Пандэміі прыходзяць, калі яны патрэбныя. Пандэміі не адбываюцца, калі мы ў іх не верым.
Да такой высновы прыйшоў доктар Герд Рёўтэр у сваёй лекцыі 13 красавіка 2024 года на тэму «Паніка
і сфабрыкаваныя крызісы для кантролю над светам».
Універсітэцкі выкладчык, доктар Герд Рёўтэр — спецыяліст у галіне радыялогіі, медыцынскі педагог і медыцынскі гісторык.
Kla.TV з гэтай нагоды трансліруе гэтую глыбокую і надзвычай актуальную лекцыю:
Некалькі дзён таму СААЗ зноў абвясціла аб глабальнай надзвычайнай сітуацыі.
«Берлінер Цайтунг» паведамляе 14 жніўня 2024 года:
Сусветная арганізацыя аховы здароўя бачыць рызыку таго, што варсівавірусная інфекцыя можа зноў
распаўсюдзіцца на міжнародным узроўні пасля 2022 года і стаць пагрозай здароўю ў некалькіх краінах.
Заява аб надзвычайным становішчы прызначана для таго, каб апавясціць улады па ўсім свеце, каб яны
маглі падрыхтавацца да магчымых успышак захворванняў.
Усяго некалькі месяцаў таму былі прыняты новыя Міжнародныя санітарныя правілы (МСП) у ходзе «аперацыі "Шыфр і кінжал"».
Гэта надало СААЗ, ці асабіста Тэдрасу, яшчэ больш улады над усімі 194 краінамі-членамі.
Ці з'яўляецца новая істэрыя вакол малпавай воспы чарговым маневрам, каб падпарадкаваць свет «дыктатуры СААЗ»?
Адно пэўна: «САЗ будзе каардынаваць глабальныя контрмеры ў цесным супрацоўніцтве з усімі закранутымі
краінамі у бліжэйшыя дні і месяцы», — сказаў Тэдрас.
Чаму менавіта ў гэты момант аб'яўляецца надзвычайнае становішча з-за глабальнай пандэміі, застаецца загадкай.
Відавочна, што застойныя прыбыткі фармацэўтычных гігантаў неўзабаве дасягнуць столі дзякуючы бурнаму
росту індустрыі вакцын супраць віспавага хваробы.
Эрнст Вольф піша 15 жніўня:
Сусветная арганізацыя аховы здароўя і SPIEGEL атрымліваюць мільёны ад Фонду Біла і Мелінды Гейтс, які, у сваю
чаргу, значна інвеставаны ў фармацэўтычную прамысловасць.
Каб ацаніць цяперашнюю сітуацыю, разам з Kla.TV сёння азірніцеся на гісторыю пандэмій.
Доктар Герд Рёўтэр: Так, я асабліва рады вярнуцца сюды, у Вену.
У рэшце рэшт, я правёў тут 13 гадоў свайго жыцця.
Таму я ўдзячны спадару Хаўзеру за тое, што ён зноў вярнуў мяне ў Вену.
Бо пасля таго, што тут адбылося з каранавірусам, Варшава, трэба сказаць, ужо не была такой прывабнай.
І я амаль пакляўся больш ніколі не перасякаць мяжу Вены.
Але я ўсё роўна зрабіў гэта, таму што, я думаю, гэта проста вельмі, вельмі важна.
Таму што для гэтага таталітарызму, які тут павінен быць усталяваны, ім патрэбна яшчэ адна пандэмія.
І гэтай пандэміі нельга даць адбыцца.
І гэта можна прадухіліць толькі тады, калі мы зазірнем у задняе люстэрка і ўбачым, што адбылося ў мінулым.
Якімі былі эпідэміі на працягу апошніх 700 гадоў.
І таму мы з жонкай напісалі гэтую маленькую кнігу год таму.
І вы сапраўды можаце звясціць гісторыю эпідэміі да 150 старонак, у што цяжка паверыць.
Таму што тое ж самае адбываецца ўжо 700 гадоў.
Справа не ў бактэрыях і вірусах. Справа ў паніцы, і ні ў чым больш.
