Дар чунин саҳнаи кушод хеле душвор аст, зеро ё шумо ба он тараф менигаред ва онҳо танҳо пушти
шуморо мебинанд, ё шумо ба он тараф менигаред.
Хуб, ҳоло дар инҷо танҳо иштирокчиёни ин вохӯрӣ ҳастанд.
Аввалан, ман хеле хурсандам, ки шумо ҳама инҷо ҳастед.
Бисёр ташаккур.
Салом, Берлин.
Салом ба ҳама аз тамоми гӯшаву канори Олмон.
Аз ман хостаанд, ки чанд калима дар мавзӯи маориф ё рӯбарӯ шудан бо гузашта бигӯям.
Чаро ман бояд дар бораи ба сулҳ омадан бо гузашта сухан гӯям?
Як хабарнигори SWR дар ин ҷо ҳангоми нишасти матбуотии ногаҳонии мо ҳамин саволро пурсид.
Журналисти SWR аз ҷаноби Баллвег пурсид: «Шумо дар асл чаро мехоҳед гузаштаро боз арзёбӣ кунед?»
Онҳо дақиқан чӣ мехоҳанд боз арзёбӣ кунанд?
Азбаски Майкл аллакай ҷавоб дод, ман мехоҳам боз як бор ҷавоби худро дар саҳна диҳам.
Ман ба ҳамкорам аз SWR мегуфтам:
Чаро аз Пол Шрайер намепурсед?
Аз Ая Веласкес пурсед.
Аз доктор Кристиан Ҳафнер пурсед.
Аз онҳое пурсед, ки ҳамчун рӯзноманигор кор мекунанд, на барои расонаҳои пешсаф ё васоити ахбори умум, ҳар чи
мехоҳед онро ном баред, балки ҳамчун рӯзноманигорони мустақил.
Онҳое, ки маблағгузории давлатӣ намегиранд ва маҷбур ҳастанд озодона кор кунанд, бояд роҳҳои маблағгузории худро пайдо кунанд.
Аз ин ҳамкорон, ҳамжурналистон, пурсед, ки бознигарӣ чӣ маъно дорад.
Ошно шудан бо гузашта пеш аз ҳама маънои онро дорад, ки савол бипурсем, на танҳо бо сар
ба ишора розӣ шавем, балки савол бипурсем.
Ва ҳамин корро ин ҳамкорон анҷом доданд.
Ва ин ҳамкорон протоколҳои Институти Роберт Кох ва дастаи идоракунии буҳрони коронавирусро қисман тавассути
чораҳои ҳуқуқӣ ва қисман тавассути фошсозиҳо ба даст овардаанд.
Ва, муҳтарам рӯзноманигорони SWR, агар шумо ҳанӯз пай набурда бошед:
Мо аз замони Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ дар Ҷумҳурии Федеративии Олмон бузургтарин нақзҳои ҳуқуқҳои асосии инсонро аз сар гузаронидем.
Ва вақте онҳо мепурсанд, ки мо воқеан бояд бо чӣ чизҳо оштием, ман ҳайрон нестам, ки ин солҳо дар паси мо мондаанд.
Зеро рӯзноманигорон, ки бояд ҳамчун қудратҳои чаҳорум амал карда, дар ҳолатҳои зарурӣ дахолат кунанд, дар
иҷрои вазифаи худ барои савол додан комилан ноком шудаанд.
Ва фаҳмо аст, ки дар ин ҷо ҳеҷ гуна бознигариро намехоҳанд, ки дар ин ҷо ҳеҷ гуна бознигариро намехоҳанд.
Ва бознигарӣ низ бознигарии сиёсӣ хоҳад буд.
Азназарсанҷӣ маънои таъсиси як кумитаи тафтишотӣ, як комиссияи таҳқиқотиро дорад.
Шумо мебинед, ки барои сиёсатмадорон чӣ қадар душвор аст, ки бо ин розӣ шаванд.
Аммо ин, албатта, фаҳмо аст.
Чаро худи ҷинояткорон бояд амалҳояшонро шарҳ диҳанд?
Ин ҳамон аст, ки гӯё ба полис дар инҷо, дар Берлин, иҷозат дода шавад, ки баъдтар худашон арзёбӣ
кунанд, ки оё онҳо ҳама чизро дуруст кардаанд ё не.
Пас ман мепурсам, пахши ВАО дар куҷост?
Аммо ман инчунин мехоҳам ду номро аз ҷараёни асосӣ зикр кунам, ки дар ин саҳна ва дар назди ин шунавандагон бояд номбар шаванд.
Онҳо Юрген Младек – ки, мутаассифона, ахиран даргузашт – собиқ муҳаррири масъули
рӯзномаи «Нордкуриер», ва Симон Шамман мебошанд.
Симонэ Шаманн ҳоло дар Nius кор мекунад.
