Është mjaft e vështirë në një skenë kaq të hapur, sepse ose shikon në atë drejtim dhe ata shohin
vetëm shpinën tënde, ose shikon në atë drejtim.
Mirë, tani janë vetëm pjesëmarrësit e kësaj mbledhjeje.
Së pari, jam i kënaqur që jeni të gjithë këtu.
Faleminderit shumë.
Përshëndetje, Berlin.
Përshëndetje të gjithëve nga të gjitha pjesët e Gjermanisë.
Më është kërkuar të them disa fjalë mbi temën e arsimit ose përballjen me të kaluarën.
Pse duhet të flas për pajtimin me të kaluarën?
Një gazetar i SWR sapo bëri këtë pyetje gjatë konferencës sonë të paplanifikuar për shtyp këtu.
Gazetari i SWR-së i pyeti z. Ballweg: "Pse në të vërtetë dëshironi të rivlerësoni të kaluarën?"
Çfarë saktësisht duan të rivlerësojnë?
Meqë Michael ka dhënë përgjigjen e tij, do të doja të jepja përsëri përgjigjen time në skenë.
Do t'i thoja kolegut tim nga SWR:
Pse të mos e pyesësh Paul Schreier?
Pyete Aya Velasquez.
Pyet Dr Christian Hafner.
Pyet ata që punojnë si gazetarë, jo për mediat kryesore apo për median kryesore, si të
duash ta quash, por si gazetarë të pavarur.
Ata që nuk marrin financim shtetëror, por duhet të punojnë në mënyrë të pavarur, duhet të gjejnë mënyra për t'u financuar vetë.
Pyete këta kolegë, gazetarë të tjerë, se çfarë do të thotë rivlerësim.
Përballja me të kaluarën do të thotë së pari dhe mbi të gjitha të bëhen pyetje, jo vetëm të
tundësh kokën në shenjë miratimi, por të bëhen pyetje.
Dhe kjo është ajo që bënë këta kolegë.
Dhe këta kolegë kanë siguruar procesverbalet e Institutit Robert Koch dhe të ekipit të menaxhimit të krizës
së koronavirusit, pjesërisht përmes veprimeve ligjore dhe pjesërisht përmes rrjedhjeve.
Dhe gazetarë të dashur në SWR, në rast se nuk e keni vënë re:
Ne kemi përjetuar shkeljet më të rëndësishme të të drejtave themelore të njeriut në Republikën
Federale të Gjermanisë që nga Lufta e Dytë Botërore.
Dhe kur ata pyesin se çfarë na duhet vërtet të pranojmë, nuk më habit që kemi pas vetes këto vite.
Sepse gazetarët, të cilët duhet të veprojnë si pushteti i katërt dhe të ndërhyjnë kur është e nevojshme, kanë
dështuar plotësisht në detyrën e tyre për të bërë pyetje.
Dhe është e kuptueshme që këtu nuk dëshirohet asnjë rivlerësim, që këtu nuk dëshirohet asnjë rivlerësim.
Dhe rivlerësimi gjithashtu do të ishte një rivlerësim politik.
Rishikimi do të thotë krijimin e një komisioni hetimor.
Mund të shihni sa e vështirë është për politikanët ta pranojnë këtë.
Por kjo është e kuptueshme, natyrisht.
Pse vetë kryerësit duhet të shpjegojnë veprimet e tyre?
Kjo do të ishte e njëjta gjë sikur t'u lejohej policisë këtu në Berlin të vendoste vetë më
pas nëse kishte bërë gjithçka si duhet apo jo.
Pra pyes, ku është mbulimi mediatik?
Por gjithashtu do të doja të përmendja dy emra nga rrjedha kryesore që duhet të përmenden
këtu, në këtë skenë dhe përpara kësaj audience.
Ata janë Jürgen Mladek – i cili fatkeqësisht vdiq së fundmi – ish-redaktori kryesor i gazetës Nordkurier, dhe Simone Schamann.
Simone Schamann tani punon në Nius.