Пандэмія — гэта сінонім панікаўства. Так, а каб стварыць паніку, патрэбны смерці.
Але з павагі, натуральна, хацелася б не паказваць гэтыя трупы наўпрост.
Магчыма, таксама таму, што іх не існуе. Вось чаму выкарыстоўваюць труны.
І мы ўсе ведаем пра труны з Бергама. Мне не трэба казаць пра гэта шмат.
Я лічу, што тут гадзінамі вазілі кругамі ўсяго 13 трун.
Але яны зрабілі ўсё гэта на некалькі стагоддзяў раней.
Паглядзіце на малюнак злева. Ён такі ж падроблены, як і труны справа.
Ці вы лічыце, што труну з цэлым чалавекам можа несці адзін чалавек?
Вось чаму вам патрэбны труны, бо вы не ведаеце, што там унутры.
І, вядома, таму труны не могуць быць правільнымі. Стагоддзямі людзей увогуле не хавалі ў трунах, бо гэта было занадта дорага.
І таму, што ў абмежаванай прасторы царкоўных могілак было б магчыма занадта надоўга адтэрмінаваць раскладанне.
І таму гэтая карціна была створана прынамсі на 100 ці 200 гадоў пазней і датавана ў
адваротным парадку, каб адлюстраваць сітуацыю 1347 года.
Гэта азначае, што тое, што мы тут бачым, — гэта фэйкавыя навіны і нічога больш.
Бо ўсё зводзіцца да гэтага страху. Але ў гэтага страху ёсць два бакі.
Для нас, для большасці людзей, гэта гэты страх з левага боку.
Страх, які пазбаўляе нас здольнасці думаць, прымушае нас шукаць абароны і паддацца прапановам дапамогі.
І потым ёсць таксама страх як магчымасць.
Магчыма, вы ведаеце джэнтльмена справа. Гэта вядомы Уорэн Бафет.
Гэта азначае, што для меншасці чалавецтва гэтая эпідэмічная паніка — прычына для святкавання.
Таму што ён сказаў: шырока распаўсюджаны страх — ваш сябар як інвестара. Бо тады вы можаце набыць выгадныя пакупкі.
І яны заўсёды рабілі гэтыя выгадныя пакупкі.
Не толькі цяпер падчас пандэміі каранавіруса, але і раней. Вось яно для пандэміі каранавіруса:
Канадскі фізік Дзяніс Ранкур аднойчы зважыў беднасць на вагу мёртвых.
І можна ўбачыць, што чым беднейшае насельніцтва, тым часцей людзі паміралі. Не ад віруса, а ад прынятых мер.
І тое самае здаралася раней, у 1866 і 1871 гадах у Амстэрдаме, сюды прывозілі хворых на вялікую воспу.
Гэта колькасць смерцяў сярод бедных, і гэта колькасць смерцяў сярод вельмі багатых.
А тут усяго толькі халера, смерці бедных, смерці багатых.
Гэта азначае, што заўсёды можна было пазбавіцца ад часткі насельніцтва, якое больш не было патрэбна, з дапамогай эпідэміі.
І, перш за ўсё, гэта не была іх віна. І яны не хочуць, каб іх вінавацілі.
Такім чынам, каб скараціць насельніцтва, не абавязкова весці вайну. Чума таксама падыдзе.
І, вядома, вы потым зможаце выправіць эканоміку. Мы бачым, што адбываецца цяпер з-за каранавіруса:
Новыя буйныя праекты, якія раней былі б немагчымымі.
Але яны рабілі гэта раней, падчас эпідэмій, як я вам зараз пакажу.
Раптам эканоміка ажыла, бо людзі памерлі і засталося нікога працаваць.
Былі запушчаны новыя буйныя праекты, і потым некаторых людзей звольнілі.
Сёння гэта тэарэтыкі змовы, а ў мінулым — ератыкі і ведзьмары, ці нават яўрэі, якіх проста забівалі, каб
зрабіць месца для новых людзей, што кантралявалі грамадства.
