ကပ်ရောဂါများသည် လိုအပ်သည့်အခါတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကပ်ရောဂါများကို မယုံကြည်ပါက ကပ်ရောဂါများ မဖြစ်ပေါ်ကြ။
ဤသည်မှာ ၂၀၂၄ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် "ကမ္ဘာကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြောက်ရွံ့စေသော လှုံ့ဆော်မှုနှင့် ဖန်တီးထားသော
အကျပ်အတည်းများ" ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ဒေါက်တာ ဂျာဒ် ရူသာက ပြောကြားသော မိန့်ခွန်းတွင် ရောက်ရှိခဲ့သည့် နိဂုံးဖြစ်သည်။
တက္ကသိုလ်သင်တန်းဆရာ ဒေါက်တာ ဂျာဒ် ရူသာသည် ရောင်ခြည်ဗေဒ အထူးပြု ကျွမ်းကျင်သူ၊ ဆေးပညာ
သင်ကြားရေးဆရာနှင့် ဆေးပညာ သမိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
Kla.TV သည် ဒီအခမ်းအနားအတွက် ထူးခြားစွာ အတွေးအမြင်အသစ်များနှင့် လက်ရှိအကြောင်းအရာများစွာ
ပါဝင်သည့် ဤသင်ခန်းစာကို ထုတ်လွှင့်နေပါသည်။
မကြာသေးမီ ရက်အနည်းငယ်က ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) သည် ထပ်မံ၍ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုကို ကြေညာခဲ့သည်။
ဘားလင်နာ ဇိုက်တောင်း သတင်းစာက ၂၀၂၄ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ထုတ်ပြန်သည်။
ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) သည် mpox (monkeypox ဟုလည်း လူသိများ) သည် ၂၀၂၂ ခုနှစ်ပြီးနောက် ပြန်လည်
အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာသို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့နိုင်ပြီး နိုင်ငံအချို့တွင် ကျန်းမာရေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သတိပေးထားသည်။
အရေးပေါ်ကြေညာချက်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ အာဏာပိုင်များအား သတိပေးကာ ဖြစ်နိုင်သည့်
ကူးစက်ပျံ့နှံ့မှုများအတွက် ပြင်ဆင်နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
လအနည်းငယ်ကပဲ နိုင်ငံတကာကျန်းမာရေးစည်းမျဉ်းသစ် (IHR) ကို လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုအဖြစ် အတည်ပြုခဲ့သည်။
ဤကိစ္စကြောင့် ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) သို့မဟုတ် တက်ဒရော့စ်ကိုယ်တိုင်အား အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံ ၁၉၄
ခုအားလုံးပေါ်တွင် ပိုမိုထိန်းချုပ်ခွင့်အာဏာ ပေးလိုက်သည်။
အသစ်ဖြစ်လာတဲ့ Mpox စိုးရိမ်ပူပန်မှုဟာ ကမ္ဘာကို "WHO အာဏာရှင်စနစ်" အောက်သို့
ထည့်သွင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တစ်ခုလား?