Dhe Simone Schamann tashmë ka bërë pyetjet kritike për Nordkurier-in që mediat kryesore duhej t'i
kishin bërë kur ende nuk ishte e përshtatshme ta bënin.
Ajo madje mori një vërejtje nga Këshilli i Shtypit.
Tani dëgjoni me vëmendje:
Simone Schamann është qortuar nga Këshilli i Shtypit me arsyetimin se artikujt e saj do të çonin në një
rënie të gatishmërisë për t'u vaksinuar në Gjermani.
Derisa atëherë, nuk e dija që Këshilli i Shtypit në Gjermani ishte përgjegjës për sigurimin që
njerëzit të ishin të gatshëm të vaksinohen apo jo.
Çfarë lidhjeje ka gjithë kjo me pranimin e së kaluarës?
Kur e shikojmë këtë, kush duhet të merret me të?
Kam themeluar qendrën time me disa kolegë.
Kjo do të thotë një qendër për hetimin, rivlerësimin, ndjekjen penale dhe parandalimin e krimeve kundër njerëzimit.
Shumë njerëz gjithmonë pyesin, pse krime kundër njerëzimit?
Sepse ajo që përjetuam këtu ishin krime kundër njerëzimit.
Njerëzit janë përndjekur.
Mjekët ende po përndiqen sot.
Mjekët po dërgohen në burg për të bërë punën e tyre.
Kolega im Rainer Füllmich është në burg në Göttingen.
Edhe ai ishte një ndriçues i madh.
Pajtimi mund të ndodhë vetëm nëse ndryshojmë rrethanat politike.
Sepse rrethanat politike në të cilat gjendemi, ku thjesht heqim dorë nga pushteti, kurrë
nuk do të çojnë në një rivlerësim të duhur.
Sepse, siç thashë, atëherë vetë kryerësit do të duhej të përballeshin me atë që kishin bërë.
Askush nuk mund të supozojë se ata që kryen këto krime kundër njerëzimit do të ngrihen dhe do të thonë: Po, e bëmë ne.
Dhe tani duam të gjykohemi para gjyqtarëve që vetë i kemi zgjedhur, para prokurorëve që vetë i kemi zgjedhur, që ata të
mund të gjykojnë nëse ajo që bëmë ishte e drejtë apo e gabuar.
Tre muaj më parë, para se të rrjedhnin dokumentet e RKI-së, të gjithë gjyqtarët më
thanë se atëherë kishin bërë gjithçka si duhet.
Tani pritet që këta gjyqtarë papritmas të fillojnë të shqyrtojnë çështjet. As kjo nuk do të funksionojë.
Do të funksionojë vetëm nëse
Ralf Boes sapo e ka njoftuar, dhe unë pajtohem me Ralf Boes dhe me shumë të tjerë. Ju lutem
hidhni një sy në faqen e internetit që ai përmendi.
Besoj se duhet të kalojmë nëpër shtetet federale.
Ne kemi kushtetutën tonë në çdo shtet federal.
Dhe meqë janë kushtetuta të veçanta, secila nga kushtetutat në shtetin federal na lejon t'i ndryshojmë këto kushtetuta.
Ne kemi fuqinë në duart tona.
Ti thjesht nuk e di.
Rainer Mausfeld gjithmonë thotë se ka disa iluzionistë shumë të talentuar në punë.
Ne jetojmë në një iluzion të demokracisë.
Thuhet se ne kemi një demokraci.
Megjithatë, ne kemi vetëm një demokraci përfaqësuese.
Dhe demokracia përfaqësuese në të vërtetë është vetëm një mbulesë për faktin që ne ende
jetojmë në një aristokraci ose një oligarki.
Por një demokraci përfaqësuese, një demokraci përfaqësuese, është e kundërta e demokracisë.
Sepse e vetmja gjë që demokracia përfaqësuese ju lejon të bëni është të zgjidhni ata që sundojnë mbi ju çdo katër vjet.
Por vetëm nga një rreth i vogël i atyre që sundojnë mbi ju.
Ju nuk keni asnjë mundësi të vendosni për përmbajtjen e politikës, për masat politike, për rregullat e politikës.
