Medyo mahirap sa ganitong bukas na entablado, dahil kung titingin ka sa direksyon na iyon, makikita lang
nila ang iyong likod, o titingin ka sa direksyon na iyon.
Ngayon, mga kalahok na lang ng pulong na ito ang naroroon.
Una sa lahat, ikinagagalak kong narito kayong lahat.
Maraming salamat.
Kamusta, Berlin.
Kamusta kayong lahat mula sa lahat ng bahagi ng Alemanya.
Hiningi sa akin na magbigay ng ilang salita tungkol sa paksa ng edukasyon o sa pagharap sa nakaraan.
Bakit ko dapat pag-usapan ang pagtanggap sa nakaraan?
Kakatapos lang itanong ng isang mamamahayag mula sa SWR ang tanong na ito sa aming biglaang press conference dito.
Tinanong ng mamamahayag mula sa SWR si Ginoong Ballweg, "Bakit mo nga ba gustong muling suriin ang nakaraan?"
Ano nga ba ang eksaktong gusto nilang muling tasahin?
Dahil ibinigay na ni Michael ang sagot, nais kong muling ibigay ang aking sagot sa entablado.
Sasabihin ko sa aking kasamahan mula sa SWR:
Bakit hindi mo tanungin si Paul Schreier?
Tanungin si Aya Velasquez.
Tanungin si Dr. Christian Hafner.
Tanungin mo ang mga nagtatrabaho bilang mamamahayag, hindi para sa mga nangungunang media o sa mainstream—anumang gusto
mong itawag dito—kundi bilang mga freelance na mamamahayag.
Ang mga hindi tumatanggap ng pondo mula sa estado at kailangang magtrabaho nang malaya ay kailangang
humanap ng paraan upang pondohan ang kanilang sarili.
Tanungin mo ang mga kasamahang mamamahayag kung ano ang ibig sabihin ng muling pagsusuri.
Ang pagtanggap sa nakaraan ay nangangahulugang una sa lahat ang pagtatanong, hindi lang basta
tumango na sang-ayon, kundi talagang magtanong.
At iyon ang ginawa ng mga kasamahan na ito.
At nakuha ng mga katrabahong ito ang mga katitikan ng Robert Koch Institute at ng coronavirus crisis team,
bahagyang sa pamamagitan ng legal na aksyon at bahagyang sa pamamagitan ng mga pagtagas ng impormasyon.
At mga minamahal na mamamahayag sa SWR, kung sakaling hindi ninyo napansin:
Naranasan namin ang pinakamalalaking paglabag sa mga pangunahing karapatang pantao sa Pederal na Republika
ng Alemanya mula noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
At kapag tinatanong nila kung ano talaga ang kailangan nating harapin, hindi ako nagugulat na matagal na tayong magkasama.
Dahil ang mga mamamahayag, na ang tungkulin ay manghimasok bilang ika-apat na kapangyarihan kapag kinakailangan at
magtanong bilang ika-apat na kapangyarihan, ay ganap na nabigo.
At nauunawaan na hindi ninanais dito ang anumang muling pagtatasa, na hindi ninanais dito ang anumang muling pagtatasa.
At ang muling pagtatasa ay magiging isang pampulitikang muling pagtatasa rin.
Ang muling pagtatasa ay mangangahulugang pagtatatag ng isang komiteng imbestigasyon, isang komisyon ng pagsisiyasat.
Makikita mo kung gaano kahirap para sa mga pulitiko na tanggapin ito.
Ngunit naiintindihan iyon, siyempre.
Bakit dapat ipaliwanag ng mga salarin mismo ang kanilang mga ginawa?
Iyon ay katulad ng pagpapahintulot sa mga pulis dito sa Berlin na suriin para sa kanilang sarili
pagkatapos kung nagawa ba nila nang tama ang lahat o hindi.
Kaya tinatanong ko, nasaan ang pag-uulat ng media?
Ngunit nais ko ring banggitin ang dalawang pangalan mula sa pangunahing daloy na kailangang
banggitin dito, sa entablado na ito at sa harap ng madla.
Sila ay sina Jürgen Mladek – na sa kasamaang palad ay kamakailan lamang pumanaw – ang dating punong
patnugot ng pahayagang Nordkurier, at Simone Schamann.
Nagtatrabaho na ngayon si Simone Schamann sa Nius.