І тое, што з гісторыяй эпідэмій не ўсё ў парадку, відаць з грубага агляду ад 1347 года да нашых дзён, які
паказвае, што адбываліся паўторныя ўспышкі эпідэмій.
Але ў гэтай гісторыі эпідэміі ёсць і некаторыя дзіўныя разрывы.
А менавіта, чаму на працягу стагоддзяў не было эпідэмій да 1347 года?
Трэба задаць сабе гэтае пытанне, калі эпідэмія здараецца кожныя восем-дзесяць гадоў.
І кажуць, што ў 1918 годзе, пад канец Першай сусветнай вайны, была вялікая эпідэмія, вядомы
іспанскі грып, таму што ў той час захварэла шмат людзей.
Але ў нас таксама была Другая сусветная вайна.
Чаму не было эпідэміі ў канцы Другой сусветнай вайны, калі людзям не было лепш?
Адзіны магчымы адказ: таму што яны відавочна не былі патрэбныя ў той час.
І вось падзеі чумы, зафіксаваныя з 1347 па 1750 год, і вы можаце ўбачыць, што пасля першай буйной эпідэміі ў 1347 годзе
адбыўся скачок, потым падчас Трыццацігадовай вайны эпідэмій станавілася ўсё больш, а потым раптам іх стала значна менш.
Што менавіта, паводле медыцынскіх даных, павінна было адбыцца?
Вы становіцеся разумнейшымі, калі разглядаеце сацыяльныя ўмовы.
У 1347 годзе Каталіцкая царква па-сапраўднаму заявіла пра сябе ў прэтэнзіі на сусветнае панаванне і
сказала: «Кожная душа павінна быць нам падпарадкаваная».
І для гэтага ім трэба было выкарыстоўваць страх перад хваробай. І, вядома, быў супраціў.
Гэта часта называюць сялянскімі войнамі, якія развіліся.
Аднак не толькі фермеры выступалі супраць іх эксплуатацыі і прыгнёту.
Гэта былі грамадзяне, якія жылі ў тых штатах.
І бачыце, эпідэміі павялічыліся, каб узяць гэта пад кантроль.
Пакуль, нарэшце, не адбыліся буйныя падзеі, такія як Трыццацігадовая вайна.
І потым усё стала адносна спакойна ў эпоху Рэфармацыі і росквіту барока.
Менавіта тады былі пабудаваны палацы і цэрквы эпохі барока.
Ім патрэбная была рабочая сіла, і яны мелі такі кантроль над людзьмі, што сказалі: «Цяпер мы можам абысціся і без эпідэмій».
І яшчэ адно, што таксама паказвае, што гэтыя эпідэміі — не лагічнае прыроднае з'яўленне, як мы бачылі з Covid, а менавіта
тое, што нават праз доўгі час у нас былі вельмі розныя паказчыкі захворвання ў асобных акругах, федэральных землях ці краінах ЕС.
Як гэта магчыма, калі хвароба, як мяркуецца, перадаецца ад чалавека да чалавека паветрам?
Потым, праз вельмі кароткі час, праз некалькі тыдняў ці месяцаў, павінна наступіць раўнавага; гэта значыць, што
захворваемасць павінна быць прыкладна аднолькавай паўсюль.
Але гэта не было так.
І адзіны раз, калі назіраўся лішак смяротнасці, — гэта таксама прааналізаваў і разлічыў канадскі фізік
Дэніс Ранкур, — быў у сакавіку і красавіку 2020 года.
І гэта таксама шмат пра што кажа.
Насамрэч, захворванне, завезенае з Кітая, павінна было з'явіцца ў асноўных партовых і
аэрапортных пунктах і адтуль распаўсюдзіцца.
Аднак гэта было не так.
Гэта была Паўночная Італія, гэта быў Страсбург, Эльзас, гэта быў Парыж, гэта была мясцовасць вакол Бруселя, крыху
Лондана, і гэта была мясцовасць вакол Мадрыда і Барселоны.
Але не ў іншых месцах, дзе таксама былі аэрапорты і парты. І чаму ўсё гэта адбылося?