တစ်ခုကတော့ သေချာပါပြီ။ "ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) သည် ထိခိုက်ခံထားရသည့် နိုင်ငံအားလုံးနှင့် နီးကပ်ပူးပေါင်းကာ လာမည့်
ရက်များနှင့် လများအတွင်း ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်ရေးဆောင်ရွက်ချက်များကို
ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မည်" ဟု တက်ဒရော့စ်က ပြောသည်။
ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကပ်ရောဂါ အရေးပေါ်အခြေအနေကို ဒီအချိန်မှာပဲ ကြေညာနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မသိရသေးပါ။
ဆေးဝါးကြီးမားသော ကုမ္ပဏီကြီးများ၏ အမြတ်ငွေများသည် တိုးတက်နေသော mpox ကာကွယ်ဆေးစက်မှုလုပ်ငန်းကြောင့်
မကြာမီ အထွတ်အထိပ်ထိ ရောက်ရှိတော့မည်ဟု ထင်ရှားပါသည်။
Ernst Wolff သည် ဩဂုတ်လ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ရေးသားသည်။
WHO နှင့် SPIEGEL တို့သည် Bill နှင့် Melinda Gates အဖွဲ့ချုပ်ထံမှ သန်းပေါင်းများစွာကို လက်ခံရရှိပြီး၊ ထိုအဖွဲ့ချုပ်သည်
ဆေးဝါးလုပ်ငန်းတွင် အလွန်အကျွံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည်။
လက်ရှိအခြေအနေကို သုံးသပ်ရန် Kla.TV နှင့်အတူ ယနေ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာကပ်ရောဂါများ၏ သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ပါ။
ဒေါက်တာ ဂတ် ရူသာ: ဟုတ်ကဲ့၊ ဗီယင်နာကို ပြန်လာရတာ အထူးဝမ်းသာပါတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဒီမှာ ၁၃ နှစ်တာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။
ထို့ကြောင့် မစ္စတာ ဟော့ဆာအား ထပ်မံ ဗီယင်နာသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့မှုအတွက် ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။
ဒီမှာ ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ်ဖြစ်ပြီးနောက် ဗီယင်နာကတော့ တကယ်တော့ မဖိတ်ခေါ်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြောရမှာပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ ဗီယင်နာနယ်နိမိတ်ကို ထပ်မကျော်ဘူးလို့ မကြာခင်က ကတိပြုထားခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ကျွန်တော် လုပ်ပြီးပြီ၊ အဲဒါက တကယ်တကယ် အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်လို့ပါ။
ဒီမှာ တည်ထောင်မယ့် စုစုပေါင်းအာဏာရှင်စနစ်အတွက် သူတို့က နောက်ထပ် ကပ်ရောဂါတစ်ခုလိုအပ်နေတယ်။
ဒီကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားခွင့် မပေးရ။
ဒါကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် နောက်ပြန်ကြည့်မှန်ထဲကို ကြည့်ပြီး အတိတ်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကိုသာ မြင်ရမည်။
ယခင် ၇၀၀ နှစ်အတွင်း ကပ်ရောဂါများ ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့သလဲ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်နဲ့ ဇနီးက တစ်နှစ်က ဒီစာအုပ်ငယ်လေးကို ရေးသားခဲ့တာပါ။
သင်က ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုသမိုင်းကို တကယ် ၁၅၀ စာမျက်နှာထဲမှာ အကျဉ်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲပါတယ်။
အဲဒါကြောင့် တူညီတဲ့အရာဟာ ၇၀၀ နှစ်ကြာ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပါတယ်။
ဒါက ဘက်တီးရီးယားနဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်အကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး။ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကပ်ရောဂါဟာ ကြောက်ရွံ့မှုဖန်တီးခြင်းနဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းအဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဟုတ်ကဲ့၊
ကြောက်ရွံ့မှုဖန်တီးဖို့ သေမှုတွေလိုအပ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဂုဏ်ပြုမှုကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ဒီသေဆုံးခန္ဓာများကို တိုက်ရိုက် မပြသချင်ကြပါဘူး။