Ва Симон Шеманн аллакай барои нашрияи «Нордкуриер» саволҳои интиқодиро додааст, ки васоити ахбори умум бояд
ҳангоми он ки ҳанӯз ин кор муносиб набуд, мепурсиданд.
Ӯ ҳатто аз Шӯрои матбуот танбеҳ гирифт.
Ҳоло бодиққат гӯш кунед:
Шимон Шеманн аз ҷониби Шӯрои матбуот танқид шуд, зеро мақолаҳои ӯ метавонанд сабаби коҳиши
майли мардум ба эмгузаронӣ дар Олмон шаванд.
То он замон ман намедонистам, ки Шӯрои матбуот дар Олмон масъул аст, ки одамон омода бошанд, эм гиранд ё не.
Ҳамаи ин ба рӯбарӯ шудан бо гузашта чӣ рабте дорад?
Вақте ки мо ба он менигарем, кӣ бояд бо он сарукор гирад?
Ман бо чанд ҳамкорам маркази худро таъсис додам.
Яъне марказ барои таҳқиқ, бознигарӣ, таъқиби ҳуқуқӣ ва пешгирии ҷиноятҳо алайҳи башарият.
Бисёре аз мардум ҳамеша мепурсанд, ки чаро ҷиноятҳо алайҳи башарият?
Зеро он чизе, ки мо дар ин ҷо аз сар гузарондем, ҷиноятҳо алайҳи башарият буданд.
Одамон таъқиб шудаанд.
Ҳамоно духтурон таъқиб мешаванд.
Табибон барои иҷрои вазифаи худ ба зиндон фиристода мешаванд.
Ҳамкорам Райнер Фюлмих дар зиндон дар Геттинген аст.
Ӯ низ як равшангари бузург буд.
Оштигӣ танҳо дар сурате имконпазир аст, ки мо шароити сиёсиро тағйир диҳем.
Зеро шароити сиёсие, ки мо дар он қарор дорем ва дар он мо танҳо қудратро аз даст
медиҳем, ҳеҷ гоҳ ба бознигарии дуруст намерасонад.
Зеро, чунон ки ман гуфтам, дар он сурат худи ҷинояткорон маҷбур мешуданд, ки бо он чи карда буданд, рӯбарӯ шаванд.
Ҳеҷ кас наметавонад гумон кунад, ки онҳое, ки ин ҷиноятҳои зидди башариятро содир
кардаанд, бархоста гӯянд: «Бале, мо ин корро кардем.»
Ва ҳоло мо мехоҳем дар назди додрасон, ки худи мо интихоб кардаем, ва дар назди прокурорҳо, ки худи мо
интихоб кардаем, ба суд кашида шавем, то онҳо ҳукм кунанд, ки оё он чи мо кардем дуруст буд ё нодуруст.
Се моҳ пеш, пеш аз он ки файлҳои RKI нашр шаванд, ҳамаи доварон ба ман гуфтанд, ки он вақт ҳама чизро дуруст карда буданд.
Ҳоло ин додрасон интизор меравад, ки ногаҳон парвандаҳоро баррасӣ кунанд. Ин ҳам кор намекунад.
Он танҳо дар сурате кор мекунад, ки
Ральф Боэс инро ба наздикӣ эълон кард ва ман бо Ральф Боэс ва бисёре аз дигарон розӣ ҳастам.
Лутфан ба вебсайте, ки ӯ зикр кард, назар андозед.
Ман бовар дорам, ки мо бояд аз давлатҳои федералӣ гузарем.
Дар ҳар давлати федералӣ мо Конститутсияи худро дорем.
Ва азбаски онҳо конституцияҳои ҷудогонаанд, ҳар кадоме аз конституцияҳои давлатҳои федералӣ
ба мо имкон медиҳад, ки онҳоро тағйир диҳем.
Мо дар дасти худ қудрат дорем.
Ту танҳо намедонӣ.
Райнер Маусфельд ҳамеша мегӯяд, ки дар кор чанд иллюзионисти хеле боистеъдод ҳастанд.
Мо дар иллюзияи демократия зиндагӣ мекунем.
Даъво мешавад, ки мо демократия дорем.
Аммо мо танҳо демократияи намояндагиро дорем.
Ва демократияи намояндагӣ дар асл танҳо пӯшишест барои он ки мо ҳанӯз дар аристократия ё олигархия зиндагӣ мекунем.
Аммо демократияи намояндагӣ, демократияи намояндагӣ, баръакси демократия аст.
Зеро демократияи намояндагӣ ба шумо танҳо имкон медиҳад, ки ҳар чор сол онҳое, ки бар шумо ҳукмронӣ мекунанд, интихоб кунед.
Аммо танҳо аз доираи хурди онҳое, ки бар шумо ҳукмронӣ мекунанд.
