Пандемиите доаѓаат кога се потребни. Пандемиите не се случуваат кога не веруваме во нив.
Ова беше заклучокот до кој дојде д-р Герд Реутер во своето предавање на 13 април 2024 година на тема
"Сеење страв и измислени кризи за контрола на светот".
Универзитетскиот предавач д-р Герд Реутер е специјалист по радиологија, медицински едукатор и медицински историчар.
Kla.TV ја емитува оваа прониклива и исклучително актуелна лекција по овој повод:
Пред неколку дена, СЗО повторно прогласи глобална вонредна состојба.
Берлинер Цајтунг известува на 14 август 2024 година:
СЗО гледа ризик дека МПОКС би можел повторно да се прошири меѓународно по 2022 година и
да стане здравствен ризик во неколку земји.
Декларацијата за вонредна состојба е наменета да ги предупреди властите ширум светот за
да можат да се подготват за можни избувнувања.
Пред само неколку месеци, новите Меѓународни здравствени прописи (МЗП) беа усвоени во "операција со плашт и бодеж".
Ова ѝ даде на СЗО, или лично на Тедрос, уште поголема моќ над сите 194 земји-членки.
Дали новата хистерија за мајмунски сипаници е уште еден маневар за да се доведе светот под "диктатура на СЗО"?
Едно е сигурно: "СЗО ќе ги координира глобалните контрамерки во тесна соработка со сите засегнати
земји во наредните денови и месеци", рече Тедрос.
Зошто токму во овој момент се прогласува глобална пандемиска вонредна состојба, останува да се види.
Јасно е дека стагнирачките профити на фармацевтските гиганти наскоро ќе го достигнат максимумот благодарение
на бујно растечката индустрија за вакцини против мпокс.
Ернст Волф пишува на 15 август:
СЗО и ШПИГЕЛ добиваат милиони од Фондацијата "Бил и Мелинда Гејтс", која, пак, е
силно инвестирана во фармацевтската индустрија.
За да ја процените сегашната ситуација, денес со Kla.TV погледнете назад во историјата на пандемиите.
Д-р Герд Реутер: Да, особено ми е драго што сум повторно тука во Виена.
Сепак, поминав 13 години од мојот живот работејќи тука.
Затоа сум благодарен на г-дин Хаузер што повторно ме врати во Виена.
Бидејќи по она што се случи овде со коронавирусот, Виена навистина повеќе не беше многу привлечна, мора да се каже.
И речиси се заколнав дека никогаш повеќе нема да ја преминам границата на Виена.
Но сепак го направив тоа, бидејќи мислам дека е навистина, навистина важно.
Затоа што за овој тоталитаризам што треба да се воспостави овде, им треба уште една пандемија.
И оваа пандемија не смее да се дозволи да се случи.
И тоа може да се спречи само ако погледнеме во ретровизорот и видиме што се случило во минатото.
Како изгледаа епидемиите во текот на последните 700 години.
И токму затоа мојата сопруга и јас ја напишавме оваа мала книга пред една година.
И навистина можете да ја сумирате историјата на епидемијата на 150 страници, што е тешко за верување.
Бидејќи истата работа се случува веќе 700 години.
Не станува збор за бактерии и вируси. Станува збор за паника, ништо повеќе.
Пандемија е синоним за ширење паника. Да, и за да се создаде паника, потребни се смртни случаи.
Но од почит, природно е да не се прикажуваат овие мртви тела директно.
Можеби и затоа што тие не постојат. Затоа се користат ковчези.
И сите знаеме за ковчезите од Бергамо. Не треба да кажам многу повеќе за тоа.
Верувам дека тука со часови беа возени само 13 ковчези во круг.
Но тие го направија сето тоа неколку векови порано.
Погледнете ја сликата од левата страна. Таа е исто толку лажна како и ковчезите од десната страна.
Или верувате дека ковчег што содржи цела личност може да го носи само една личност?
Затоа ви требаат ковчези, бидејќи не знаете што е внатре.
