքնուրույն գնահատել՝ արդյոք նրանք ամեն ինչ ճիշտ են արել, թե ոչ։
Ուրեմն ես հարցնում եմ՝ որտե՞ղ է լրատվամիջոցների լուսաբանումը։
Բայց ես նաև կցանկանայի նշել երկու անուն հիմնական հոսքից, որոնք պետք է նշվեն այստեղ՝ այս բեմում և այս հանդիսատեսի առջև։
Նրանք են Յուրգեն Մլադեկը՝ ով, ցավոք, վերջերս մահացել է, «Նորդկյուրիեր» թերթի նախկին գլխավոր խմբագիրը, և Սիմոնե Շամանը։
Սիմոնե Շամանը այժմ աշխատում է Nius-ում։
Իսկ Սիմոնե Շամանը արդեն Nordkurier-ի համար հնչեցրել է այն քննադատական հարցերը, որոնք հիմնական լրատվամիջոցները
պետք է հնչեցնեին դեռ այն ժամանակ, երբ դա դեռ հարմար չէր։
Նա անգամ ստացավ զգուշացում մամուլի խորհրդից։
Հիմա ուշադիր լսեք։
Սիմոնե Շամանը մամուլի խորհրդի կողմից նկատողություն է ստացել այն հիմքով, որ նրա հոդվածները կհանգեցնեն
Գերմանիայում պատվաստվելու պատրաստակամության նվազմանը։
Մինչ այդ ես չէի գիտակցում, որ Գերմանիայում Մամուլի խորհուրդը պատասխանատու է ապահովելու, որ մարդիկ կամավոր պատվաստվեն կամ ոչ։
Այս ամենը ինչ կապ ունի անցյալի հետ հաշտվելու հետ?
Երբ մենք դա նայում ենք, ո՞վ պետք է դրանով զբաղվի։
Ես մի քանի գործընկերների հետ հիմնել եմ իմ սեփական կենտրոնը։
Այսինքն՝ մարդկության դեմ հանցագործությունների հետաքննության, վերագնահատման, իրավական հետապնդման և կանխարգելման կենտրոն։
Շատ մարդիկ միշտ հարցնում են՝ ինչո՞ւ մարդկության դեմ հանցագործություններ։
Քանի որ այն, ինչ մենք այստեղ ապրեցինք, մարդկության դեմ հանցագործություններ էին։
Մարդիկ հալածվել են։
Բժիշկներին մինչ օրս հետապնդում են։
Բժիշկներին ուղարկում են բանտ՝ իրենց աշխատանքը կատարելու համար։
Իմ գործընկեր Ռայներ Ֆյուլմիխը Գյոտինգենի բանտում է։
Նա նույնպես մեծ լուսավորիչ էր։
Հաշտեցումը հնարավոր է միայն քաղաքական պայմանները փոխելու դեպքում։
Քաղաքական այն պայմաններում, որոնց մեջ հայտնվել ենք և որոնցում պարզապես հրաժարվում ենք
իշխանությունից, երբեք չի հանգեցնի պատշաճ վերագնահատման։
Քանի որ, ինչպես ասացի, այդ դեպքում հանցագործները ստիպված կլինեին ընդունել իրենց արարքների համար պատասխանատվությունը։
Ոչ ոք չի կարող ենթադրել, որ մարդկության դեմ այս հանցագործությունները կատարածները
կկանգնեն ու կասեն՝ «Այո, մենք ենք դա արել»:
Եվ հիմա մենք ուզում ենք դատավարության ենթարկվել այն դատավորների առջև, որոնց ինքներս ենք ընտրել, այն
դատախազների առջև, որոնց ինքներս ենք ընտրել, որպեսզի նրանք կարողանան որոշել՝ ճիշտ էր մեր արածը, թե սխալ։
Երեք ամիս առաջ, մինչ RKI-ի ֆայլերը արտահոսեցին, բոլոր դատավորները ինձ ասացին, որ այդ պահին ամեն ինչ ճիշտ են արել։
Այս դատավորներից այժմ ակնկալվում է, որ նրանք հանկարծ սկսեն վերանայել անցյալը։ Դա նույնպես չի ստացվի։
Այն կաշխատի միայն եթե
Ռալֆ Բոեսը նոր է հայտարարել դա, և ես համաձայն եմ Ռալֆ Բոեսի և շատ ուրիշների հետ։ Խնդրում եմ նայեք այն կայքին, որը նա նշել է։
Ես կարծում եմ, որ մենք պետք է անցնենք ֆեդերալ նահանգներով։
Յուրաքանչյուր ֆեդերալ նահանգ ունի իր սեփական սահմանադրությունը։
Եվ քանի որ դրանք առանձին սահմանադրություններ են, ֆեդերալ պետության յուրաքանչյուր սահմանադրություն թույլ է տալիս
մեզ փոփոխություններ մտցնել այդ սահմանադրություններում։
Ուժը մեր ձեռքում է։
Դու պարզապես չգիտես դա։
Ռայներ Մաուսֆելդը միշտ ասում է, որ գործում են շատ տաղանդավոր իլյուզիոնիստներ։
Մենք ապրում ենք ժողովրդավարության կեղծ պատկերացումով։
Պնդվում է, որ մենք ունենք ժողովրդավարություն։
Այնուամենայնիվ, մենք ունենք միայն ներկայացուցչական ժողովրդավարություն։
Եվ ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը իրականում ընդամենը ծածկոց է այն փաստի համար, որ մենք
դեռ ապրում ենք արիստոկրատիայում կամ օլիգարխիայում։
Բայց ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը, ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը, ժողովրդավարության հակառակն է։