ဖြစ်နိုင်တာကလည်း သူတို့ မရှိကြတာကြောင့်ပါ။ ဒါကြောင့် သေတ္တာတွေကို အသုံးပြုကြတာပါ။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဘာဂါမိုက သေတ္တာတွေကို သိပြီးသားပါ။ အဲဒီအကြောင်းကို နောက်ထပ် မပြောဖို့ လိုပါဘူး။
ဒီမှာ နာရီပေါင်းများစွာ အဝိုင်းပတ်လှည့်သယ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ သေတ္တာတွေက ၁၃ လုံးပဲ ရှိခဲ့တယ်လို့ ငါ ယုံတယ်။
ဒါပေမယ့် သူတို့က အဲဒီအရာအားလုံးကို ရာစုအနည်းငယ်ရှေးက ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။
ဘယ်ဘက်ရှိ ပုံကို ကြည့်ပါ။ ညာဘက်ရှိ သေတ္တာတွေလိုပဲ အတုပါ။
ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်လုံးပါဝင်တဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးကို တစ်ယောက်တည်းက သယ်ဆောင်နိုင်တယ်လို့ သင်ယုံကြည်ပါသလား။
ဒါကြောင့် သင် သေစာအိုးတွေလိုအပ်တာပါ၊ အထဲမှာ ဘာရှိမလဲ မသိလို့ပါ။
ဒါ့အပြင် သေတ္တာတွေက အဲဒီအကြောင်းကြောင့် မှန်ကန်စွာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ရာစုပေါင်းများစွာအတွင်း လူတွေဟာ
သေတ္တာထဲမှာ မမြှုပ်ခဲ့ကြဘူး၊ အရမ်းစျေးကြီးလို့ပါ။
ဘုရားကျောင်းဝန်းများ၏ နေရာကန့်သတ်ချက်ကြောင့် သေဆုံးပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ပျက်စီးခြင်းကို မကြာခဏ နောက်ကျစေနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် ဒီပန်းချီကို အနည်းဆုံး ၁၀၀ သို့မဟုတ် ၂၀၀ နှစ်နောက်ကျပြီးမှ ဖန်တီးကာ ၁၃၄၇
ခုနှစ်က အခြေအနေကို ပြန်လည်ဖော်ပြထားတာပါ။
ဒါက ဒီမှာ မြင်ရတာဟာ အတုသတင်းပဲ ဖြစ်ပြီး အခြား ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။
အကုန်လုံးဟာ ဒီကြောက်ရွံ့မှုပေါ်မှာပဲ အဆုံးသတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကြောက်ရွံ့မှုမှာ နှစ်ဖက် ရှိတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့အတွက်၊ လူအများစုအတွက် ဘယ်ဘက်ဘက်မှာ ဒီကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်နေပါသည်။
စဉ်းစားနိုင်စွမ်းကို ခိုးယူပြီး ကာကွယ်မှုရှာဖွေရန်နှင့် ကူညီမှုပေးမှုများကို လက်ခံရန်
ကျွန်ုပ်တို့အား ဖိအားပေးသော ကြောက်ရွံ့မှု။
ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကိုလည်း အခွင့်အလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချနိုင်သည်။
ညာဘက်မှာရှိတဲ့ ယောက်ျားကို သင်သိနိုင်ပါသည်။ အဲဒါက နာမည်ကြီး ဝါရင် ဘတ်ဖက် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါက လူသားအနည်းစုအတွက် ဒီကပ်ရောဂါကြောင့်ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုဟာ ပျော်ရွှင်စရာဖြစ်တယ်ဆိုလိုတာပါ။
သူက ပြောတာကတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လူထုကြား ကျယ်ပြန့်စွာ ကြောက်ရွံ့မှုဟာ မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေပါ။
အဲဒီလိုဖြစ်ရင် သင်က စျေးနှုန်းသက်သာတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေကို လျင်မြန်စွာ ဝယ်ယူနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့က အမြဲတမ်း စျေးလျော့ဝယ်ယူမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။
ကော်ရိုနာဗိုင်းရပ်စ်ကပ်ရောဂါကာလမှာသာမက၊ ယခင်ကလည်း။ ဒါကတော့ ကော်ရိုနာဗိုင်းရပ်စ်ကပ်ရောဂါအတွက်ပါ။
ကနေဒါနိုင်ငံ ရူပဗေဒပညာရှင် ဒဲနစ် ရန်ကူးသည် ဤနေရာ၌ ဆင်းရဲကို သေခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖူးသည်။
လူဦးရေ ဆင်းရဲလာသမျှ လူတွေ သေဆုံးမှု ပိုမိုများလာတာကို သင်မြင်နိုင်ပါသည်။ ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ
လုပ်ဆောင်ထားသော ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ဒီလိုပဲ အရင်ကလည်း ၁၈၆၆ နှင့် ၁၈၇၁ ခုနှစ်များတွင် အမ်စတာဒမ်မြို့၌ ကျောတက်ရောဂါကြောင့် ဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါက ဆင်းရဲသူများအနက် သေဆုံးသူအရေအတွက်ဖြစ်ပြီး၊ ဒါက အလွန်ချမ်းသာသူများအနက် သေဆုံးသူအရေအတွက်ဖြစ်သည်။
ဒီအောက်မှာတော့ ကာလအာရောဂျ်အတွက် အကုန်လုံး၊ ဆင်းရဲသူတွေ သေဆုံးခြင်း၊ ချမ်းသာသူတွေ သေဆုံးခြင်း။