И, секако, поради тоа ковчезите не можат да бидат правилни. Со векови луѓето воопшто не беа
погребувани во ковчези, бидејќи тоа беше прескапо.
И бидејќи во ограничениот простор на црковните гробишта би било можно распаѓањето да се одложи предолго.
И затоа оваа слика е создадена најмалку 100 или 200 години подоцна и е ретроактивно
датирана за да ја прикаже ситуацијата во 1347 година.
Ова значи дека и двете работи што ги гледаме овде се лажни вести и ништо повеќе.
Затоа што сè се сведува на овој страв. Но овој страв има две страни.
За нас, за повеќето луѓе, тоа е овој страв од левата страна.
Стравот што ни ја одзема способноста да размислуваме, што нè принудува да бараме
заштита и да се покориме на понудите за помош.
И потоа постои и страв како можност.
Можеби го познавате господинот од десната страна. Тоа е познатиот Ворен Бафет.
Ова значи дека за малцинството на човештвото, оваа епидемиска паника е причина за прослава.
Затоа што тој рече: Широко распространетиот страв е твојот пријател како инвеститор.
Затоа што тогаш можеш да зграпчиш поволни зделки.
И тие секогаш правеа вакви поволни купувања.
Не само сега за време на пандемијата на коронавирусот, туку и порано. Па еве го за пандемијата на коронавирусот:
Канадскиот физичар Денис Ранкур еднаш ја мереше сиромаштијата против мртвите.
И можете да видите дека колку е посиромашно населението, толку почесто умирале. Не од вирус, туку од преземените мерки.
И истата работа се случи и претходно, во 1866 и 1871 година во Амстердам, овде горе поради мали сипаници.
Тоа е бројот на смртни случаи меѓу сиромашните, и тоа е бројот на смртни случаи меѓу многу богатите.
А овде долу, целата работа е за колера, смртта на сиромашните, смртта на богатите.
Ова значи дека секогаш било можно да се ослободите од дел од населението што повеќе не се сакало, преку епидемија.
И пред сè, тоа не беше нивна вина. И тие не сакаат да бидат обвинети.
Значи, не мора нужно да водите војна за да ја намалите популацијата. Чума исто така ќе заврши работа.
И, секако, потоа можете да ја заживеете економијата. Го гледаме тоа што се случува сега со коронавирусот:
Нови проекти од голем обем кои порано не би биле возможни.
Но тие го правеа тоа порано, за време на епидемии, како што ќе ви покажам за момент.
Одненадеж економијата заживеа, бидејќи луѓето умреа и немаше никој што ќе работи.
Беа лансирани нови проекти од голем обем, а потоа некои луѓе беа отпуштени.
Денес се теоретичарите на заговори, но во минатото тоа беа еретиците и вештерките, па дури и Евреите, кои
едноставно беа убиени за да се направи простор за нови луѓе кои ќе го контролираат општеството.
И фактот дека нешто не е во ред со историјата на епидемиите може да се види од груб преглед од 1347 година до денес,
кој покажува дека имало повторени избувнувања на епидемии.
Но, постојат и некои чудни прекини во оваа епидемиска приказна.
Имено, зошто немаше епидемии со векови до 1347 година?
Треба да си го поставиш тоа прашање кога секои осум до десет години има епидемија.
Се вели дека во 1918 година, на крајот од Првата светска војна, имало голема епидемија, познатата Шпанска
треска, бидејќи многу луѓе биле болни во тоа време.
Но ние исто така имавме Втора светска војна.
Зошто немаше епидемија на крајот од Втората светска војна, кога луѓето не беа во подобра положба?
Единствениот можен одговор е: затоа што очигледно не беа потребни во тоа време.
И еве ги запишаните случувања на чума од 1347 до 1750 година, и можете да видите дека по првиот голем излив во 1347 година имало
нагло зголемување, потоа за време на Тридесетгодишната војна имало сè повеќе епидемии, а потоа наеднаш многу помалку епидемии.
Што точно требало да се случи медицински?
