Het is best moeilijk op zo'n open podium, want of je kijkt die kant op en dan staan ze met
hun rug naar je toe, of je kijkt die kant op.
Welnu, er zijn nu alleen de deelnemers aan deze bijeenkomst.
Allereerst ben ik blij dat jullie er allemaal zijn.
Hartelijk dank.
Hallo Berlijn.
Hallo iedereen uit alle delen van Duitsland.
Ik heb de taak gekregen om een paar woorden te zeggen over het onderwerp verlichting of herwaardering.
Waarom zou ik over opwerking praten?
Een journalist van SWR heeft deze vraag zojuist gesteld toen we hier deze geïmproviseerde persconferentie hielden.
De journalist van SWR vroeg de heer Ballweg: "Waarom wilt u eigenlijk een herwaardering?
Waar willen ze eigenlijk aan werken?
Aangezien Michael het antwoord al heeft gegeven, wil ik mijn antwoord graag nog een keer op het podium geven.
Ik zou het de collega van SWR vertellen:
Waarom vraag je het niet aan Paul Schreier?
Vraag het Aya Velasquez.
Vraag het Dr. Christian Hafner.
Vraag het aan degenen die als journalist werken, niet in de toonaangevende media of de mainstream, hoe
je ze ook wilt noemen, maar als freelance journalist.
Die geen overheidsgeld krijgen, maar gratis moeten werken, die moeten zien hoe ze zichzelf kunnen financieren.
Vraag deze collega's, collega-journalisten, wat herwaardering betekent.
De eerste stap is om vragen te stellen, niet om ze weg te knikken, maar om te informeren.
En dat is wat deze collega's deden.
En deze collega's hebben de protocollen van het Robert Koch Institute en het coronavirus
crisisteam aangeklaagd, waarvan sommige zijn uitgelekt.
En beste journalisten van SWR, voor het geval het je nog niet was opgevallen:
In de Bondsrepubliek Duitsland hebben we de meest grootschalige inbreuken op de grondrechten
van mensen gezien sinds de Tweede Wereldoorlog.
En als ze dan vragen waar we eigenlijk aan moeten werken, verbaast het me niet dat we al die jaren achter de rug hebben.
Omdat de journalisten, die eigenlijk de taak hebben om in te grijpen als de vierde macht indien nodig, om te
onderzoeken als de vierde macht, volledig gefaald hebben.
En het is begrijpelijk dat hier geen herwaardering gewenst is, dat hier geen herwaardering gewenst is.
En een herwaardering zou ook een politieke herwaardering zijn.
Een herwaardering zou betekenen dat er een onderzoekscommissie wordt ingesteld.
Je kunt zien hoe moeilijk het is voor politici om hiermee in het reine te komen.
Maar dat is natuurlijk ook begrijpelijk.
Waarom moeten de daders zelf hun misdaden oplossen?
Dat zou hetzelfde zijn als wanneer de politie hier in Berlijn achteraf zelf zou mogen
beoordelen of ze alles goed heeft gedaan of niet.
Dus, vraag ik, waar is de mediabehandeling?
En ik wil ook twee namen uit de mainstream noemen die hier, op dit podium en voor dit publiek, genoemd moeten worden.
Het zijn Jürgen Mladek - die helaas onlangs is overleden - de voormalige hoofdredacteur van Nordkurier en Simone Schamann.
Simone Schamann werkt nu bij Nius.
En Simone Schamann heeft voor de Nordkurier al de kritische vragen gesteld die de mainstream had
moeten stellen toen het nog niet opportuun was.
Ze kreeg zelfs een berisping van de Raad voor de Journalistiek.
En luister nu goed:
Simone Schamann is berispt door de Raad voor de Journalistiek omdat haar artikelen zouden leiden tot een afname
van de bereidheid om gevaccineerd te worden in Duitsland.
Tot die tijd wist ik niet dat het de taak van de Raad voor de Journalistiek in Duitsland was om ervoor te
zorgen dat er wel of geen bereidheid was om te vaccineren.
Wat heeft dit met opwerking te maken?
Als we daar kijken, wie moet dan het werk doen?
Ik richtte mijn eigen centrum op met een paar collega's.
Dit betekent het Centrum voor Onderzoek, Opsporing, Gerechtelijke Vervolging en Preventie van Misdaden tegen de Menselijkheid.
Veel mensen zeggen altijd: waarom misdaden tegen de menselijkheid?
Want wat we hier meemaakten waren misdaden tegen de menselijkheid.
Mensen zijn vervolgd.
Artsen worden vandaag de dag nog steeds vervolgd.
Artsen worden gevangen gezet omdat ze hun werk doen.
Mijn collega Rainer Füllmich zit in de gevangenis in Göttingen.
Hij was ook een groot verlichter.
We kunnen alleen in het reine komen met het verleden als we de politieke situatie veranderen.
Want deze politieke omstandigheden waarin we de macht simpelweg uit handen geven, zullen nooit leiden tot een herwaardering.
Omdat, zoals ik al zei, de daders er dan zelf mee in het reine zouden komen.
Niemand kan ervan uitgaan dat degenen die deze misdaden tegen de menselijkheid hebben begaan,
zullen opstaan en zeggen: Ja, we hebben het gedaan.
