Iku cukup angel ing panggung sing mbukak kaya ngono, amarga yen kowe ndeleng menyang arah kuwi, dheweke mung
bakal weruh punggungmu, utawa kowe ndeleng menyang arah kuwi.
Nah, saiki mung ana peserta rapat iki.
Kaping pisan, aku bungah kowe kabeh ana ing kene.
Matur nuwun sanget.
Halo, Berlin.
Halo kabeh saka sakabehing Jerman.
Aku wis dijaluk ngomong sawetara tembung babagan pendidikan utawa babagan nampa kanyatan jaman kepungkur.
Kenapa aku kudu ngomong babagan nampa masa lalu?
Wartawan saka SWR bubar iki takon pitakon iki nalika konferensi pers dadakan ing kene.
Jurnalis SWR takon marang Pak Ballweg, "Kenapa sampeyan saktenane pengin mènèhi panilaian maneh marang jaman kepungkur?"
Apa sing persis arep padha taksir maneh?
Amarga Michael wis menehi jawaban, aku kepengin menehi jawaban maneh ing panggung.
Aku bakal kandha marang kanca kerjaku saka SWR:
Kenapa ora takon marang Paul Schreier?
Takon marang Aya Velasquez.
Takon marang Dr Christian Hafner.
Takon marang wong-wong sing makarya dadi wartawan, ora kanggo media utama utawa arus utama,
apa wae jenenge, nanging dadi wartawan lepas.
Wong-wong sing ora nampa dana saka negara, nanging kudu makarya kanthi bebas, kudu golek cara kanggo mbiayai awake dhewe.
Takon marang kanca-kanca iki, kanca wartawan, apa tegese penilaian maneh.
Nampa masa kepungkur tegese sepisanan lan paling utama yaiku takon pitakon, ora mung ngangguk sarujuk, nanging takon pitakon.
Lan kuwi sing ditindakake kanca-kanca iki.
Lan kanca-kanca kerja iki wis entuk notulen saka Institut Robert Koch lan tim manajemen krisis koronavirus,
sawenehing liwat tindakan hukum lan sawenehing liwat bocoran.
Lan para wartawan ing SWR sing kinurmatan, yen sampeyan durung nyadari:
Kita wis ngalami pelanggaran paling parah marang hak asasi manungsa sing paling dhasar ing
Republik Federal Jerman wiwit Perang Donya II.
Lan nalika padha takon apa sing saktenane kudu kita terima, aku ora kaget yen wis pirang-pirang taun kliwat.
Amarga para wartawan, sing kuduné dadi kekuwatan kaping papat lan melu campur nalika
perlu, wis gagal total ing tugase kanggo takon.
Lan bisa dimangerteni manawa ing kene ora ana sing kepengin penilaian maneh, manawa ing
kene ora ana sing kepengin penilaian maneh.
Lan penilaian maneh uga bakal dadi penilaian maneh ing babagan politik.
Penilaian ulang bakal ateges mbentuk panitia penyelidikan, sawijining komisi penyelidikan.
Sampeyan bisa weruh sepira angelé para politikus kanggo nampa iki.
Nanging kuwi bisa dimangerteni, mesthi wae.
Kenapa para pelaku kudu nerangake tumindaké dhéwé?
Iku padha karo ngidini polisi ing kéné, ing Berlin, kanggo mriksa dhéwé sawisé apa kabèh wis ditindakake kanthi bener utawa ora.
Dadi aku takon, ngendi liputan media?
Nanging aku uga pengin nyebutake loro jeneng saka arus utama sing kudu disebutake ing kene,
ing panggung iki lan ing ngarep pamirsa iki.
Wong-wong mau yaiku Jürgen Mladek – sing sayangé bubar tilar donya – mantan redaktur utama koran Nordkurier, lan Simone Schamann.
Simone Schamann saiki makarya ing Nius.
Lan Simone Schamann wis takon pitakon kritis kanggo Nordkurier sing mesthine ditakokake déning
media arus utama nalika durung pantes ditakokake.