Станувате попаметни кога ги разгледувате социјалните услови.
Во 1347 година, Католичката црква навистина се зацврсти во своето барање за светска доминација
и рече: Секоја душа мора да ни биде потчинета.
И за да го сторат тоа, тие требаше да ја искористат стравот на луѓето од болести. И, секако, имаше отпор.
Ова често се нарекува Селските војни што се развија.
Сепак, не беа само земјоделците кои им се спротивставија на нивната експлоатација и угнетување.
Тоа беа граѓаните кои живееја во тие држави.
И гледате, епидемиите се зголемија за да се стави ова под контрола.
Сè додека, конечно, не се случија големи настани како Тридесетгодишната војна.
И потоа работите станаа релативно мирни со Контрреформацијата и сјајот на барокниот период.
Тогаш беа изградени барокните палати и цркви.
Им требаше работна сила и имаа таква контрола над луѓето што рекоа: Сега можеме да се справиме и без епидемии.
И уште нешто што исто така покажува дека овие епидемии не се логичен природен феномен, како што видовме со Ковид, а тоа е дека
дури и по подолг временски период, имавме многу различни стапки на инциденца овде во
поединечни окрузи, сојузни држави или земји на ЕУ.
Како е тоа можно ако болеста наводно се пренесува од човек на човек преку воздухот?
Потоа, по многу кратко време, по неколку недели или месеци, мора да настане рамнотежа; односно,
зачестеноста на болестите мора да биде приближно иста насекаде.
Но тоа не беше така.
И единствениот пат кога имаше вишок смртност – канадскиот физичар Денис Ранкур исто така го
симулираше и пресмета – беше во март и април 2020 година.
И тоа, исто така, е откривачко.
Всушност, болест увезена од Кина требаше да се појави во главните пристанишни и аеродромски терминали и оттаму да се прошири.
Сепак, тоа не беше така.
Тоа беше северна Италија, тоа беше Стразбург, Алзас, тоа беше Париз, тоа беше областа околу Брисел,
малку Лондон и тоа беше областа на Мадрид и Барселона.
Но не и на други места, каде што исто така имаше аеродроми и пристаништа. И зошто сето ова се случи?
Бидејќи она што се случи таму не беше заразен настан, вишокот на смртност – тоа беше медицинска смрт што се случи.
Имено, Светската здравствена организација издаде препорака пациентите за кои постои сомнеж дека имаат Ковид-19 да се стават
на апарати за дишење што е можно побрзо, што е практично еквивалентно на убиство во случај на постарите
луѓе, бидејќи тие веќе не можат да се симнат од апаратот.
Хлорохин, лек против маларија, беше препишан во практично смртоносна доза.
Она што беше направено овде беше убиство. Сите што го извршија морале да знаат тоа.
Како што можете да видите, ова не беше направено во неколку земји, како Германија или Австрија; но во овие
земји беше направено. Беше администриран ремдесивир, кој беше целосно бескорисен и штетен.
И, за да биде уште полошо, на пациентите кои беа непотребно вентилирани исто така не им беа дадени антибиотици.
Иако секој вентилиран пациент развива бактериска инфекција без овие антибиотици.
Ова значи дека, во принцип, медицинската смрт била намерно предизвикана во некои региони
неколку недели за да се создаде потребната паника.
И ако сега погледнеме далеку назад, во 1347 година, до првата голема чума, денес постојат мапи како
оваа, и можете да видите и што не може да биде точно.
Иако распределбата на болеста изгледа прилично хомогена, оваа чума траеше пет години и цели региони – како што официјално е
признаено – како денешна Полска, источна Германија, Чешка, регионот околу Милано и овде во Пиринеите – останаа
слободни од болеста пет години, без никакви географски граници.
Тоа може да биде само затоа што луѓето таму не се согласиле со тоа, и тоа е она што треба да го направиме! Ако
доволно луѓе не се согласат со тоа, нема да има пандемија!