At tinanong na ni Simone Schamann ang mga kritikal na tanong para sa Nordkurier na dapat sana'y itinatanong
ng pangunahing midya nang hindi pa ito angkop na gawin.
Nakakuha pa siya ng babala mula sa Konseho ng Pamamahayag.
Ngayon makinig nang mabuti:
Pinagalitan si Simone Schamann ng Press Council dahil ang kanyang mga artikulo ay magdudulot ng
pagbaba ng kahandaang magpabakuna sa Alemanya.
Hanggang noon, hindi ko alam na ang Press Council sa Alemanya ang responsable sa pagtiyak
kung ang mga tao ay handang mabakunahan o hindi.
Ano ang kaugnayan ng lahat ng ito sa pagtanggap sa nakaraan?
Kapag tinitingnan natin iyon, sino ang dapat humawak nito?
Nagtatag ako ng sarili kong sentro kasama ang ilang kasamahan.
Ibig sabihin, isang sentro para sa imbestigasyon, muling pagsusuri, legal na pag-uusig, at
pag-iwas sa mga krimen laban sa sangkatauhan.
Maraming tao ang laging nagtatanong, bakit krimen laban sa sangkatauhan?
Dahil ang aming naranasan dito ay mga krimen laban sa sangkatauhan.
Ang mga tao ay pinag-uusig.
Patuloy pa ring pinapahirapan ang mga doktor hanggang ngayon.
Pinapadala sa bilangguan ang mga doktor dahil ginagawa nila ang kanilang tungkulin.
Ang kasamahan ko na si Rainer Füllmich ay nasa bilangguan sa Göttingen.
Siya rin ay isang dakilang tagapaghayag ng kaalaman.
Maaari lamang maganap ang pagkakasundo kung babaguhin natin ang mga kalagayang pampulitika.
Dahil sa mga kalagayang pampulitika na kinalalagyan natin, kung saan basta na lang natin isinusuko ang kapangyarihan,
hindi kailanman ito hahantong sa isang wastong muling pagsusuri.
Dahil, gaya ng sinabi ko, kailangan ng mga salarin mismo na harapin ang kanilang mga ginawa.
Walang sinuman ang maaaring magpalagay na ang mga gumawa ng mga krimeng ito laban sa
sangkatauhan ay titindig at sasabihin: Oo, kami ang gumawa.
At ngayon ay nais naming humarap sa paglilitis sa harap ng mga hukom na aming pinili, sa harap ng mga tagausig na aming
pinili, upang hatulan nila kung tama o mali ang aming ginawa.
Tatlong buwan na ang nakalipas, bago nailabas ang mga RKI file, sinabi sa akin ng lahat ng mga
hukom na ginawa nila nang tama ang lahat noon.
Inaasahan na ngayon na biglang sisimulan ng mga hukom na ito ang pagsusuri sa nakaraan. Hindi rin iyon gagana.
Gagana lamang ito kung
Kakatapos lang itong inanunsyo ni Ralf Boes, at sang-ayon ako kay Ralf Boes at sa marami pang iba.
Pakiusap, tingnan mo ang website na binanggit niya.
Naniniwala ako na kailangan nating dumaan sa mga pederal na estado.
May sarili tayong konstitusyon sa bawat pederal na estado.
At dahil magkahiwalay ang mga konstitusyon, pinapayagan ng bawat konstitusyon sa pederal na estado na amyendahan ang mga ito.
Nasa ating mga kamay ang kapangyarihan.
Hindi mo lang alam.
Palagi sinasabi ni Rainer Mausfeld na may ilang napakahusay na mga ilusionista na nagtatrabaho.
Nananahan tayo sa isang ilusyon ng demokrasya.
Sinabi na tayo ay may demokrasya.
Ngunit kinakatawan lamang ang ating demokrasya.
At ang representatibong demokrasya ay talagang takip lamang sa katotohanang nabubuhay pa
rin tayo sa isang aristokrasya o oligarkiya.
Ngunit ang isang representatibong demokrasya, isang representatibong demokrasya, ay kabaligtaran ng demokrasya.
Dahil ang tanging bagay na pinapayagan kang gawin ng demokrasyang representatibo ay ang
pumili ng mga mamumuno sa iyo tuwing apat na taon.
Ngunit mula lamang sa isang maliit na grupo ng mga namumuno sa iyo.
