ასეთ ღია სცენაზე საკმაოდ რთულია, რადგან ან იმ მიმართულებით იყურები და მაშინ ისინი მხოლოდ
ზურგს გხედავენ, ან იმ მიმართულებით იყურები.
აბა, ახლა აქ მხოლოდ ამ შეხვედრის მონაწილეები არიან.
პირველ რიგში, მოხარული ვარ, რომ ყველა აქ ხართ.
დიდი მადლობა
გამარჯობა, ბერლინო.
გამარჯობა ყველას გერმანიის ყველა კუთხიდან.
მთხოვეს, რამდენიმე სიტყვა მეთქვა განათლების ან წარსულთან შეგუების თემაზე.
რატომ უნდა ვისაუბრო წარსულთან შეგუებაზე?
SWR-ის ჟურნალისტმა ახლახან დაგვისვა ეს კითხვა აქ, ჩვენი იმპროვიზებული პრესკონფერენციის დროს.
SWR-ის ჟურნალისტმა ბატონ ბალვეგს ჰკითხა: "სინამდვილეში რატომ გსურთ წარსულის გადაფასება?"
კონკრეტულად რისი გადაფასება სურთ?
რადგან მაიკლმა პასუხი გასცა, მეც მსურს, კვლავ სცენაზე ჩემი პასუხი გავცე.
SWR-ის ჩემს კოლეგას ვეტყოდი:
რატომ არ ჰკითხავთ პოლ შრეიერს?
ჰკითხე აია ველასკესს.
ჰკითხეთ დოქტორ კრისტიან ჰაფნერს.
ჰკითხეთ მათ, ვინც მუშაობს ჟურნალისტად, არა წამყვან მედიასაშუალებებში ან ძირითად ნაკადში, რასაც არ
უნდა უწოდებდეთ, არამედ როგორც თავისუფალი ჟურნალისტები.
ისინი, ვინც სახელმწიფო დაფინანსებას არ იღებენ, მაგრამ თავისუფლად მუშაობენ და დაფინანსების გზებს თავად პოულობენ.
ჰკითხეთ ამ კოლეგებს, თქვენს თანამშრომელ ჟურნალისტებს, რას ნიშნავს გადაფასება.
წარსულთან შეგუება, უპირველეს ყოვლისა, კითხვების დასმაა და არა უბრალოდ თანხმობის ნიშნად თავის დაქნევა.
და სწორედ ეს გააკეთეს ამ კოლეგებმა.
და ამ კოლეგებმა რობერტ კოხის ინსტიტუტისა და კორონავირუსის კრიზისის მართვის გუნდის ოქმები მოიპოვეს, ნაწილობრივ სასამართლო
პროცესის მეშვეობით, ნაწილობრივ კი — გაჟონილი ინფორმაციით.
და ძვირფასო ჟურნალისტებო SWR-ში, თუკი ვერ შეამჩნიეთ:
ჩვენ განიცადეთ ფუნდამენტურ ადამიანურ უფლებებზე ყველაზე მნიშვნელოვანი თავდასხმები ფედერალურ
რესპუბლიკაში გერმანიის მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.
და როდესაც მეკითხებიან, რასთან შეგუება გვიწევს სინამდვილეში, არ მიკვირს, რომ ეს წლები უკვე გავიარეთ.
იმიტომ, რომ ჟურნალისტებმა, რომლებიც მეოთხე ძალად უნდა მოქმედებდნენ და საჭიროების შემთხვევაში ჩაერიონ,
სრულიად ვერ შეასრულეს თავიანთი მოვალეობა კითხვების დასმის.
და გასაგებია, რომ აქ არავის სურს გადაფასება, რომ აქ არავის სურს გადაფასება.
და გადაფასება ასევე პოლიტიკური გადაფასება იქნებოდა.
გადაფასება გამოიწვევდა საგამოძიებო კომიტეტის, საგამოძიებო კომისიის შექმნას.
ნახეთ, პოლიტიკოსებს რა უჭირთ ამასთან შეგუება.