Քանի որ ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը ձեզ թույլ է տալիս միայն ընտրել ձեզ վրա իշխողներին յուրաքանչյուր չորս տարին մեկ։
Բայց միայն ձեր նկատմամբ իշխողների մի փոքր շրջանակից։
Դուք ամբողջովին չունեք որևէ հնարավորություն քաղաքականության բովանդակությունը, քաղաքական
միջոցառումները և քաղաքականության կանոնները որոշելու։
Չնայած դու և ես այս երկրի բնակչությունն ենք։
Սակայն սա նշանակում է, որ մենք կարող ենք այս իշխանությունը բռնագրավել ֆեդերալ պետություններում։
Դա իշխանության հարց է։
Վերջին չորս տարիների ընթացքում մեր ապրածի արդյունքում մենք՝ որպես բնակչություն, պետք է հարցնենք իշխանության մասին։
Եվ եթե մենք դա չանենք, մենք հենց նոր տեսանք, թե ինչպես դա տեղի ունեցավ այն ամսագրի արգելքի դեպքում, որի
անունը մեզ թույլ չեն տալիս հնչեցնել, որովհետև հակառակ դեպքում կխախտեինք մեզ վրա դրված պայմանները։
Այս ամսագրում ինչ կա, նշանակություն չունի։
Երբ պետությունը զտում է մամուլը, վերագնահատում չի լինում։
Այնուհետև միայն գերիշխում է մնում, և մենք պետք է միասին պաշտպանվենք դրանից։
Ես կսկսեմ։
Վաղից սկսած ես շրջագայության կմեկնեմ ZAAVV մոբայլի հետ, ասվում է այնտեղ։
Օգոստոսի 4-ից, այսինքն՝ վաղից, մինչև սեպտեմբերի 22-ը՝ Սաքսոնիայի, Թյուրինգիայի և Բրանդենբուրգի միջով։
Ես շրջագայում եմ երեք երկրներով, քանի որ յուրաքանչյուրում անցկացվում են նահանգային ընտրություններ։
Եվ ես կցանկանայի խրախուսել այդ երկրների մարդկանց փոխել իրենց սահմանադրությունները և ասել՝
Ապագայում մենք որպես ժողովուրդ ցանկանում ենք ունենալ վերջնական խոսքը, և հիշեք իմ խոսքերը։
Մենք ուզում ենք կարողանալ հարցնել, խոչընդոտել և կանխել յուրաքանչյուր քաղաքական որոշում։
Դա այն իրավունքն է, որը մենք ունենք որպես ժողովուրդ։
Եվ ապա՝ պատասխանելու այն հարցին, որը ավելի վաղ այստեղից հնչեց։
Այդ դեպքում ընդհանրապես նշանակություն չունի՝ կա անձնակազմ, թե ոչ, որովհետև մենք՝ մարդիկ, վերահսկողություն ենք ստանձնում։
Եվ հիմա, եզրափակելով, ուզում եմ կրկին ասել, որ շատ մարդիկ... Օ՛, պետք է նաև նշեմ, որ ZAAVV շարժական ստորաբաժանումում
աշխատում են մեր բազմաթիվ աշխատակիցներ և բազմաթիվ օգնականներ։
Օրինակ, կան թռուցիկներ, բացիկներ, բացիկներ ԱՀԿ պայմանագրի մասին։
Այսօր անշուշտ կլինեն զեկույցներ դրա մասին՝ ԱՀԿ պայմանագրի վերաբերյալ։
Ինձ հաճախ են հարցնում, թե ինչպես ես կարողանում շարունակել բեմ բարձրանալ, շրջագայել երկիրը,
ներկա լինել և անցնել դատական գործընթացներով։
Ինչպե՞ս ես կարողանում ունենալ այս ուժը և շարունակել առաջ գնալ։
Ես ուզում եմ ասել մեկ բան։
Ինձ համար դրան այլընտրանք չկա։
Դա մեր ապագան է, դա մեր երեխաների ապագան է, և դա մեր թոռների ապագան է։
Կամ մենք ապագան թողնում ենք ուրիշներին, կամ վերցնում ենք այն մեր ձեռքը։
Իսկ ինձ համար այս հարցում ոչ մի կասկած չկա։ Մենք այս ապագան մեր ձեռքն ենք վերցնում։
Եվ վերջին մի բան ասելու։
Մենք այժմ քննադատել ենք առաջատար և հիմնական լրատվամիջոցները։
Բայց մի մոռացեք, որ մենք ունենք շատ այլընտրանքային լրատվամիջոցներ։
Մեզ մոտ շատ հիանալի ծրագրեր կան՝ լինի դա Kontrafunk-ը, Radio Morgenröte-ը, Apolut-ը, Klartext-ը,
Bürgerzeitung-ը և, վերջին, բայց ոչ պակաս կարևոր, ինձ համար շատ նշանակալի մի բան՝ ժողովրդավարական դիմադրությունը։
Չորս տարի դեմոկրատական դիմադրությունը եղել է ձեր ուղեկիցը։
Իհարկե, ես բոլորին չեմ նշել; կան շատ ավելին։
Եվ ժողովրդավարական դիմադրությունն այժմ ունի բազմաթիվ հիանալի նոր նախագծեր։
Դա էլ ստուգիր։ Բայց դիմիր այլընտրանքային լրատվամիջոցներին։
Իրականում, սրանք այլևս այլընտրանքային լրատվամիջոցներ չեն։
Իրականում դրանք հիմնական լրատվամիջոցներն են, իսկ մյուսները ոչ թե այլընտրանքային
լրատվամիջոցներ են, այլ պարզապես հին լրատվամիջոցներ։
Խաղաղություն, ազատություն, ինքնորոշում!