ဤသည်မှာ လူဦးရေတစ်ပိုင်းကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုဖြင့် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
အထူးသဖြင့် ဒါဟာ သူတို့အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က အပြစ်မခံချင်ကြပါဘူး။
လူဦးရေ လျော့ချဖို့ စစ်ပွဲတိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ကပ်ရောဂါတစ်ခုလည်း အလုပ်ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ပြီးတော့၊ သေချာပါပြီ၊ သင်သည် စီးပွားရေးကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်။ ယခု coronavirus ကြောင့်
ဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့နေရပါသည်။
ယခင်က မဖြစ်နိုင်ခဲ့မည့် အကြီးစား စီမံကိန်းအသစ်များ။
ဒါပေမယ့် ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားစဉ်ကာလတွေမှာလည်း သူတို့က အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ မကြာခင် ကျွန်ုပ်က သင့်အား ပြသပါမည်။
တစ်ခါတုန်းက လူတွေ သေဆုံးသွားပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ မည်သူမှ မကျန်တော့တဲ့အတွက် စီးပွားရေးဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆူညံသွားခဲ့တယ်။
အကြီးစား စီမံကိန်းအသစ်များကို စတင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် တချို့သော လူပုဂ္ဂိုလ်များကို အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။
ယနေ့မှာတော့ စီမံကိန်းသီအိုရီယစ်တွေကို သတ်နေကြပေမယ့်၊ အတိတ်ကာလမှာတော့ ဘာသာရေးလွဲမှားသူတွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးသူတွေ၊
ဒါမှမဟုတ် ယုဒလူမျိုးတွေကို လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လူသစ်တွေအတွက် နေရာဖန်တီးရန် ရိုးရှင်းစွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ကပ်ရောဂါသမိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ကို ၁၃၄၇ ခုနှစ်မှ ယနေ့ထိ ခန့်မှန်းကြည့်လျှင်
ကပ်ရောဂါများသည် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ပေါ်ပွားခဲ့ကြောင်း တွေ့ရသည်။
ဒါပေမယ့် ဒီကပ်ရောဂါဇာတ်လမ်းထဲမှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ ချို့ယွင်းချက်တချို့ ရှိနေပါသည်။
အထူးသဖြင့်၊ ၁၃၄၇ ခုနှစ်အထိ ရာစုပေါင်းများစွာအတွင်း ကပ်ရောဂါများ ဘာကြောင့် မဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာလဲ။
တစ်ကြိမ်တိုင်း ၈ နှစ်မှ ၁၀ နှစ်ကြား ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားတိုင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ် အဲဒီမေးခွန်းကို မေးရပါသည်။
ပထမကမ္ဘာစစ်အဆုံးတွင် ၁၉၁၈ ခုနှစ်တွင် လူအများအပြားရောဂါဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့်
နာမည်ကြီး စပိန်ဖလူးဟုခေါ်သော ကြီးမားသော ကပ်ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်ုပ်တို့မှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်လည်း ရှိခဲ့တယ်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အဆုံးမှာ လူတွေအခြေအနေ မကောင်းသေးပေမယ့် ဘာကြောင့် ကပ်ရောဂါ မဖြစ်ခဲ့တာလဲ။
တစ်ခုတည်းဖြစ်နိုင်တဲ့ အဖြေကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့ကို ထင်ရှားစွာ မလိုအပ်ခဲ့တာကြောင့်ပါ။
ဤမှာ ၁၃၄၇ မှ ၁၇၅၀ အထိ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကပ်ရောဂါဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပြီး၊ ၁၃၄၇ ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံး
ကြီးမားသောပေါက်ကွဲမှု (big bang) ဖြစ်ပြီးနောက် ကပ်ရောဂါများ တိုးတက်မြင့်မားလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သုံးဆယ်နှစ်စစ်ပွဲကာလအတွင်း
ကပ်ရောဂါများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့ပြီး၊ စစ်ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် ကပ်ရောဂါများ အလွန်လျော့နည်းသွားကြောင်း တွေ့နိုင်သည်။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအရ တိတိကျကျ ဘာဖြစ်ခဲ့ရမလဲ?