Megjithatë, ti dhe unë jemi popullsia e këtij vendi.
Kjo do të thotë, megjithatë, se ne mund të marrim këtë pushtet në shtetet federale.
Kjo është një pyetje e pushtetit.
Pas asaj që kemi përjetuar gjatë katër viteve të fundit, ne si popull duhet të pyesim për pushtetin.
Dhe nëse nuk e bëjmë, sapo e pamë të ndodhë me ndalimin e revistës së cilës emrin nuk na lejohet ta përmendim,
sepse përndryshe do të shkelnim kushtet e imponuara mbi ne.
Nuk ka rëndësi se çfarë ka në këtë revistë.
Kur shteti censuron shtypin, nuk ka rishikim.
Atëherë mbetet vetëm dominimi, dhe ne duhet të mbrohemi së bashku kundër tij.
Do të filloj.
Që nga nesër do të jem në turne me ZAAVV mobile, thuhet aty.
Që nga 4 gushti, domethënë nesër, deri më 22 shtator nëpër Saksoni, Turingi dhe Brandenburg.
Po bëj një vizitë në tre vendet sepse në secilin prej tyre po mbahen zgjedhjet shtetërore.
Dhe do të doja t'i inkurajoja njerëzit në këto vende të ndryshojnë kushtetutat e tyre dhe të thonë:
Në të ardhmen, ne si popull duam të kemi fjalën e fundit, dhe mbani mend fjalët e mia.
Ne duam të jemi në gjendje të vëmë në dyshim, të pengojmë dhe të parandalojmë çdo vendim politik.
Kjo është e drejta që kemi si popull.
Dhe pastaj, për t'iu përgjigjur pyetjes që erdhi më parë nga këtu.
Atëherë nuk ka fare rëndësi nëse ka ekuipazh apo jo, sepse ne njerëzit po marrim pushtetin në duart tona.
Dhe tani, për të përfunduar, do të doja të thoja edhe një herë se shumë njerëz... Oh, duhet të përmend
gjithashtu se ka shumë nga punonjësit tanë dhe shumë ndihmës që punojnë në njësinë mobile ZAAVV.
Ka fletushka, kartolina, kartolina për traktatin e OBSH-së, për shembull.
Sigurisht që sot do të ketë raporte për të, për traktatin e OBSH-së.
Më pyesin shpesh se si ia del të qëndrosh në skenë, të bësh turne nëpër vend, të jesh aty dhe të kalosh procedurat gjyqësore.
Si arrin të kesh këtë forcë dhe të vazhdosh përpara?
Dua të them një gjë.
Për mua, nuk ka alternativë për këtë.
Është e ardhmja jonë, është e ardhmja e fëmijëve tanë dhe është e ardhmja e nipërve dhe mbesave tona.
Ose e lëmë atë të tjerëve, e lëmë të ardhmen të tjerëve, ose e marrim në duart tona.
Dhe për mua, nuk ka asnjë dyshim për këtë. Ne po e marrim këtë të ardhme në duart tona.
Dhe një gjë e fundit për të thënë.
Ne tani kemi kritikuar mediat kryesore dhe kryesore.
Por mos harro, ne kemi kaq shumë media alternative.
Ne kemi kaq shumë programe të shkëlqyera, qoftë Kontrafunk, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, Bürgerzeitung dhe, së
fundi, por jo më pak e rëndësishme, diçka që është gjithashtu shumë e rëndësishme për mua: rezistenca demokratike.
Për katër vjet, rezistenca demokratike ka qenë shoqja juaj.
Sigurisht, nuk i kam përmendur të gjitha; ka edhe shumë të tjera.
Dhe rezistenca demokratike ka shumë projekte të reja të shkëlqyera tani.
Shiko edhe atë. Por shko te mediat alternative.
Në të vërtetë, këto nuk janë më media alternative.
Në të vërtetë, ato janë mediat kryesore, ndërsa të tjerat nuk janë media alternative, por thjesht mediat e vjetra.
Paqe, liri, vetëvendosje!