Dheweke malah nampa teguran saka Dewan Pers.
Saiki rungokna kanthi tliti:
Simone Schamann wis ditegur déning Dewan Pers amarga artikel-artikelé bakal nyebabaké mudhuné
kersané wong-wong kanggo divaksin ing Jerman.
Nganti wektu kuwi aku ora ngerti yèn Dewan Pers ing Jerman sing tanggung jawab njamin manawa wong gelem divaksin utawa ora.
Apa kabeh iki ana gandhengane karo nampa masa lalu?
Nalika kita ndeleng kuwi, sapa sing kudu ngurusi?
Aku wis ngedegake pusatku dhewe karo sawetara kanca kerja.
Yaiku pusat kanggo panyelidikan, penilaian maneh, penuntutan hukum, lan pencegahan kejahatan marang kemanusiaan.
Akeh wong tansah takon, kenapa ana kejahatan marang kemanusiaan?
Amarga apa sing wis kita alami ing kene iku kejahatan marang kemanusiaan.
Wong-wong wis dianiaya.
Para dhokter isih dianiaya nganti saiki.
Para dhokter dipenjara amarga nindakake tugase.
Kanca kerjaku Rainer Füllmich saiki ana ing panjara ing Göttingen.
Dheweke uga minangka pencerah agung.
Rekonsiliasi mung bisa kelakon yen kita ngganti kahanan politik.
Amarga kahanan politik sing saiki kita alami, ing ngendi kita mung nyerahake kekuwatan, ora
bakal nate ngasilake penilaian maneh sing bener.
Amarga, kaya sing wis tak kandhakake, banjur para pelaku dhewe kudu nrima apa sing wis padha lakoni.
Ora ana sing bisa nganggep yèn wong-wong sing nindakake kejahatan marang kemanungsan iki
bakal munggah lan kandha: Ya, kita sing nindakake.
Lan saiki kita kepengin diadili ing ngarepe hakim-hakim sing wis kita pilih dhéwé, ing ngarepe jaksa-jaksa sing wis
kita pilih dhéwé, supaya padha bisa mènèhi putusan apa sing wis kita tindakake iku bener utawa salah.
Telung wulan kepungkur, sadurunge berkas RKI bocor, para hakim kabeh kandha marang aku yen
nalika semana padha wis nindakake kabeh kanthi bener.
Para hakim iki saiki diarep-arep dumadakan miwiti mriksa jaman kepungkur. Kuwi uga ora bakal bisa.
Iku mung bakal bisa yen
Ralf Boes bubar ngumumake iki, lan aku setuju karo Ralf Boes lan akèh wong liya. Mangga delengen situs web sing wis kasebut.
Aku yakin kita kudu liwat negara-negara bagian federal.
Kita nduwé konstitusi dhéwé ing saben nagara bagian federal.
Lan amarga iku konstitusi sing kapisah-kapisah, saben konstitusi ing nagara federal
ngidini kita ngowahi konstitusi-konstitusi iki.
Kita duwe kuwasa ing tangan kita.
Kowe mung ora ngerti.
Rainer Mausfeld tansah kandha yèn ana sawetara ahli ilusi sing pancen duwé bakat banget sing lagi makarya.
Kita urip ing ilusi demokrasi.
Diklaim yèn kita nduwèni demokrasi.
Nanging kita mung nduwé demokrasi perwakilan.
Lan demokrasi perwakilan sejatine mung dadi alesan kanggo kasunyatan manawa kita isih urip ing aristokrasi utawa oligarki.
Nanging demokrasi perwakilan, demokrasi perwakilan, iku kebalikan saka demokrasi.
Amarga demokrasi perwakilan mung ngidini sampeyan milih wong-wong sing mréntah sampeyan saben patang taun.
Nanging mung saka sawijining lingkaran cilik saka wong-wong sing mrentah kowe.
