Պանդեմիաները գալիս են, երբ դրանց կարիքը կա։ Պանդեմիաներ չեն լինում, եթե մենք դրանց չենք հավատում։
Սա այն եզրակացությունն էր, որին եկավ դոկտոր Գերդ Ռեութերը 2024 թվականի ապրիլի 13-ի իր դասախոսության մեջ՝ «Վախի
սերմանում և կեղծ ճգնաժամեր աշխարհը վերահսկելու համար» թեմայով։
Համալսարանի դասախոս, դոկտոր Գերդ Ռեութերը ռադիոլոգիայի մասնագետ, բժշկական կրթիչ և բժշկական պատմաբան է։
Kla.TV-ն այս առիթով հեռարձակում է այս խորը և չափազանց արդիական դասախոսությունը:
Մի քանի օր առաջ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը կրկին հայտարարեց համաշխարհային արտակարգ իրավիճակ։
«Բեռլիներ Ցայթունգը» 2024 թվականի օգոստոսի 14-ին հաղորդում է՝
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ) տեսնում է ռիսկ, որ mpox-ը կարող է 2022 թվականից հետո
կրկին միջազգային մակարդակով տարածվել և մի շարք երկրներում առողջապահական վտանգ դառնալ։
Արտակարգ դրության հայտարարությունը նախատեսված է տեղեկացնելու աշխարհի բոլոր իշխանություններին, որպեսզի
նրանք կարողանան պատրաստվել հնարավոր բռնկումներին։
Մի քանի ամիս առաջ ընդունվեցին նոր Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերը (IHR) «գաղտնի և խաբուսիկ գործողության» միջոցով։
Սա ԱՀԿ-ին, կամ անձամբ Թեդրոսին, տվել է ավելի մեծ իշխանություն բոլոր 194 անդամ պետությունների նկատմամբ։
Արդյո՞ք նոր Mpox-հիստերիան ևս մեկ հնարք է աշխարհը «Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության դիկտատուրայի» տակ բերելու համար։
Մեկ բան հստակ է. «Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ) առաջիկա օրերին և ամիսներին սերտ
համագործակցությամբ բոլոր տուժած երկրների հետ համակարգելու է համաշխարհային հակազդող միջոցառումները», – ասաց Թեդրոսը։
Ինչու հենց այս պահին հայտարարվում է համաշխարհային պանդեմիայի արտակարգ իրավիճակ, դեռ պարզ չէ։
Պարզ է, որ դեղագործական հսկաների կանգուն շահույթը շուտով կհասնի առաստաղին՝ շնորհիվ mpox
պատվաստանյութերի բուռն զարգացող արդյունաբերության։
Էռնստ Վոլֆը գրում է օգոստոսի 15-ին:
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունն ու «Շպիգելը» միլիոնավոր դոլարներ են ստանում Բիլ և Մելինդա
Գեյթսների հիմնադրամից, որը, իր հերթին, մեծ ներդրումներ ունի դեղագործական արդյունաբերությունում։
Ներկա իրավիճակը գնահատելու համար այսօր Kla.TV-ի հետ նայեք համաճարակների պատմությանը։
Դոկտոր Գերդ Ռեութեր: Այո, ես առանձնապես ուրախ եմ կրկին լինել այստեղ՝ Վիեննայում։
Վերջիվերջո, ես իմ կյանքի 13 տարին անցկացրել եմ այստեղ աշխատելով։
Ուստի ես երախտապարտ եմ պարոն Հաուզերին, որ ինձ կրկին Վիեննա բերեց։
Քանի որ այստեղ կորոնավիրուսի հետ կապված տեղի ունեցածից հետո Վիեննան, անկեղծ ասած, այլևս այնքան գրավիչ չէր։