Walang ka kahit kaunting pagkakataon na makapagpasya sa nilalaman ng pulitika, sa mga
hakbanging pampulitika, at sa mga patakaran ng pulitika.
Bagaman ikaw at ako ang bumubuo ng populasyon ng bansang ito.
Ibig sabihin nito, gayunpaman, ay maaari nating kamtan ang kapangyarihang ito sa mga pederal na estado.
Iyon ay isang tanong ng kapangyarihan.
Pagkatapos ng aming naranasan sa nakalipas na apat na taon, tayo bilang populasyon ay dapat magtanong tungkol sa kapangyarihan.
At kung hindi natin ito gagawin, kakita lang natin itong nangyari sa pagbabawal sa magasin na hindi natin
maaaring banggitin ang pangalan, dahil kung hindi, lalabag tayo sa mga kundisyong ipinataw sa atin.
Hindi mahalaga kung ano ang nasa magasin na ito.
Kapag sinisensor ng estado ang pamamahayag, walang muling pagsusuri.
Pagkatapos, tanging dominasyon na lang ang natitira, at kailangan nating magdepensa nang sama-sama laban dito.
Magsisimula ako.
Simula bukas, magtutungo ako kasama ang ZAAVV mobile, nakasulat doon.
Mula ika-4 ng Agosto, ibig sabihin bukas, hanggang ika-22 ng Setyembre sa Saxony, Thuringia at Brandenburg.
Binibisita ko ang tatlong bansa dahil ginaganap ang halalang panlalawigan sa bawat isa sa mga ito.
At nais kong hikayatin ang mga tao sa mga bansang ito na baguhin ang kanilang mga konstitusyon at sabihin:
Sa hinaharap, tayo bilang isang bayan ay nais magkaroon ng huling salita, at tandaan ninyo ang aking mga salita.
Nais naming makapagtanong, makasagabal, at makapigil sa bawat desisyong pampulitika.
Iyon ang karapatan natin bilang isang bayan.
At pagkatapos, upang sagutin ang tanong na nagmula rito kanina.
Kung ganoon, wala nang pakialam kung may tripulante man o wala, dahil tayo na ang mga tao ang kumokontrol.
At ngayon, bilang pangwakas, nais kong sabihin muli na maraming tao... Ah, dapat ko ring banggitin na marami sa
aming mga empleyado at maraming tumutulong sa ZAAVV mobile.
May mga polyeto, mga postcard, at mga postcard tungkol sa kasunduan ng WHO, halimbawa.
Tiyak na magkakaroon ng mga ulat tungkol dito ngayon, tungkol sa kasunduan ng WHO.
Madalas akong tanungin kung paano mo nagagawang magpatuloy sa entablado, mag-tour sa buong bansa,
nandoon ka, at dumadaan sa mga paglilitis sa korte.
Paano mo nagagawa na magkaroon ng ganitong lakas at magpatuloy?
Gusto kong sabihin ang isang bagay.
Para sa akin, walang alternatibo rito.
Ito ang ating kinabukasan, ito ang kinabukasan ng ating mga anak, at ito ang kinabukasan ng ating mga apo.
At alinman iiwan natin ito sa iba, iiwan natin ang hinaharap sa iba, o kukunin natin ito sa ating sariling mga kamay.
At para sa akin, walang duda tungkol dito. Tayo ang humahawak ng kinabukasan na ito sa ating mga kamay.
At isang huling bagay na sasabihin.
Ngayon ay napuna na namin ang nangunguna at pangunahing midya.
Ngunit huwag kalimutan, marami tayong alternatibong media.
Marami kaming magagandang programa, gaya ng Kontrafunk, Radio Morgenröte, Apolut, Klartext, ang Bürgerzeitung, at,
huli ngunit hindi rin dapat kaligtaan, isang bagay na napakahalaga rin sa akin: ang demokratikong paglaban.
Sa loob ng apat na taon, ang demokratikong pagtutol ang naging kasama mo.
Siyempre, hindi ko pa nabanggit ang lahat; marami pa.
At ang demokratikong resistensya ay may maraming magagandang bagong proyekto ngayon.
Tingnan mo rin 'yan. Pero pumunta ka sa alternatibong media.
Sa totoo lang, hindi na ito mga alternatibong midya.
Sa katunayan, ang mga iyon ang pangunahing midya, at ang iba ay hindi alternatibong midya, kundi simpleng lumang midya.
Kapayapaan, kalayaan, sariling pagpapasya!