Sampeyan pancen ora duwe kesempatan babar pisan kanggo mutusake isi politik, langkah-langkah politik, lan aturan-aturan politik.
Sanajan kowe lan aku iku populasi ing negara iki.
Iki ateges, nanging, kita bisa nyekel kakuwasan iki ing negara-negara bagian federal.
Iku pitakon babagan daya.
Sawise apa sing wis kita alami sajrone patang taun kepungkur, kita minangka warga kudu takon babagan kekuwatan.
Lan yen kita ora nindakake, kita wis weruh kedadeyan kuwi karo larangan marang majalah sing jenenge kita ora
diijini sebut, amarga yen ora, kita bakal nglanggar syarat-syarat sing ditetepake marang kita.
Ora masalah apa sing ana ing majalah iki.
Nalika negara nyensor pers, ora ana penilaian maneh.
Banjur mung ana panguasaan, lan kita kudu padha mbela awak kita saka kuwi.
Aku bakal miwiti.
Wiwit sesuk, aku bakal tur karo ZAAVV mobile, kaya sing kacathet ing kono.
Saka tanggal 4 Agustus, yaiku sesuk, nganti tanggal 22 September liwat Saxony, Thuringia, lan Brandenburg.
Aku lagi ngunjungi telung negara amarga ing saben negara ana pemilihan gubernur.
Lan aku kepengin nyengkuyung wong-wong ing negara-negara iki supaya ngganti konstitusi lan kandha:
Ing mangsa ngarep, kita minangka rakyat pengin nduwé hak ngomong pungkasan, lan élinga omonganku iki.
Kita pengin bisa takon, ngalangi, lan nyegah saben keputusan politik.
Iku hak sing diduweni kita minangka rakyat.
Lan banjur, kanggo mangsuli pitakon sing teka saka kene sadurunge.
Banjur ora dadi masalah tenan apa ana kru utawa ora, amarga kita manungsa njupuk kuwasa ing tangan kita dhéwé.
Lan saiki, minangka kesimpulan, aku kepengin ngomong maneh yen akeh wong... Oh, aku uga kudu nyebutake yen ana akeh karyawan
kita lan akeh pembantu sing makarya ing unit seluler ZAAVV.
Ana selebaran, kartu pos, uga kartu pos babagan perjanjian WHO, umpama.
Mesthi bakal ana laporan babagan perjanjian WHO dina iki.
Aku kerep ditakoni kepiye kowe isa terus tampil ing panggung, ngelilingi negara, tetep
ana ing kono, lan ngalami proses pengadilan.
Kepiye kowe bisa nduwé kekuwatan iki lan terus maju?
Aku pengin ngomong siji bab.
Kanggo aku, ora ana alternatif kanggo iki.
Iki masa depan kita, iki masa depan anak-anak kita, lan iki masa depan cucu-cucu kita.
Lan apa kita nyerahake marang wong liya, nyerahake masa depan marang wong liya, utawa kita njupuk ing tangan kita dhéwé.
Lan kanggo aku, ora ana pitakon babagan iki. Kita njupuk masa depan iki ing tangan kita dhéwé.
Lan siji bab pungkasan sing arep diomongake.
Saiki kita wis ngkritik media utama lan media arus utama.
Nanging aja lali, kita duwe akèh media alternatif.
Kita duwe akèh program sing apik banget, kaya Kontrafunk, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, Bürgerzeitung, lan sing pungkasan
nanging ora kalah penting, yaiku perlawanan demokratis.
Sajrone patang taun, perlawanan demokratis wis dadi kancamu.
Mesthi wae, aku durung nyebutake kabeh; isih ana akeh maneh.
Lan perlawanan demokratis saiki nduwé akèh proyek anyar sing apik.
Priksa uga kuwi. Nanging menyang media alternatif.
Sejatine, iki wis ora maneh dadi media alternatif.
Sejatine, kuwi media arus utama, lan liyane dudu media alternatif, nanging mung media lawas.
Renteng, kamardikan, penentuan nasibe dewe!