En nu willen we terechtstaan voor de rechters die we zelf hebben gekozen, voor de aanklagers die we zelf hebben gekozen,
zodat zij kunnen oordelen of wat we deden goed of fout was.
De rechters die me drie maanden geleden, voordat de RKI-dossiers uitlekten, vertelden dat ze toen allemaal alles goed deden.
Deze rechters moeten zich nu bij de situatie neerleggen. Dat zal ook niet werken.
Het werkt alleen als
En Ralf Boes heeft het net aangekondigd, en ik ben het eens met Ralf Boes, met een heleboel mensen, en ik zou graag
willen dat je een kijkje neemt op de website die hij noemde.
Ik denk dat we via de federale staten moeten gaan.
We hebben onze eigen grondwet in elke federale staat.
En omdat het afzonderlijke grondwetten zijn, staat elk van de grondwetten in de federale
staat ons toe om deze grondwetten te wijzigen.
We hebben de macht in handen.
Je weet het alleen niet.
Rainer Mausfeld zegt altijd dat er grote illusionisten aan het werk zijn.
We leven in een illusie van democratie.
Er wordt beweerd dat we een democratie hebben.
Toch hebben we alleen een representatieve democratie.
En een representatieve democratie is eigenlijk gewoon een vermomming voor het feit dat we nog
steeds in een aristocratie of een oligarchie leven.
Maar een representatieve democratie, een representatieve democratie, is het tegenovergestelde van democratie.
Want het enige wat je met een representatieve democratie kunt doen, is elke vier jaar de mensen kiezen die over je regeren.
Maar alleen vanuit een kleine kring van degenen die jou controleren.
Je hebt geen enkele kans om te beslissen over de inhoud van het beleid, over beleidsmaatregelen, over de regels van het beleid.
Ook al zijn jij en ik de mensen van dit land.
Dit betekent echter dat we deze macht in de federale staten kunnen grijpen.
Dit is een kwestie van macht.
Wij als bevolking moeten de machtsvraag stellen na wat we de afgelopen vier jaar hebben meegemaakt.
En als we dat niet doen, zoals we zojuist hebben gezien met het verbod op het tijdschrift, waarvan we de naam niet
mogen noemen omdat we anders de regels zouden overtreden.
Het maakt niet uit wat de inhoud van dit tijdschrift is.
Als de staat de pers censureert, is er geen sprake van een herwaardering.
Dan is er alleen nog maar overheersing en daar moeten we ons samen tegen verdedigen.
Ik zal beginnen.
Vanaf morgen reis ik met de ZAAVV - Mobil, dat staat erop.
Van 4 augustus, dus morgen, tot 22 september door Saksen, Thüringen en Brandenburg.
Ik reis door de drie landen omdat er in elk van deze landen staatsverkiezingen zijn.
En ik zou de mensen in deze landen willen aanmoedigen om hun grondwet te veranderen en te zeggen:
In de toekomst willen wij als volk - en onthoud dit woord - de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid hebben.
We willen elke politieke beslissing kunnen controleren, dwarsbomen en verhinderen.
Dat is het recht dat we als volk hebben.
En dan, om de vraag te beantwoorden die hier eerder werd gesteld.
Dan maakt het niet uit of er een bezetting is of niet, want wij mensen nemen de macht in eigen handen.
En nu ter afsluiting wil ik nogmaals zeggen, veel mensen... Oh, ik moet ook zeggen dat er ook veel van
onze medewerkers op de ZAAVV mobiel zijn, veel helpers.
Er zijn flyers, briefkaarten, briefkaarten over het WHO-verdrag, bijvoorbeeld.
Over het WHO-verdrag wordt zeker nog steeds gerapporteerd.
Ik krijg vaak de vraag hoe je het voor elkaar krijgt om het podium op te blijven gaan, door de landen te blijven
toeren, er te blijven zijn, de rechtszaken te blijven doen.
Hoe krijg je het voor elkaar om zo sterk te zijn en door te gaan?
Ik wil één ding zeggen.
Voor mij is er geen alternatief.
Het is onze toekomst, het is de toekomst van onze kinderen en het is de toekomst van onze kleinkinderen.
En of we laten de toekomst aan anderen over of we nemen het in eigen hand.
En dat staat voor mij buiten kijf. We nemen de toekomst in eigen handen.
En nog een laatste opmerking.
We hebben nu kritiek op de toonaangevende en mainstream media.
Maar vergeet niet dat we zoveel alternatieve media hebben.
We hebben zoveel geweldige programma's, of het nu Kontrafunk is, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, de
burgerkrant, en daarachter, en dat is ook heel belangrijk voor mij, het democratisch verzet.
Democratisch verzet is vier jaar lang je metgezel geweest.
Natuurlijk heb ik ze niet allemaal genoemd, er zijn er nog veel meer.
En het democratisch verzet heeft op dit moment veel geweldige nieuwe projecten.
Kijk daar ook eens. Maar ga naar de alternatieve media.
Eigenlijk zijn dit helemaal geen alternatieve media meer.
Eigenlijk zijn dit de mainstream media en de anderen zijn niet de alternatieve media, maar gewoon de oude media.
Vrede, vrijheid, zelfbeschikking!