მაგრამ ეს, რა თქმა უნდა, გასაგებია.
რატომ უნდა ახსნან თავად დამნაშავეებმა თავიანთი ქმედებები?
ეს იგივე იქნებოდა, რომ ბერლინში პოლიციას მივცეთ უფლება, მოგვიანებით თავად გადაწყვიტონ, სწორად იმოქმედეს თუ არა.
ამიტომ ვკითხულობ, სად არის მედია გაშუქება?
მაგრამ ასევე მინდა ვახსენო ორგასახელი ძირითადი ნაკადის წარმომადგენლები, რომელთა ხსენებაც
აქ, ამ სცენაზე და ამ აუდიტორიის წინაშეა საჭირო.
ესენი არიან იურგენ მლადეკი – რომელიც, სამწუხაროდ, ცოტა ხნის წინ გარდაიცვალა – გაზეთ
"ნორდკურირის" ყოფილი მთავარი რედაქტორი, და სიმონე შამანი.
სიმონე შამანი ახლა Nius-ში მუშაობს.
სიმონე შამანმა კი უკვე დაუსვა "ნორდკურიერისთვის" კრიტიკული კითხვები, რომლებიც მეინსტრიმულ მედიას მაშინ
უნდა დაესვა, როდესაც ეს ჯერ კიდევ მიზანშეწონილი არ იყო.
მას პრესსაბჭოსგან გაფრთხილებაც კი მიეცა.
ახლა ყურადღებით მოისმინეთ:
პრესის საბჭომ სიმონე შამანს გაუსწორა რეპრიმი, იმ საფუძვლით, რომ მისი სტატიები გერმანიაში
ვაქცინაციის სურვილის შემცირებას გამოიწვევდა.
მანამდე არ ვიცოდი, რომ გერმანიაში პრესის საბჭო პასუხისმგებელი იყო იმაზე, რომ ხალხი თავად გადაეწყვეტა, აიცრებოდა თუ არა.
რა კავშირი აქვს ამ ყველაფერს წარსულთან შეგუებასთან?
როდესაც ამას ვუყურებთ, ვის უნდა მივხედოს ამას?
მე და ჩემმა რამდენიმე კოლეგამ საკუთარი ცენტრი დავაარსეთ.
ანუ, ადამიანობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულების გამოძიების, ხელახალი შეფასების, სამართლებრივი დევნისა და პრევენციის ცენტრი.
ბევრი ადამიანი ყოველთვის კითხულობს, რატომ ადამიანურობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულები?
რადგან ის, რაც აქ განვიცადეთ, იყო დანაშაულები კაცობრიობის წინააღმდეგ.
ხალხს დევნიდნენ.
დოქტორებს დღესაც დევნიან.
ექიმებს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისთვის ციხეში იგზავნიან.
ჩემი კოლეგა რაინერ ფულმიხი გიოტინგენის ციხეშია.
ისიც დიდი განმანათლებელი იყო.
შერიგება მხოლოდ მაშინ იქნება შესაძლებელი, თუ პოლიტიკურ გარემოებებს შევცვლით.
იმიტომ, რომ პოლიტიკური ვითარება, რომელშიც აღმოვჩნდით და რომლის დროსაც უბრალოდ ვთმობთ
ძალაუფლებას, არასდროს მიგვიყვანს სათანადო გადაფასებამდე.
რადგან, როგორც ვთქვი, მაშინ თავად დამნაშავეებს მოუწევდათ შეგუებოდნენ იმას, რაც ჩაიდინეს.
ვერავინ იფიქრებს, რომ ისინი, ვინც ეს დანაშაულები კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩაიდინეს, ადგებიან და იტყვიან: "დიახ, ჩვენ გავაკეთეთ".
ახლა კი ჩვენ გვსურს, სასამართლო პროცესი გაგვიჩინდეს იმ მოსამართლეების წინაშე, რომლებიც თავად ავირჩიეთ, იმ
პროკურორების წინაშე, რომლებიც თავად ავირჩიეთ, რათა მათ განსაჯონ, სწორი იყო თუ მცდარი ჩვენი ქმედება.