Եվ ես գրեթե երդվել էի, որ այլևս երբեք Վիեննայի սահմանը չեմ հատի։
Բայց ես այնուամենայնիվ արեցի, որովհետև կարծում եմ, որ դա իսկապես, իսկապես կարևոր է։
Քանի որ այստեղ հաստատվելիք այս տոտալիտարիզմի համար նրանց անհրաժեշտ է ևս մեկ համաճարակ։
Եվ այս համաճարակը չի կարելի թույլ տալ, որ տեղի ունենա։
Եվ դա կարելի է կանխել միայն այն դեպքում, եթե նայենք ետադիտման հայելուն և տեսնենք, թե ինչ է տեղի ունեցել անցյալում։
Ինչպիսին են եղել համաճարակները վերջին 700 տարիների ընթացքում։
Եվ հենց դրա համար ես ու կինս մեկ տարի առաջ գրել ենք այս փոքրիկ գիրքը։
Եվ դուք իսկապես կարող եք 150 էջում ամփոփել համաճարակի պատմությունը, ինչը դժվար է հավատալ։
Քանի որ նույնը արդեն 700 տարի է, ինչ տեղի է ունենում։
Խոսքը բակտերիաների ու վիրուսների մասին չէ։ Խոսքն միայն պանիկայի մասին է։
Պանդեմիան նույնն է, ինչ խուճապ տարածելը։ Այո, և խուճապ առաջացնելու համար անհրաժեշտ են մահեր։
Բայց հարգանքից ելնելով, բնականաբար նախընտրելի է այս մեռած մարմինները ուղղակիորեն չցուցադրել։
Միգուցե նաև այն պատճառով, որ դրանք գոյություն չունեն։ Դրա համար օգտագործվում են դագաղներ։
Եվ մենք բոլորս էլ գիտենք Բերգամոյի դագաղների մասին։ Ավելին ասելու կարիք չկա։
Ես կարծում եմ, որ այստեղ ժամեր շարունակ շրջանաձև տեղափոխվել են ընդամենը 13 դագաղ։
Բայց նրանք ամբողջը մի քանի դար շուտ էին արել։
Նայեք ձախ կողմի նկարին։ Այն նույնքան կեղծ է, որքան աջ կողմի դագաղները։
Կամ դու կարծում ես, որ մեկ մարդ կարող է միայնակ կրել դագաղը, որի մեջ ամբողջ մարդ կա՞
Դրա համար ձեզ դագաղներ են պետք, որովհետև չգիտեք, թե դրանց ներսում ինչ կա։
Եվ, իհարկե, դրա պատճառով դագաղները չեն կարող ճիշտ լինել։ Դարեր շարունակ մարդիկ ընդհանրապես չեն
թաղվել դագաղներում, քանի որ դա չափազանց թանկ էր։
Եվ քանի որ եկեղեցու բակերի սահմանափակ տարածքում քայքայման գործընթացը հնարավոր կլիներ չափազանց երկար հետաձգել։
Եվ հենց դրա համար այս նկարը ստեղծվել է առնվազն 100 կամ 200 տարի ուշ և հետագրվել է՝ պատկերելու 1347 թվականի իրավիճակը։
Սա նշանակում է, որ այստեղ տեսած երկու բաներն էլ կեղծ լուրեր են և ոչինչ ավել։
Քանի որ ամեն ինչ այս վախին է գալիս։ Բայց այս վախը երկու կողմ ունի։
Մեզ համար, մարդկանց մեծամասնության համար, սա ձախ կողմում գտնվող վախն է։
Վախը, որը զրկում է մեզ մտածելու ունակությունից, ստիպում է մեզ փնտրել պաշտպանություն և ենթարկվել օգնության առաջարկներին։
Եվ հետո վախն էլ հնարավորություն է։
Դուք, հավանաբար, ճանաչում եք աջ կողմում գտնվող պարոնին։ Դա հայտնի Ուորեն Բաֆեթն է։
Սա նշանակում է, որ մարդկության փոքրամասնության համար այս համաճարակային պանիկան տոնելու առիթ է։
Քանի որ նա ասաց՝ լայնածավալ վախը ձեր ընկերն է որպես ներդրող։ Քանի որ այդ ժամանակ կարող եք շահավետ գործարքներ ձեռք բերել։