И во меѓувреме, студиите исто така убедливо докажаа дека оваа чума, каде и да се појавила – а тоа беше само во
релативно мал број градови – 95,5 проценти од случаите се случиле во рамките на десет километри од пловни водни патишта.
И знаете колку делови од земјата немаат пловни водни патишта.
Ова значи дека во многу од овие региони, каде што областите со боја едноставно се означени за да покажат колку
лоша наводно била ситуацијата, всушност ништо не се случило.
Ако е така, мора да направите такви градски поени.
И потоа нашето истражување откри дека многу од овие статистики за чумата биле измислени.
Во различни градови има исти извештаи – само името на градот е променето – за да се сугерира дека таму се случила чума.
Но дури и да не го сторат тоа и само да го земат предвид фактот дека поголемиот дел од Европа во тоа време беше
рурален и луѓето живееја на село наместо во големите градови, само десет проценти од населението би биле погодени.
Значи, не можеше да станува збор за масови смртни случаи и масови болести во 1347 година за време на
првата наводно голема чума. И зошто беше потребно?
Во тоа време, исто така, стануваше збор за реструктурирање.
Ако денес погледнете во историската книга, пишува:
Првата чума го означи почетокот на Ренесансата. Токму како што сега доживуваме пресвртница во историјата.
Тоа е она што го направија. И во тоа време, финансискиот пазар беше во рацете на Евреите.
Откако половина од еврејските заедници беа уништени, тоа повеќе не беше во рацете на Евреите, туку во
рацете на локалните патриции кои го презедоа бизнисот.
И, практично, многумина, вклучувајќи ги и црковните водачи, беа ослободени од своите
долгови затоа што ги убиле своите доверители.
Економскиот пресврт. Во тоа време, повеќето фини ткаенини доаѓаа од северна Италија, но по 1352 година тоа
повеќе не беше така. Одеднаш, во мануфактурите се појави германска текстилна индустрија.
И во тоа време Католичката црква одеднаш имаше многу земјиште во градовите и можеше да
изгради огромни катедрали. Секако, не со свои пари.
И на некои места, каде што беше соодветно, населението едноставно стана малку поретка.
Зашто ако повеќе луѓе умреа некаде, тоа беше само во неколку големи градови.
И потоа имаше помалку непријатни луѓе.
Ајде да погледнеме уште еден настан, таканаречениот англиски пот од 1529 година. Многу чуден настан.
Слично на она што се случи во Вухан, се вели дека брод кој пренесува смртоносна чума
пристигнал во пристаништето на Хамбург во 1529 година.
Од она што може да се реконструира, веројатно беше летна грип.
Иронично, сепак, летниот грип се појави само во одредени градови во Германија и Швајцарија, и во помал обем
во Холандија – но не и во Франција, Полска или Чешка.
Денес, медицинските историчари сè уште го бараат патогенот. Сепак, тие нема да го најдат.
Но можеш да го најдеш ако ја погледнеш мапата на Реформацијата.
Во 1517 година, еден одреден Мартин Лутер ја реформираше црквата и се роди протестантската црква.
И ова се областите каде што градовите преминаа во протестантската вера.
Тие речиси точно одговараат на градовите каде што се одвиваше англискиот пот.
И тоа не се случи како резултат на инфекција, туку како резултат на третманот.
Во овие градови се велеше дека луѓето морале да бидат завиткани во две пердувести јоргани по 24
часа во најголемиот дел од летото, при 35 степени.
И потоа умреа. Тоа беше хидроксихлорохинот што го користеа тогаш.
И, за жал, толку многу луѓе дозволија да се исплашат тогаш и навистина го направија тоа.
И трудот беше објавен, што е интересно, бидејќи сега сме во Австрија, потпишан од двајца фармацевти од Линц.
Двајцата фармацевти од Линц никогаш не беа пронајдени, затоа што тие никогаш не постоеле.
Тие беа лажни фармацевти, но тоа беше доволно за да убијат неколку илјади луѓе.
И што се случи во Лондон во 1665 година? Имаше Големата чума, која, според извештаите, одзеде 68.000 животи.