სამი თვის წინ, სანამ RKI-ის ფაილები გავრცელდებოდა, ყველა მსაჯი მეუბნებოდა, რომ მაშინ ყველაფერი სწორად გააკეთეს.
ახლა ამ მოსამართლეებისგან მოულოდნელად წარსულის გადახედვას მოითხოვენ. ესეც არ გამოვა.
ის მხოლოდ იმუშავებს, თუ
რალფ ბოესმა ეს ახლახან გამოაცხადა და მე ვეთანხმები რალფ ბოესსა და ბევრ სხვას. გთხოვთ, გაეცნოთ მის მიერ ნახსენებ ვებსაიტს.
ვფიქრობ, ფედერალური შტატების გავლის გვიწევს.
ყველა ფედერალურ შტატს საკუთარი კონსტიტუცია აქვს.
და რადგან ისინი ცალკეული კონსტიტუციებია, ფედერალურ სახელმწიფოში თითოეულ კონსტიტუციას შეგვიძლია შევცვალოთ.
ძალა ჩვენს ხელშია.
უბრალოდ არ იცი.
რაინერ მაუსფელდი ყოველთვის ამბობს, რომ საქმეში რამდენიმე ძალიან ნიჭიერი ილუზიონისტია.
ჩვენ დემოკრატიის ილუზიაში ვცხოვრობთ.
ამბობენ, რომ დემოკრატია გვაქვს.
თუმცა, ჩვენ მხოლოდ წარმომადგენლობითი დემოკრატია გვაქვს.
და წარმომადგენლობითი დემოკრატია სინამდვილეში მხოლოდ ფარდაა იმ ფაქტისთვის, რომ ჩვენ ჯერ
კიდევ არისტოკრატიაში ან ოლიგარქიაში ვცხოვრობთ.
მაგრამ წარმომადგენლობითი დემოკრატია, წარმომადგენლობითი დემოკრატია, დემოკრატიის საპირისპიროა.
რადგან წარმომადგენლობითი დემოკრატია ერთადერთს გიძლევთ საშუალებას, რომ ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ აირჩიოთ თქვენი მმართველები.
მაგრამ მხოლოდ თქვენი მბრძანებლების მცირე წრიდან.
თქვენ სრულიად არ გაქვთ შანსი, გადაწყვიტოთ პოლიტიკის შინაარსი, პოლიტიკური ზომები, პოლიტიკის წესები.
მიუხედავად იმისა, რომ მე და შენ ამ ქვეყნის მოსახლეობა ვართ.
ეს, თუმცა, ნიშნავს, რომ ჩვენ შეგვიძლია ამ ძალაუფლების ხელში ჩაგდება ფედერალურ შტატებში.
ეს ძალაუფლების საკითხია.
იმის შემდეგ, რაც ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში განვიცადეთ, ჩვენ, როგორც მოსახლეობამ, ხელისუფლებას კითხვა უნდა დავუსვათ.
და თუ ამას არ გავაკეთებთ, ჩვენ ახლახან ვნახეთ, რა მოხდა იმ ჟურნალზე აკრძალვის შემთხვევაში, რომლის სახელის
ხსენებაც არ შეიძლება, რადგან სხვა შემთხვევაში ჩვენ მიერ ჩვენზე დაკისრებულ პირობებს დავარღვევდით.
არ აქვს მნიშვნელობა, რა დევს ამ ჟურნალში.
როდესაც სახელმწიფო აკონტროლებს პრესას, გადაფასება არ ხდება.
მაშინ მხოლოდ დომინირება რჩება და ჩვენ მას ერთობლივად უნდა ვებრძოლოთ.
მე დავიწყებ.
ხვალისგან დავიწყებ ტურნეს ZAAVV-ის მობილთან ერთად, როგორც იქ წერია.
4 აგვისტოდან, ანუ ხვალიდან, 22 სექტემბრამდე საქსონიის, ტურინგიისა და ბრანდენბურგის გავლით.