Таму што тое, што там адбылося, не было інфекцыйным выпадкам, лішняя смяротнасць – гэта была медыцынская смерць, якая адбылася.
А менавіта, Сусветная арганізацыя аховы здароўя выступіла з рэкамендацыяй, каб пацыентаў з падазрэннем на Covid-19 як мага
хутчэй падключалі да штучнай вентыляцыі лёгкіх, што ў выпадку пажылых людзей практычна роўнае
забойству, бо іх потым ужо нельга адключыць ад апарата.
Хларакін, прэпарат супраць малярыі, быў прызначаны ў фактычна смяротнай дозе.
Тое, што тут было зроблена, — гэта забойства. Усе, хто гэта рабіў, мусілі гэта ведаць.
Як бачыце, у шэрагу краін, такіх як Германія ці Аўстрыя, гэтага не рабілася; але ў гэтых краінах гэта было зроблена.
Прызначалі рэмдэсівір, які быў абсалютна бескарысным і шкодным.
І, што яшчэ горш, пацыентам, якім неапраўдана праводзілася штучная вентыляцыя лёгкіх, таксама не прызначалі антыбіётыкі.
Хоць у кожнага пацыента, які дыхае з дапамогай вентыляцыі, развіваецца бактэрыяльная інфекцыя без гэтых антыбіётыкаў.
Гэта азначае, што, у прынцыпе, у некаторых рэгіёнах на працягу некалькіх тыдняў наўмысна індукавалі
медыцынскую смерць, каб выклікаць неабходную паніку.
І калі мы цяпер паглядзім далёка назад, у 1347 год, да першай вялікай чумы, сёння ёсць такія ж
карты, і вы таксама можаце ўбачыць, што не так.
Хоць распаўсюджанне хваробы здаецца даволі аднародным, гэтая чума доўжылася пяць гадоў, і цэлыя рэгіёны — як афіцыйна прызнана —
такія як сучасная Польшча, усходняя Германія, Чэхія, раён вакол Мілана і тут, у Пірэнеях, — заставаліся свабоднымі ад хваробы
на працягу пяці гадоў, без якіх-небудзь геаграфічных межаў.
Гэта можа быць толькі таму, што людзі там не ўдзельнічалі, і менавіта гэта мы павінны зрабіць! Калі
дастаткова людзей не будуць удзельнічаць, пандэміі не будзе!
І ў той жа час даследаванні таксама дакладна паказалі, што падчас чумы ў той час, дзе б яна ні ўзнікала — а гэта было толькі ў
адносна нешматлікіх гарадах — 95,5 працэнта выпадкаў адбылося ў межах дзесяці кіламетраў ад суднаходных водных шляхоў.
І вы ведаеце, у колькіх частках краіны няма суднаходных вадаёмаў.
Гэта азначае, што ў многіх з гэтых рэгіёнаў, дзе каляровыя зоны проста былі пазначаны, каб паказаць, наколькі
дрэнна, як мяркуецца, усё было, насамрэч нічога не адбылося.
Калі так, вы павінны набраць такія гарадскія ачкі.
І потым наша даследаванне выявіла, што многія з гэтых статыстычных даных пра чуму былі сфабрыкаваныя.
З розных гарадоў паступаюць аднолькавыя паведамленні — толькі назва горада зменена — каб даць зразумець, што там бушавала чума.
Але нават калі яны гэтага не робяць і проста глядзяць на той факт, што ў той час большая частка Еўропы была сельскай,
і людзі жылі ў сельскай мясцовасці, а не ў вялікіх гарадах, то пацярпелі б толькі дзесяць працэнтаў насельніцтва.
Такім чынам, у 1347 годзе падчас першай, нібыта Вялікай чумы, не было ні масавых смерцяў, ні
масавых захворванняў. І навошта гэта было патрэбна?
У той час таксама ішла гаворка пра рэструктурызацыю.
Калі вы паглядзіце ў падручнік па гісторыі сёння, там напісана:
Першая чума адзначыла пачатак Адраджэння. Гэтаксама, як мы цяпер перажываем паваротны момант у гісторыі.