Можеби, можеби не, не сакам да судам. Но што се случи една година подоцна?
Големиот пожар. Целиот Лондон изгоре – термичка обнова што функционираше многу добро по шокот од чумата.
И што се случи откако Лондон беше изграден во барокен стил? Никогаш повеќе не имаше чума. Каква случајност.
Или да го погледнеме годината 1830-31. Сè уште не беше 1848, но нешто се подготвуваше.
По Наполеонските војни, како што овде во Австрија особено добро знаеме, беше воспоставен режимот на Метерних.
И таму можеше да видиш за што навистина служат маските.
Имено, не за заштита од инфекција, туку за забрана на говор.
Така го прикажа еден цртан филм во тоа време. И така беше и во другите земји.
Имаше револуции во Париз, Брисел, Антверпен и Варшава. И тоа стана опасно.
И што се случи потоа? Потоа пристигна колера. Таа прво дојде од Бенгал.
Илјадници години таа не доби брод, но потоа одеднаш пристигна. И потоа луѓето умреа.
И, секако, само во големите градови, бидејќи револуциите во тоа време сè уште се одвиваа во големите градови.
И конечно, шпанскиот грип, кој многу скептици за коронавирусот сè уште го сметаат за вистинска инфекција, исто така не е реален.
Тука можете да ја видите статистиката за зачестеноста на грипот во германската армија во 1918 година.
Имаше епидемија на летен грип, при што 6,5 проценти од војниците се разболеа.
А за есенскиот грип, тоа не беше ниту 2 проценти.
И лицето одговорно за поразот на германската армија, Ерих Лудендорф, можеше да
каже: "Изгубивме само поради шпанскиот грип."
Не, рече тој: Луѓето имаа малку грип, но пред сè немаа компири и од дома донесоа лоши пијалоци. Затоа германската армија изгуби.
И во ноември 1918 година, грипот заврши. Не остана ништо.
Денес, сепак, можете да прочитате во книгите дека траело до 1923 година.
Но ако погледнете во старите книги, нема да го најдете тоа таму. Во 1919 година луѓето имаа обична грип, која беше
малку поостра затоа што луѓето страдаа на крајот од војната и немаа ништо со што да ги затоплат своите домови.
Тие веќе ги беа заборавиле.
Значи, дури и тогаш немаше нови патогени, немаше опасни патогени.
Тоа беа, во најдобар случај, околностите. Овде не се појави нова грип.
Само толку малку колку што беше сега.
И токму затоа беше напишана статија која го истражуваше ова за градот Келн, и која откри дека граѓаните на
Келн главно дознаваа за шпанскиот грип од весниците.
Но не поради болест или поради мртвите тела што би лежеле на секој агол од улицата.
И тоа е она што г-ѓа Андерсен претходно го кажа во силни термини, со свои зборови.
Тоа го кажа некој кого би сакал повторно да го споменам овде, бидејќи е Виенец.
Иван Илиќ го предвиде ова сценарио со кое се соочуваме денес уште во 1975 година.
Тој рече: "Нова елита на научни контролори сака да го претвори целиот свет во болничка палата и да владее со него."
Оваа нова медицинска клирика сака да одлучи што претставува болест, кој е или може да
биде болен и што треба да се направи за нив.
Тој сè уште не знаеше ништо за вакцинации со РНК или ПЦР тестови. Но ги разбираше механизмите.
Зошто? Затоа што Иван Илиќ беше католички свештеник. Тој имаше внатрешни информации.
Па, сега можеби сакате да дознаете од мене, кој гледа во минатото и може да ја предвиди иднината, што ќе
извлече овој играч на играта со школки како следна пандемија.
Ни јас не можам да ти кажам што ќе извади од шеширот.
Но можам да ти кажам дека ќе дојде кога ќе биде потребно, или воопшто нема да дојде, и нема да дојде ако не веруваме во тоа.
Доволно е ако доволно голем број луѓе не веруваат во пандемијата, и "без пандемија, нема тоталитаризам".
Ви благодарам.