მე ამ სამ ქვეყანაში ვმოგზაურობ, რადგან თითოეულ მათგანში შტატის არჩევნები ტარდება.
და მინდა მოვუწოდო ამ ქვეყნების ხალხს, შეცვალონ თავიანთი კონსტიტუციები და თქვან:
მომავალში, ჩვენ, როგორც ხალხმა, უნდა ვიყოთ ბოლო სიტყვის მქონენი, და დაიმახსოვრეთ ჩემი სიტყვები.
ჩვენ გვსურს, შევძლოთ ნებისმიერი პოლიტიკური გადაწყვეტილების საკითხავად, დაბლოკვად და აღკვეთად.
ეს არის უფლება, რომელიც ჩვენ, როგორც ხალხს, გვაქვს.
და შემდეგ, რომ ვუპასუხოთ აქედან ადრე წამოჭრილ კითხვას.
მაშინ სულერთია, ეკიპაჟი იქნება თუ არა, რადგან მართვას ჩვენ, ადამიანები, ვიწყებთ.
და ახლა, დასასრულს, კიდევ ერთხელ მინდა ვთქვა, რომ ბევრი ადამიანი... ო, ასევე უნდა აღვნიშნო, რომ ZAAVV-ის მობილურ
პუნქტში ბევრი ჩვენი თანამშრომელი და ბევრი დამხმარე მუშაობს.
არის ფლაერები, საფოსტო ბარათები, მაგალითად, საფოსტო ბარათები ჯანმოს ხელშეკრულების შესახებ.
დღეს, რა თქმა უნდა, იქნება ანგარიშები ჯანმოს ხელშეკრულების შესახებ.
ხშირად მეკითხებიან, როგორ ვუმკლავდები სცენაზე გამოსვლას, ქვეყნის გარშემო ტურნეებს, იქ ყოფნასა და სასამართლო პროცესების გავლას.
როგორ ახერხებ ასეთი ძალის შენარჩუნებას და წინსვლას?
მინდა ერთი რამ ვთქვა.
ჩემთვის ამას ალტერნატივა არ აქვს.
ეს ჩვენი მომავალია, ეს ჩვენი შვილების მომავალია და ეს ჩვენი შვილიშვილების მომავალია.
ან სხვებს ვანდობთ მას, ან მომავალს ვანდობთ სხვებს, ან თვითონ ვიღებთ ხელში.
და ჩემთვის ამაში ეჭვი არ არის. ჩვენ ეს მომავალი საკუთარ ხელში ვიღებთ.
და კიდევ ერთი რამის თქმა.
ჩვენ ახლა გააკრიტიკეთ წამყვანი და ძირითადი მედია.
მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, რომ უამრავი ალტერნატიული მედია გვაქვს.
ჩვენ უამრავი შესანიშნავი პროგრამა გვაქვს, იქნება ეს კონტრაფუნკი, რადიო მორგენროიტე, აპოლუტი, კლარტექსტი, ბურგერცაიტუნგი
და, ბოლოს, მაგრამ არანაკლებ მნიშვნელოვანი, ის, რაც ჩემთვისაც ძალიან მნიშვნელოვანია: დემოკრატიული წინააღმდეგობა.
ოთხი წლის განმავლობაში, დემოკრატიული წინააღმდეგობა თქვენი თანამგზავრი იყო.
რა თქმა უნდა, ყველა არ დამისახელებია; ბევრად მეტია.
და დემოკრატიულ წინააღმდეგობას ამჟამად უამრავი შესანიშნავი ახალი პროექტი აქვს.
ისიც შეამოწმე. მაგრამ გადადი ალტერნატიულ მედიაზე.
სინამდვილეში, ეს უკვე აღარ არის ალტერნატიული მედია.
სინამდვილეში, ეს არის ძირითადი მედია, ხოლო დანარჩენები არ არის ალტერნატიული მედია, არამედ უბრალოდ ძველი მედია.
მშვიდობა, თავისუფლება, თვითგამორკვევა!