Եվ նրանք միշտ այս զեղչված գնումներն էին անում։
Ոչ միայն հիմա՝ կորոնավիրուսային համաճարակի ժամանակ, այլև դրանից առաջ։ Ուրեմն ահա կորոնավիրուսային համաճարակի համար։
Կանադացի ֆիզիկոս Դենիս Ռանկուրտը մի անգամ աղքատությունը կշռել է մեռյալների դեմ։
Եվ տեսնում եք, որ որքան աղքատ էր բնակչությունը, այնքան հաճախ էին մարդիկ մահանում։ Ոչ թե
վիրուսից, այլ ձեռնարկված միջոցառումների պատճառով։
Եվ նույնը տեղի էր ունեցել ավելի վաղ՝ 1866 և 1871 թվականներին Ամստերդամում, այստեղ վերև՝ փոքրիկ ժանտախտի համար։
Սա աղքատների շրջանում մահացությունների թիվն է, իսկ սա շատ հարուստների շրջանում մահացությունների թիվն է։
Եվ այստեղ ներքև, ամբողջը՝ քոլերայի համար, աղքատների մահեր, հարուստների մահեր։
Սա նշանակում է, որ համաճարակի միջոցով միշտ հնարավոր էր ազատվել բնակչության այն հատվածից, որը այլևս ոչ ցանկալի էր։
Եվ ամենից առաջ, դա նրանց մեղքը չէր։ Եվ նրանք չեն ուզում, որ իրենց մեղադրեն։
Այսինքն՝ բնակչությունը նվազեցնելու համար պարտադիր չէ պատերազմ մղել։ Ջանջուղը նույնպես կհասկանա։
Եվ, իհարկե, դրանից հետո դուք կարող եք տնտեսությունը վերականգնել։ Մենք տեսնում ենք, թե ինչ է տեղի ունենում հիմա կորոնավիրուսի հետ:
Նոր լայնածավալ նախագծեր, որոնք նախկինում անհնար կլինեին։
Բայց նրանք դա արել են նախկինում՝ համաճարակների ժամանակ, ինչպես ես մի պահից ցույց կտամ ձեզ։
Հանկարծ տնտեսությունը աշխուժացավ, քանի որ մարդիկ մահացել էին և այլևս ոչ ոք չմնաց աշխատելու։
Նոր լայնածավալ նախագծեր սկսվեցին, և որոշ մարդիկ հետո աշխատանքից ազատվեցին։
Այսօր դավադրության տեսաբաններն են, բայց անցյալում դրանք հերետիկոսներն ու կախարդուհիներն էին, կամ
նույնիսկ հրեաները, որոնց պարզապես սպանել են՝ հասարակությունը վերահսկելու նոր մարդկանց տեղ բացելու համար։
Եվ այն փաստը, որ համաճարակների պատմության մեջ ինչ-որ բան սխալ է, երևում է 1347 թվականից մինչև մեր օրերը կատարված մոտավոր ակնարկից,
որը ցույց է տալիս, որ համաճարակների բազմիցս բռնկումներ են եղել։
Բայց այս համաճարակային պատմության մեջ կան նաև մի քանի տարօրինակ ընդմիջումներ։
Այսինքն՝ ինչու մինչև 1347 թվականը դարեր շարունակ համաճարակներ չեն եղել?
Երբ յուրաքանչյուր ութից տասը տարին մեկ համաճարակ է եղել, պետք է ինքդ քեզ այդ հարցը տաս։
Ասվում է, որ 1918 թվականին, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին, տեղի է ունեցել մեծ համաճարակ՝ հայտնի
Իսպանական գրիպը, քանի որ այդ ժամանակ շատ մարդիկ հիվանդացել էին։
Բայց մենք նույնպես ունեցել ենք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ։
Ինչու Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին, երբ մարդիկ ոչինչով ավելի լավ պայմաններում չէին, համաճարակ չեղավ?