Шумо комилан имконият надоред, ки дар бораи мундариҷаи сиёсат, чораҳои сиёсӣ ва қоидаҳои сиёсӣ қарор қабул кунед.
Ҳарчанд ту ва ман аҳолии ин кишвар ҳастем.
Аммо ин маъно дорад, ки мо метавонем ин қудратро дар давлатҳои федералӣ ба даст гирем.
Ин саволи қудрат аст.
Пас аз он чи мо дар тӯли чор соли охир аз сар гузаронидем, мо ҳамчун аҳолӣ бояд саволи қудратгузориро бипурсем.
Ва агар мо ин корро накунем, мо аллакай дидем, ки ин бо манъи маҷаллае, ки номи онро зикр кардан ба мо
иҷозат дода нашудааст, рӯй дод, зеро дар акси ҳол мо шартҳои иҷозатномаи худро вайрон мекунем.
Муҳим нест, ки дар ин маҷалла чӣ ҳаст.
Вақте давлат матбуотро цензура мекунад, бозназарӣ вуҷуд надорад.
Пас танҳо ҳукмронӣ мемонад ва мо бояд якҷоя бар зидди он мудофиа кунем.
Ман оғоз мекунам.
Аз фардо ман бо мобили ZAAVV саёҳат мекунам, дар он ҷо навишта шудааст.
Аз 4 август, яъне фардо, то 22 сентябр тавассути Саксония, Тюрингия ва Бранденбург.
Ман се кишварро боздид мекунам, зеро дар ҳар кадоми онҳо интихоботи давлатӣ баргузор мешавад.
Ва ман мехоҳам мардумро дар ин кишварҳо ташвиқ кунам, ки конститутсияҳои худро тағйир диҳанд ва бигӯянд:
Дар оянда мо ҳамчун халқ мехоҳем, ки калимаи охиринро дошта бошем, ва суханонамро дар ёд доред.
Мо мехоҳем тавонем ҳар қарори сиёсиро мавриди савол қарор диҳем, монеъ шавем ва пешгирӣ кунем.
Ин ҳуқуқест, ки мо ҳамчун халқ дорем.
Ва сипас, барои посух додан ба саволе, ки қаблан аз ин ҷо баромад.
Пас асло фарқ надорад, ки экипаж ҳаст ё не, зеро мо, инсонҳо, назоратро ба даст мегирем.
Ва ҳоло, дар анҷом, мехоҳам боз як бор бигӯям, ки одамони зиёде... Оҳ, бояд инчунин қайд кунам, ки дар воҳиди мобилӣ
ZAAVV бисёре аз кормандони мо ва ёрирасонҳои зиёде кор мекунанд.
Масалан, варақаҳои таблиғотӣ, почта-картаҳо ва почта-картаҳо дар бораи созишномаи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ҳастанд.
Албатта, имрӯз дар бораи созишномаи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ гузоришҳо хоҳанд буд.
Ман бисёр вақт мепурсанд, ки чӣ гуна тавонистаам дар саҳна боқӣ бимонам, кишварро сайр кунам, дар он
ҷо бошам ва дар мурофиаҳои додгоҳӣ иштирок кунам.
Чӣ гуна шумо тавонистаед чунин қувват дошта бошед ва идома диҳед?
Ман мехоҳам як чиз бигӯям.
Барои ман дар ин ҳеҷ алтернатива нест.
Ин ояндаи мост, ин ояндаи фарзандонамон ва ин ояндаи наберагонамон аст.
Ё мо онро ба дигарон месупорем, ё ояндаро ба дигарон мегузорем, ё онро ба дасти худ мегирем.
Ва барои ман дар ин бора ҳеҷ шубҳае нест. Мо ин ояндаро ба дасти худ мегирем.
Ва як чизи охирин барои гуфтан.
Ҳоло мо расонаҳои пешсаф ва асосиро интиқод кардем.
Аммо фаромӯш накунед, ки мо расонаҳои алтернативии зиёде дорем.
Мо барномаҳои зиёди аъло дорем: Kontrafunk, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, Bürgerzeitung ва, ниҳоят,
ки барои ман низ хеле муҳим аст, муқовимати демократӣ.
Чор сол муқовимати демократӣ ҳамроҳи шумо буд.
Албатта, ман ҳамаи онҳоро зикр накардаам; боз бисёранд.
Ва муқовимати демократӣ ҳоло лоиҳаҳои нави аъло бисёр дорад.
Онро низ тафтиш кун. Аммо ба ВАО-и алтернативӣ муроҷиат кун.
Дар асл, инҳо дигар ВАО-и алтернативӣ нестанд.
Дар асл, инҳо ВАО-и асосӣ ҳастанд, ва дигарон ВАО-и алтернативӣ нестанд, балки танҳо ВАО-и кӯҳнаанд.
Субҳ, озодӣ, худмуайянкунӣ!