Вось што яны зрабілі. І ў той час фінансавы рынак быў у руках яўрэяў.
Пасля таго, як палова яўрэйскіх суполак была знішчана, гэта ўжо не было ў руках яўрэяў, а ў
руках мясцовых патрыцыяў, якія захапілі гэты бізнес.
І, як выпадкам, многія, у тым ліку і царкоўныя кіраўнікі, былі вызвалены ад сваіх даўгоў, бо забілі сваіх крэдытораў.
Эканамічны паварот. У той час большасць высакаякасных тканін паступала з Паўночнай Італіі, але пасля 1352
года гэта ўжо не было так. Раптам у мануфактурах з'явілася нямецкая тэкстыльная прамысловасць.
І ў той час Каталіцкая царква раптам атрымала шмат зямлі ў гарадах і змагла пабудаваць
велізарныя саборы. Вядома, не на свае грошы.
І ў некаторых месцах, дзе гэта было дарэчна, насельніцтва проста стала крыху менш шчыльным.
Бо калі і памірала больш людзей, дык толькі ў некалькіх буйных гарадах.
І тады засталося менш непрыемных людзей.
Давайце разгледзім яшчэ адну падзею, так званы англійскі пот 1529 года. Вельмі дзіўная падзея.
Падобна да таго, што адбылося ў Ухані, кажуць, што ў 1529 годзе ў порт Гамбурга прыбыў карабель, які нёс смяротную чуму.
Мяркуючы па ўсім, гэта быў, верагодна, летні грып.
Аднак, як ні дзіўна, летні грып сустракаўся толькі ў пэўных гарадах Германіі і Швейцарыі і ў меншай
ступені ў Нідэрландах, але не ў Францыі, Польшчы ці Чэхіі.
І сёння медыцынскія гісторыкі ўсё яшчэ шукаюць патаген. Аднак яны яго не знойдуць.
Але вы можаце яго знайсці, калі паглядзіце на карту Рэфармацыі.
У 1517 годзе пэўны Марцін Лютэр рэфармаваў царкву, і ўзнікла пратэстанцкая царква.
І вось тыя тэрыторыі, дзе гарады перайшлі ў пратэстанцтва.
Яны амаль дакладна адпавядаюць гарадам, дзе адбываўся англійскі пот.
І гэта адбылося не ў выніку інфекцыі, а хутчэй у выніку лячэння.
У гэтых гарадах казалі, што людзям даводзілася 24 гадзіны запар у самы разгар лета пры 35 градусах завівацца ў два коўдры.
І потым яны памерлі. Гэта быў той гідраксіхларакін, які яны тады выкарыстоўвалі.
І, на жаль, тады так шмат людзей дазволілі сябе напалохаць і зрабілі менавіта так.
І, цікава, што артыкул быў апублікаваны, бо мы зараз у Аўстрыі, падпісаны двума фармацэўтамі з Лінца.
Двух фармацэўтаў з Лінца так і не знайшлі, бо іх насамрэч ніколі не існавала.
Яны былі падробнымі фармацэўтамі, але гэтага было дастаткова, каб забіць некалькі тысяч чалавек.
І што адбылося ў Лондане ў 1665 годзе? Адбылася Вялікая чума, якая, як паведамляецца, забрала жыцці 68 000 чалавек.
Магчыма, а можа і не, я не хачу судзіць. Але што адбылося праз год?
Вялікі пажар. Увесь Лондан згарэў дашчэнту – цеплавая рэканструкцыя, якая вельмі добра спрацавала пасля ўдару чумы.
А што здарылася пасля таго, як Лондан быў адбудаваны ў стылі барока? Больш ніколі не было чумы. Якое супадзенне.
Або давайце зірнем на 1830–31 год. Яшчэ не 1848-ы, але нешта ўжо наспевала.
Пасля Напалеонаўскіх войнаў, як мы тут, у Аўстрыі, ведаем асабліва добра, быў усталяваны рэжым Метэрніха.
І там можна было ўбачыць, навошта насамрэч патрэбныя маскі.