Միակ հնարավոր պատասխանը հետևյալն է՝ որովհետև դրանք ակնհայտորեն անհրաժեշտ չէին այդ պահին։
Եվ ահա 1347-ից մինչև 1750 թվականները արձանագրված ժանտախտի դեպքերը, և դուք կարող եք տեսնել, որ 1347 թվականի առաջին մեծ
բռնկումից հետո՝ այս բարձրացումից հետո, Երեսունամյա պատերազմի ժամանակ էպիդեմիաների թիվը գնալով աճում էր,
իսկ հետո հանկարծակիորեն դրանց թիվը զգալիորեն նվազեց։
Բժշկական առումով ճիշտ ինչ պետք է տեղի ունեցած լիներ?
Երբ դուք նայում եք սոցիալական պայմաններին, դառնում եք ավելի խելացի։
1347 թվականին Կաթոլիկ եկեղեցին իրեն իսկապես դրսևորեց համաշխարհային գերիշխանության պահանջում և
հայտարարեց. «Յուրաքանչյուր հոգի պետք է ենթարկվի մեզ»։
Եվ դա անելու համար նրանց անհրաժեշտ էր օգտագործել հիվանդության վախը։ Եվ, իհարկե, դիմադրություն կար։
Սա հաճախ կոչվում է զարգացած գյուղացիական պատերազմներ։
Այնուամենայնիվ, նրանց շահագործմանը և ճնշմանը դեմ էին ոչ միայն գյուղացիները։
Դրանք այն քաղաքացիներն էին, որոնք ապրում էին այդ նահանգներում։
Եվ տեսնում եք, համաճարակները աճել են՝ դա վերահսկելու համար։
Վերջապես տեղի ունեցան մեծ իրադարձություններ, ինչպիսիք են Երեսունամյա պատերազմը։
Եվ ապա հակառեֆորմացիայի և բարոկկո դարաշրջանի շքեղության հետ ամեն ինչ համեմատաբար հանդարտվեց։
Այդ ժամանակ կառուցվեցին բարոկկո պալատներն ու եկեղեցիները։
Նրանց աշխատուժ էր պետք, և նրանք այնքան վերահսկողություն ունեին մարդկանց նկատմամբ, որ ասում
էին՝ հիմա մենք նաև համաճարակների կարիք չունենք։
Եվ ևս մի բան, որը ցույց է տալիս, որ այս համաճարակները տրամաբանական բնական երևույթ չեն, ինչպիսին մենք տեսանք Covid-ի
դեպքում. անգամ երկար ժամանակ անց այստեղ՝ առանձին գավառներում, ֆեդերալ նահանգներում կամ ԵՄ
երկրներում, դեպքերի հաճախականությունները շատ տարբեր էին։
Ինչպե՞ս կարող է դա հնարավոր լինել, եթե հիվանդությունը, ինչպես ենթադրվում է, մարդուց մարդուն օդի միջոցով է փոխանցվում։
Այնուհետև, շատ կարճ ժամանակ անց՝ մի քանի շաբաթ կամ ամիս անց, պետք է հավասարակշռություն լինի, այսինքն՝
հիվանդությունների տարածվածությունը գրեթե նույնն է ամենուր։
Բայց դա այդպես չէր։
Եվ միակ անգամը, երբ եղել է ավելորդ մահացություն – դա նույնպես մոդելավորել և հաշվել է կանադացի ֆիզիկոս
Դենիս Ռանկուրտը – եղել է 2020 թվականի մարտին և ապրիլին։
Եվ դա նույնպես բացահայտիչ է։
Իրականում Չինաստանից ներմուծված հիվանդությունը պետք է հայտնվեր հիմնական
նավահանգիստներում և օդանավակայաններում և այնտեղից տարածվեր։
Այնուամենայնիվ, այդպես չէր։
Դա Հյուսիսային Իտալիան էր, դա Ստրասբուրգն էր, Ալզասն էր, դա Փարիզն էր, դա Բրյուսելի շրջակայքն էր, մի
փոքր Լոնդոնն էր, և դա Մադրիդի և Բարսելոնայի շրջանն էր։
Բայց ոչ այլուր, որտեղ նույնպես կային օդանավակայաններ և նավահանգիստներ։ Եվ ինչո՞ւ տեղի ունեցավ այս ամենը։