လူမှုဆိုင်ရာအခြေအနေများကို ကြည့်ရှုတဲ့အခါ သင် ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းလာသည်။
၁၃၄၇ ခုနှစ်တွင် ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းသည် ကမ္ဘာအုပ်ချုပ်ခွင့်ကို တောင်းဆိုရာ၌ တကယ့်ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့် ထူထောင်ကာ "လူတိုင်း၏
ဝိညာဉ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်တွင်သာ ရှိရမည်" ဟု ဆိုခဲ့သည်။
ဒါကိုလုပ်ဖို့အတွက် သူတို့က ရောဂါကြောက်ရွံ့မှုကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ဆန့်ကျင်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်။
ဤကို မကြာခဏ ဖွံ့ဖြိုးလာသော လယ်သမားစစ်ပွဲများဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ဖိနှိပ်ခံရခြင်းနှင့် အကြမ်းဖက်ခံရခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူများမှာ လယ်သမားများသာမက။
အဲဒီပြည်နယ်တွေမှာ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်ကြသည်။
မြင်ပါဦး၊ ဒီကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့အတွက် ကပ်ရောဂါများ ပိုမိုတိုးလာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သုံးဆယ်နှစ်စစ်ကဲ့သို့သော အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးဆန့်ကျင်ရေးနှင့် ဘာရော့ခ်ခေတ်၏ ထူးခြားခမ်းနားမှုကြောင့်
အခြေအနေများသည် ယခင်ထက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်မှာ ဘရိုခ်ခေတ် နန်းတော်များနှင့် ဘုရားကျောင်းများကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
သူတို့မှာ အလုပ်သမားအင်အားလိုအပ်ပြီး လူထုကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှု ပြင်းထန်လို့ "ယခုတော့
ကပ်ရောဂါတွေကိုပါ မလိုတော့ပါဘူး" လို့ ပြောခဲ့ကြသည်။
နောက်ထပ် သက်သေတစ်ခုကတော့ ဒီကပ်ရောဂါများဟာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသပေးတာဖြစ်ပြီး၊
Covid ကာလမှာ တွေ့ခဲ့ရသလို အချိန်ကြာရှည်ပြီးနောက်မှာတောင် တိုင်းဒေသ၊ ပြည်ထောင်စုနယ်မြေများ သို့မဟုတ် EU
နိုင်ငံများအလိုက် ကူးစက်မှုနှုန်းများက အလွန်ကွာခြားနေခဲ့တာပါ။
ရောဂါတစ်ခုဟာ လူတစ်ယောက်ကနေတစ်ယောက်ကို လေထဲကတဆင့် ကူးစက်တယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ?