А менавіта, не для абароны ад інфекцыі, а для забароны свабоды слова.
Так гэта тады паказалі ў мультфільме. І так было і ў іншых краінах.
У Парыжы, Бруселі, Антверпене і Варшаве адбыліся рэвалюцыі. І гэта стала небяспечным.
І што здарылася потым? Потым прыйшла халера. Спачатку яна прыйшла з Бенгаліі.
Тысячамі гадоў яна не атрымлівала карабель, але потым раптам ён прыбыў. І тады людзі памерлі.
І, вядома, толькі ў вялікіх гарадах, бо рэвалюцыі ў той час усё яшчэ адбываліся ў вялікіх гарадах.
І нарэшце, іспанскі грып, які многія скептыкі ў пытанні каранавіруса ўсё яшчэ лічаць
сапраўднай інфекцыяй, таксама не з'яўляецца рэальным.
Тут можна ўбачыць статыстыку захворвання на грып у нямецкай арміі ў 1918 годзе.
Была эпідэмія летняга грыпу, захварэла 6,5 працэнта салдат.
А што да восенскага грыпу, то гэта нават не 2 працэнты.
І чалавек, адказны за паразу нямецкай арміі, Эрых Людэндорф, мог бы сказаць: «Мы прайгралі толькі з-за іспанскага грыпу».
Не, сказаў ён: у людзей была крыху грыпу, але, галоўным чынам, у іх не было бульбы, і яны прынеслі з сабой
дрэнны настрой з дому. Вось чаму нямецкая армія прайграла.
І ў лістападзе 1918 года грып скончыўся. Нічога не засталося.
Аднак сёння ў кнігах можна прачытаць, што яно працягвалася да 1923 года.
Але калі вы паглядзіце ў старыя кнігі, вы гэтага там не знойдзеце. У 1919 годзе людзі перанеслі звычайны
грып, які быў крыху больш цяжкім, бо людзі пакутавалі ў канцы вайны і не мелі чым абагрэць свае дамы.
Яны ўжо забыліся пра іх.
Так што нават тады не было новых патагенаў, не было небяспечных патагенаў.
Гэта былі, у лепшым выпадку, абставіны. Гэта не быў новы грып, які тут узнік.
Усяго гэтак жа мала, як і цяпер.
Вось чаму была напісана праца, у якой даследавалася гэта для горада Кёльн, і яна паказала, што жыхары
Кёльна ў асноўным даведваліся пра іспанскі грып з газет.
Але не з-за хваробы і не з-за трупаў, што ляжалі б на кожным рагу.
І менавіта гэта спадарыня Андэрсен сказала раней катэгарычна, сваімі словамі.
Гэта сказаў нехта, каго я хацеў бы зноў згадаць тут, бо ён венец.
Іван Іліч прадказаў гэты сцэнарый, з якім мы сёння сутыкнуліся, яшчэ ў 1975 годзе.
Ён сказаў: «Новая эліта навуковых кантралёраў хоча ператварыць увесь свет у бальнічны пакой і панаваць над ім».
Гэты новы медыцынскі клір хоча вырашыць, што з'яўляецца хваробай, хто хворы ці можа быць хворы, і што для іх трэба рабіць.
Ён яшчэ нічога не ведаў пра вакцынацыю на аснове РНК ці ПЦР-тэсты. Але ён разумеў механізмы.
Чаму? Таму што Іван Іліч быў каталіцкім святаром. Ён меў інсайдэрскую інфармацыю.
Так, і цяпер вы, магчыма, захочаце даведацца ад мяне, хто зазірае ў мінулае і можа прадбачыць
будучыню, якую «качку» выцягне з-пад носа гэты махляр.
Я таксама не магу сказаць, што ён выцягне з капелюша.
Але я магу сказаць вам, што яно прыйдзе, калі гэта будзе патрэбна, або не прыйдзе зусім, і
яно не прыйдзе, калі мы не будзем у гэта верыць.
Дастаткова, калі дастаткова вялікая колькасць людзей не верыць у пандэмію, і «без пандэміі няма таталітарызму».
Дзякуй.