Քանի որ այնտեղ տեղի ունեցածը վարակիչ դեպք չէր, ավելորդ մահացությունը՝ դա բժշկական մահ էր, որը տեղի ունեցավ։
Մասնավորապես, Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը հրապարակել է առաջարկություն, ըստ որի Covid-19-ի կասկածանքով
հիվանդներին պետք է հնարավորինս արագ միացնել շնչառական ապարատների, ինչը տարեցների դեպքում գործնականում համարժեք է
սպանության, քանի որ նրանց այլևս հնարավոր չէ անջատել դրանցից։
Քլորոքվինը, մալարիայի դեղամիջոց, նշանակվել է այնպիսի չափաբաժնով, որը գործնականում մահացու էր։
Այստեղ կատարվածը սպանություն էր։ Բոլորը, ովքեր դա իրականացրին, անշուշտ գիտեին դա։
Ինչպես տեսնում եք, սա մի շարք երկրներում, օրինակ՝ Գերմանիայում կամ Ավստրիայում, չի իրականացվել; սակայն այդ
երկրներում դա արվել է։ Օգտագործվել է ռեմդեսիվիրը, որը ամբողջությամբ անօգուտ և վնասակար էր։
Եվ, ավելի վատն այն է, որ անպետք օդափոխված հիվանդներին նույնպես հակաբիոտիկներ չեն տրվել։
Չնայած յուրաքանչյուր օդափոխվող հիվանդ բակտերիալ ինֆեկցիա է զարգացնում առանց այս հակաբիոտիկների։
Սա ենթադրում է, որ սկզբունքորեն որոշ շրջաններում մի քանի շաբաթ անընդմեջ դիտավորյալ առաջացվել է
բժշկական մահ՝ անհրաժեշտ պանիկա ստեղծելու նպատակով։
Եվ եթե հիմա նայենք շատ հեռու՝ մինչև 1347 թվականը, առաջին մեծ ժանտախտի ժամանակ, այսօր կան նման քարտեզներ, և դուք
նույնպես կարող եք տեսնել, որ դրանք ճիշտ չեն կարող լինել։
Չնայած հիվանդության տարածումը բավականին միատարր է թվում, այս ժանտախտը տևեց հինգ տարի, և ամբողջ շրջաններ՝ ինչպես պաշտոնապես
ընդունված է, օրինակ՝ ներկայիս Լեհաստանը, Արևելյան Գերմանիան, Չեխիան, Միլանի շրջակայքը և այստեղ՝ Պիրենեներում, հինգ տարի
մնացին հիվանդությունից ազատ՝ առանց որևէ աշխարհագրական սահմանների։
Դա կարող է լինել միայն այն պատճառով, որ այնտեղ մարդիկ չեն մասնակցել, և հենց դա է այն, ինչ մենք պետք է անենք։
Եթե բավարար թվով մարդիկ չմասնակցեն, համաճարակ չի լինի։
Մինչդեռ ուսումնասիրությունները բավականին հստակ ապացուցել են, որ այս ժանտախտը, որտեղ էլ որ այն բռնկվել է — և դա տեղի է ունեցել
միայն համեմատաբար քիչ քաղաքներում — դեպքերի 95,5 տոկոսը տեղի է ունեցել նավարկելի ջրային ուղիներից տասը կիլոմետրի սահմաններում։
Եվ գիտե՞ս, երկրի քանի շրջաններում չկան նավարկելի ջրային ուղիներ։
Սա նշանակում է, որ այս տարածաշրջանների մեծ մասում, որտեղ գունավոր հատվածները պարզապես նշված են եղել՝ ցույց տալու
համար, թե որքան վատ են, ըստ ամենայնի, եղել իրադարձությունները, իրականում ոչինչ չի տեղի ունեցել։
Եթե այդպես է, դուք պետք է հավաքեք այդպիսի քաղաքային միավորներ։
Եվ հետո մեր հետազոտությունը պարզեց, որ այս ժանտախտի վիճակագրության մեծ մասը կեղծված էր։