ထို့နောက် အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်၊ အပတ်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် လအနည်းငယ် ပြီးနောက်တွင် တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု
ရှိရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရောဂါဖြစ်ပွားမှုနှုန်းသည် နေရာတိုင်းတွင် ခန့်မှန်းအားဖြင့် တူညီနေရမည်။
ဒါပေမယ့် အဲဒါ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
သေဆုံးသူအရေအတွက်ပိုများခဲ့တဲ့ တစ်ခါတည်းကတော့ – ကနေဒါရုပ်ဗေဒပညာရှင် ဒဲနစ် ရန်ကွတ်ကလည်း ဒီအချက်ကို စမ်းသပ်တွက်ချက်ခဲ့ပြီး
– ၂၀၂၀ ခုနှစ် မတ်လနဲ့ ဧပြီလတွေမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါလည်း ဖော်ပြနေသည်။
တကယ်တော့ တရုတ်နိုင်ငံမှ သယ်ဆောင်လာသော ရောဂါတစ်ခုဟာ အဓိက ဆိပ်ကမ်းနဲ့ လေဆိပ်များမှာ
ပေါ်ပေါက်ပြီး ထိုနေရာမှ ဖြန့်ကျက်သင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် အဲဒါ မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ဒါက မြောက်အီတလီ၊ ဒါက စထရာစ်ဘတ်၊ အယ်လ်ဆက်စ်၊ ဒါက ပဲရစ်၊ ဒါက ဘရပ်ဆဲလ်စ်ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသ၊
လန်ဒန်အနည်းငယ်နဲ့ ဒါက မက်ဒရစ်နဲ့ ဘာစီလိုနာဒေသပါ။
ဒါပေမယ့် လေဆိပ်တွေနဲ့ ဆိပ်ကမ်းတွေလည်း ရှိခဲ့တဲ့ အခြားနေရာတွေမှာတော့
မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီအရာအားလုံး ဘာကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။
အဲဒီမှာဖြစ်ခဲ့တာက ကူးစက်ရောဂါဖြစ်ပွားမှု မဟုတ်တဲ့အတွက် အပိုသေဆုံးမှုဆိုတာက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သေဆုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) သည် Covid-19 ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသူ လူနာများကို အမြန်ဆုံး အသက်ရှူကိရိယာ
(ventilator) ပေါ်တွင် ထားရန် အကြံပြုချက် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အသက်အိုရွယ်သူများအတွက် လက်တွေ့အားဖြင့်
သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တူညီပြီး၊ တစ်ကြိမ် ventilator ပေါ်တွင် ထားလိုက်လျှင် ထိုကိရိယာမှ ထုတ်၍ မရတော့ပါ။
ကလိုရိုကွင်းသည် မလေးရှားရောဂါကုဆေးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ သေခါင်အထိထိရောက်မည့် အဆင့်အတိုင်း
ဆေးပမာဏ ချမှတ်၍ သောက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
ဒီမှာလုပ်ခဲ့တာက လူသတ်မှုပဲ။ အဲဒီကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သူတိုင်းကတော့ အဲဒါကို သိထားမှာ သေချာတယ်။
မြင်နိုင်သလို ဂျာမနီ သို့မဟုတ် ဩစတြီးယားကဲ့သို့ နိုင်ငံအချို့တွင် ဤအရာ မပြုလုပ်ခဲ့ပေမယ့် အခြားနိုင်ငံများတွင်တော့
ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ Remdesivir ကို ထိုးဆေးအဖြစ် သုံးစွဲခဲ့ပြီး အလုံးစုံ အသုံးမကျဘဲ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ပိုဆိုးစေခဲ့တာက မလိုအပ်ဘဲ အသက်ရှူကူညီခံခဲ့ရတဲ့ လူနာတွေကိုလည်း အန်တီဘိုင်ယော့တစ်ဆေး မပေးခဲ့ကြပါဘူး။
သို့သော် ဤအန်တီဘိုင်ယော့တစ်ဆေးများမရှိပါက လေဝင်လေထွက်ပြုလုပ်ထားသော လူနာတိုင်းတွင် ဘက်တီးရီးယားပိုးကူးစက်မှု ဖြစ်ပေါ်ပါသည်။
ဤသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် လိုအပ်သော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကို ဖန်တီးရန်အတွက် တချို့ဒေသများတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သေဆုံးမှုကို
ရည်ရွယ်ကာ အပတ်အနည်းငယ်ကြာ စီစဉ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
ယခု ကျွန်ုပ်တို့ ၁၃၄၇ ခုနှစ်၊ ပထမဆုံး ကြီးမားသော ကပ်ရောဂါကာလသို့ နောက်ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ ယနေ့မှာ ဒီလို
မြေပုံတွေ ရှိပြီး၊ မှန်မဖြစ်နိုင်တာကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်ပါသည်။
ရောဂါဖြန့်ချိမှုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညီညာနေသလို မြင်ရပေမယ့်၊ ဤကပ်ရောဂါသည် ငါးနှစ်ကြာ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့ပြီး၊
တရားဝင်အတည်ပြုထားသလို ယနေ့ပိုလန်၊ အရှေ့ဂျာမနီ၊ ချက်ပြည်၊ မီလန်ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသနှင့် ပီရေးနီးစ်တောင်တန်းဒေသများကဲ့သို့သော
တိုင်းဒေသကြီးများသည် ငါးနှစ်တာအတွင်း ဘယ်လိုနယ်နိမိတ်မျှမရှိဘဲ ရောဂါကင်းစင်နေခဲ့ကြသည်။
အဲဒါက အဲဒီမှာ လူတွေ မပါဝင်ခဲ့တာကြောင့်ပဲ ဖြစ်တာပါ၊ ဒါပဲ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမယ့်အရာပါ။
လူအများလုံလောက်စွာ မပါဝင်ရင် ကပ်ရောဂါ မဖြစ်ပါဘူး။
ထိုအချိန်အတွင်း သုတေသနများကလည်း သေချာစွာ သက်သေပြခဲ့သည်မှာ ဒီကပ်ရောဂါသည် မည်သည့်မြို့၌မဆို ဖြစ်ပွားခဲ့ပေမယ့်
(မြို့အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်) ဖြစ်ရပ်များ၏ ၉၅.၅ ရာခိုင်နှုန်းသည် သင်္ဘောသွားလာနိုင်သည့် ရေကြောင်းများမှ
၁၀ ကီလိုမီတာအတွင်းတွင်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံးမှာ သင်္ဘောဖြတ်သန်းနိုင်တဲ့ ရေကြောင်းမရှိတဲ့ ဒေသတွေ ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။
ဒါက အရောင်ဖြင့် အမှတ်အသားထားထားတဲ့ ဒေသတွေမှာ အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက်ဆိုးခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြသဖို့သာ ဖြစ်ပြီး တကယ်တော့
ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို အဲဒီဒေသအများစုမှာ ဆိုလိုတာပါ။
အဲဒီလိုဆိုရင် သင်က အဲဒီလို မြို့အမှတ်တွေ ရယူရမယ်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ သုတေသနက ဒီကပ်ရောဂါဆိုင်ရာ အချက်အလက်များအများစုကို
ဖန်တီးထုတ်လုပ်ထားကြောင်း ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည်။
မြို့အမျိုးမျိုးတွင် တူညီသောအစီရင်ခံစာများရှိပြီး၊ မြို့နာမည်ကိုသာ ပြောင်းထားခြင်းဖြင့် ထိုနေရာ၌
ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
ဒါပေမယ့် သူတို့က အဲဒီလို မလုပ်ဘဲ အဲဒီအချိန်မှာ ဥရောပတိုက်အများစုဟာ ကျေးလက်ဒေသဖြစ်ပြီး လူတွေက မြို့ကြီးတွေမှာ
မနေဘဲ ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်လို့သာ ယူဆမယ်ဆိုရင် လူဦးရေ၏ တစ်ဆယ့်တစ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ထိခိုက်ခံခဲ့ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြီးမားတဲ့ ကပ်ရောဂါဟု ဆိုကြတဲ့ ၁၃၄၇ ခုနှစ်မှာ လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးခြင်းနဲ့
လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောဂါဖြစ်ပွားခြင်းဆိုတာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သေချာပါပြီ။ ဒါကို ဘာကြောင့် လိုအပ်ခဲ့တာလဲ?