Տարբեր քաղաքներում նույն զեկույցներն են՝ միայն քաղաքի անունը փոխված է, որպեսզի թվում լինի, թե այնտեղ ժանտախտ է տեղի ունեցել։
Բայց նույնիսկ եթե նրանք դա չանեն և միայն հաշվի առնեն այն փաստը, որ այդ ժամանակ Եվրոպայի մեծ մասը գյուղական էր
և մարդիկ ապրում էին գյուղերում, ոչ թե մեծ քաղաքներում, բնակչության միայն տասը տոկոսն կազդվեր։
Այսպիսով, 1347 թվականին, առաջին, իբրև թե մեծ ժանտախտի ժամանակ զանգվածային մահերի ու զանգվածային հիվանդությունների
մասին խոսք անգամ լինել չէր կարող։ Իսկ ինչո՞ւ դա անհրաժեշտ էր։
Այդ ժամանակ դա նույնպես վերակառուցման մասին էր։
Եթե այսօր նայեք պատմության գրքին, այնտեղ գրված է՝
Առաջին ժանտախտը նշանավորեց Վերածննդի սկիզբը։ Ինչպես հիմա մենք ապրում ենք պատմության շրջադարձային պահը։
Դա նրանք արեցին։ Իսկ այն ժամանակ ֆինանսական շուկան հրեաների ձեռքում էր։
Երբ հրեական համայնքների կեսը ոչնչացվել էր, այն այլևս հրեաների ձեռքում չէր, այլ
տեղական պատրիցիաների, որոնք ստանձնել էին բիզնեսը։
Եվ հարմարաբար, շատերը, այդ թվում եկեղեցու առաջնորդները, ազատվել էին իրենց պարտքերից, քանի որ սպանել էին իրենց պարտատերերին։
Տնտեսական շրջադարձը։ Այդ ժամանակ բարձրորակ հյուսվածքների մեծ մասը գալիս էր Հյուսիսային Իտալիայից, սակայն 1352 թվականից
հետո դա այլևս այդպես չէր։ Հանկարծ մանուֆակտուրաներում հայտնվեց գերմանական տեքստիլ արդյունաբերությունը։
Եվ այդ ժամանակ Կաթոլիկ եկեղեցին հանկարծ քաղաքներում շատ հողակտորներ ձեռք բերեց և կարողացավ կառուցել
հսկայական տաճարներ։ Իհարկե, ոչ իր սեփական փողերով։
Եվ որոշ վայրերում, որտեղ դա տեղին էր, բնակչությունը պարզապես մի փոքր պակաս խիտ էր դարձել։
Քանի որ եթե որևէ տեղ ավելի շատ մարդիկ մահացել էին, դա տեղի էր ունեցել միայն մի քանի խոշոր քաղաքներում։
Եվ հետո անհաճո մարդկանց թիվը պակասեց։
Եկեք նայենք մեկ այլ իրադարձության՝ 1529 թ. կոչված «Անգլիական քրտնաջանություն»։ Շատ տարօրինակ իրադարձություն։
Վուհանում տեղի ունեցածի նման, ասվում է, որ 1529 թվականին մահացու ժանտախտ կրող նավը ժամանել է Համբուրգի նավահանգիստ։
Ինչպես կարելի է վերականգնել, դա, հավանաբար, ամառային գրիպն էր։
Զարմանալիորեն, սակայն, ամառային գրիպը գրանցվել է միայն Գերմանիայի և Շվեյցարիայի որոշ քաղաքներում, և ավելի փոքր չափով՝
Նիդեռլանդներում, բայց ոչ Ֆրանսիայում, Պոլոնիայում կամ Չեխիայում։
Այսօր բժշկական պատմաբանները դեռ փնտրում են հարուցիչը։ Սակայն նրանք այն չեն գտնի։
Բայց դուք կարող եք այն գտնել, եթե նայեք բարեփոխումների քարտեզին։
1517 թվականին մի մարտին Լյութերը եկեղեցին բարեփոխեց, և ծնվեց պրոտեստանտական եկեղեցին։
Եվ սրանք այն շրջաններն են, որտեղ քաղաքները անցան պրոտեստանտական հավատքի։
Նրանք գրեթե ամբողջությամբ համապատասխանում են այն քաղաքներին, որտեղ անցկացվել է անգլիական սվետը։
Եվ դա առաջացավ ոչ թե վարակման, այլ բուժման արդյունքում։
Այս քաղաքներում ասում էին, որ ամռան ամենաբարձր ջերմության՝ 35 աստիճանի ժամանակ մարդիկ ստիպված էին
24 ժամ շարունակ երկու ծածկոցների մեջ փաթաթված մնալ։
Եվ հետո նրանք մահացան։ Դա այն հիդրօքսիքլորոքվինն էր, որը նրանք այն ժամանակ օգտագործում էին։
Եվ, ցավոք, այն ժամանակ շատերը թույլ տվեցին վախեցնել իրենց և հենց այդպես էլ վարվեցին։
Եվ, հետաքրքիր է, որ հոդվածը հրապարակվել էր, քանի որ մենք հիմա Ավստրիայում ենք, և այն
ստորագրված էր Լինցի երկու դեղագործների կողմից։
Լինցից երկու դեղագործները երբեք չեն գտնվել, որովհետև նրանք սկզբից էլ գոյություն չեն ունեցել։
Նրանք կեղծ դեղագործներ էին, բայց դա բավական էր մի քանի հազար մարդ սպանելու համար։
Իսկ ինչ տեղի ունեցավ Լոնդոնում 1665 թվականին? Կայացավ Մեծ ժանտախտը, որը, ըստ
հաղորդագրությունների, խլեց 68 000 մարդու կյանք։
Գուցե, գուցե ոչ, չեմ ուզում դատել։ Բայց ի՞նչ եղավ մեկ տարի անց։
Մեծ հրդեհը։ Ամբողջ Լոնդոնը այրվեց – ջերմային վերակառուցում, որը շատ լավ գործեց ժանտախտի ցնցումից հետո։
Եվ ինչ եղավ, երբ Լոնդոնը վերակառուցվեց բարոկկո ոճով? Այնուհետև այլևս ժանտախտ չի եղել. Ի՜նչ պատահականություն։
Կամ եկեք նայենք 1830–31 թվականներին։ Դեռ 1848-ը չէր, բայց իրադարձությունները եռում էին։
Նապոլեոնյան պատերազմներից հետո, ինչպես այստեղ՝ Ավստրիայում, մեզ շատ լավ հայտնի է, հաստատվեց Մետեռնիխի վարչակարգը։
Եվ այնտեղ դուք կարող էիք տեսնել, թե իրականում ինչի համար են դիմակները։
Այսինքն՝ ոչ թե վարակից պաշտպանվելու համար, այլ խոսքը արգելելու համար։
Այդպես էր այն ժամանակ նկարված մի կոմիքսում։ Եվ այդպես էր նաև այլ երկրներում։
Փարիզում, Բրյուսելում, Անտվերպենում և Վարշավայում հեղափոխություններ տեղի ունեցան։ Եվ դա դարձավ վտանգավոր։
Եվ ինչ եղավ հետո՞ Հետո եկավ խոլերան։ Այն առաջին անգամ Բենգալիայից եկավ։
Հազարավոր տարիներ նա նավ չստացավ, բայց հանկարծ այն եկավ։ Եվ հետո մարդիկ մահացան։
Եվ, իհարկե, միայն մեծ քաղաքներում, քանի որ այդ ժամանակ հեղափոխությունները դեռևս մեծ քաղաքներում էին տեղի ունենում։
Եվ վերջապես, իսպանական գրիպը, որը շատ կորոնավիրուսի կասկածողներ դեռևս համարում են իրական վարակ, նույնպես իրական չէ։
Այստեղ դուք կարող եք տեսնել 1918 թվականին Գերմանական բանակում գրիպի դեպքերի վիճակագրությունը։
Ամռանը գրիպի բռնկում տեղի ունեցավ, որի արդյունքում զինվորների 6,5 տոկոսը հիվանդացավ։
Իսկ աշնանային գրիպի դեպքում դա անգամ 2 տոկոս չէր։
Եվ Գերմանական բանակի պարտության պատասխանատու Էրիխ Լյուդենդորֆը կարող էր ասել՝ մենք պարտվեցինք միայն իսպանական գրիպի պատճառով։
Ոչ, նա ասաց. մարդիկ մի փոքր գրիպ ունեին, բայց ամենից առաջ նրանք կարտոֆիլ չունեին և տնից իրենց հետ վատ
ոգիներ էին բերել. դրա համար գերմանական բանակը պարտվեց.
Եվ 1918 թվականի նոյեմբերին գրիպը ավարտվեց։ Ոչինչ չէր մնացել։
Այսօր, սակայն, գրքերում կարդալով՝ կարող եք իմանալ, որ այն տևել է մինչև 1923 թվականը։
Բայց եթե նայեք հին գրքերին, այնտեղ դա չեք գտնի։ 1919 թվականին մարդիկ ունեին սովորական գրիպ, որը մի փոքր
ավելի ծանր էր, քանի որ պատերազմի ավարտին մարդիկ տառապում էին և տները տաքացնելու ոչինչ չունեին։
Նրանք արդեն մոռացել էին նրանց մասին։
Այսպիսով, նույնիսկ այն ժամանակ նոր պաթոգեններ չկային, վտանգավոր պաթոգեններ չկային։
Դա, լավագույն դեպքում, հանգամանքների արդյունք էր։ Այստեղ ոչ մի նոր գրիպ չէր եղել։
Նույնքան քիչ, որքան հիմա։
Եվ հենց դրա համար գրվել է մի հոդված, որը ուսումնասիրել է այս հարցը Քյոլնի քաղաքի համար և ցույց է տվել, որ Քյոլնի բնակիչները
հիմնականում թերթերից են տեղեկացել Իսպանական գրիպի մասին։
Բայց ոչ հիվանդության պատճառով, ոչ էլ այն դիակների պատճառով, որոնք կլինեին յուրաքանչյուր փողոցի անկյունում։
Եվ հենց դա էր, ինչ տիկին Անդերսենը ավելի վաղ խիստ տոնով, իր իսկ բառերով ասել էր։
Դա ասաց մի մարդ, որին ուզում եմ այստեղ կրկին նշել, քանի որ նա Վիեննայից է։
Իվան Իլիչը 1975 թվականին կանխատեսել էր այն սցենարը, որի առջև այսօր կանգնած ենք։
Նա ասաց. «Գիտական վերահսկիչների նոր էլիտան ցանկանում է ամբողջ աշխարհը վերածել հիվանդանոցի բաժանմունքի և տիրել դրան»:
Այս նոր բժշկական հոգևորականությունը ցանկանում է որոշել, թե ինչ է համարվում հիվանդություն, ով է կամ
կարող է լինել հիվանդ, և ինչ պետք է արվի նրանց համար։
Նա դեռ ոչինչ չգիտեր RNA պատվաստանյութերի կամ PCR թեստերի մասին։ Բայց նա հասկանում էր մեխանիզմները։
Ինչու՞ Իվան Իլլիխը կաթոլիկ քահանա էր։ Նա ուներ ներքին տեղեկություններ։
Այսպիսով, հիմա, հավանաբար, ուզում եք ինձնից՝ ով նայում է անցյալին և կարող է կանխատեսել ապագան,
իմանալ, թե ինչ կհանի այս խաբեբան որպես հաջորդ համաճարակ։
Ես էլ չեմ կարող քեզ ասել, թե նա ինչ կհանի գլխարկի տակից։
Բայց կարող եմ ասել, որ այն կգա, երբ դրա կարիքը լինի, կամ ընդհանրապես չի գա, և չի գա, եթե մենք դրան չհավատանք։
Բավական է, եթե բավականաչափ մեծ թվով մարդիկ չհավատան համաճարակին, և «առանց համաճարակի տոտալիտարիզմ չի լինի»։
Շնորհակալություն։