အဲဒီအချိန်မှာလည်း ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရေးအကြောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။
ယနေ့ သမိုင်းစာအုပ်ကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီမှာ ဆိုထားတာကတော့:
ပထမဆုံးသော ကပ်ရောဂါသည် ရီနက်ဆန်းစ်ခေတ်၏ စတင်ခြင်းကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် သမိုင်း၌
ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု၏ အရေးပါတဲ့ အဆင့်ကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။
သူတို့က အဲဒါကို လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငွေကြေးဈေးကွက်ကို ယုဒာတွေက ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တယ်။
ယုဒယလူထုအဖွဲ့အစည်းများ၏ တစ်ဝက်ခန့် ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက်၊ ၎င်းသည် ယုဒယလူမျိုးများ၏ လက်ထဲမကျန်တော့ဘဲ ဒေသခံ
အဆင့်မြင့်လူတန်းစားများက စီးပွားရေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
အဆင်ပြေစွာ ဘုရားကျောင်းခေါင်းဆောင်များအပါအဝင် လူအများစုသည် သူတို့၏အကြွေးရှင်များကို
သတ်လိုက်သောကြောင့် အကြွေးများမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။
၁၂၃၄၃၂၁ စီးပွားရေးပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်း။ ထိုအချိန်တွင် အထည်အလိပ်အရည်အသွေးမြင့်များကို အများအားဖြင့် မြောက်အီတလီမှ
ရရှိခဲ့သော်လည်း ၁၃၅၂ ခုနှစ်အပြီးတွင်တော့ မဟုတ်တော့ပါ။ တစ်ခါတလေ ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံများတွင်
ဂျာမန်အထည်အလိပ်စက်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းသည် မြို့ကြီးများတွင် တစ်ပြိုင်နက် မြေယာများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး
အကြီးမားဆုံး ဘုရားကျောင်းကြီးများကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် မဟုတ်ပါ။
တချို့နေရာတွေမှာတော့ သင့်တော်တဲ့နေရာတွေမှာ လူဦးရေဟာ ရိုးရိုးနည်းနည်းပဲ ပိုကျဲသွားခဲ့တယ်။
ဘာလို့ဆိုတော့ လူတွေ ပိုများစွာ သေဆုံးခဲ့တာက မြို့ကြီးအနည်းငယ်မှာပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ပြီးတော့ မနှစ်မြို့ဖွယ် လူတွေ နည်းလာခဲ့တယ်။
နောက်ထပ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကြည့်ကြရအောင်၊ ၁၅၂၉ ခုနှစ် အင်္ဂလိပ်ချွေးဟု ခေါ်ဆိုကြတဲ့
ဖြစ်ရပ်ပါ။ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါ။
ဝူဟန်တွင်ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ သေစေနိုင်သောရောဂါတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသော သင်္ဘောတစ်စင်းသည် ၁၅၂၉
ခုနှစ်တွင် ဟမ်ဘတ်ဂ်ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ပြန်လည်ဖော်ထုတ်နိုင်သမျှအရ၊ ဒါက နွေရာသီဖလူးဖြစ်နိုင်တယ်။
ထူးဆန်းစွာဖြင့် နွေရာသီဖလူးရောဂါသည် ဂျာမနီနှင့် ဆွစ်ဇလန်နိုင်ငံအချို့မြို့များတွင်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး
နယ်သာလန်တွင်လည်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ပြင်သစ်၊ ပိုလန်နှင့် ချက်ပြည်ထောင်စုတွင်တော့ မဖြစ်ပွားခဲ့ပါ။
ယနေ့ ဆေးဘက်သမိုင်းပညာရှင်များသည် ရောဂါပိုးကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ မတွေ့နိုင်ကြလိမ့်မည်။
ဒါပေမယ့် သင်က ပြန်လည်ပြုပြင်ရေး၏ မြေပုံကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် တွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်။
၁၅၁၇ ခုနှစ်တွင် မာတင်လူသာ ဟုခေါ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဘုရားကျောင်းကို ပြုပြင်ကာ
ပရိုတက်စတန့် ဘုရားကျောင်း မွေးဖွားခဲ့သည်။
ဤဒေသများမှာ မြို့များက ပရိုတက်စတန်ဘာသာသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည့် ဒေသများဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် အင်္ဂလိပ်များ ချွေးထွက်ခဲ့သည့် မြို့များနှင့် လုံးဝနီးပါး တူညီသည်။
ဒါဟာ ကူးစက်ရောဂါကြောင့် မဖြစ်ဘဲ ကုသမှုကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ဒီမြို့တွေမှာ နွေရာသီအမြင့်ဆုံးအချိန် ၃၅ ဒီဂရီမှာ လူတွေဟာ ၂၄ နာရီလုံး ဒူဗက်နှစ်ထည်နဲ့ ထုပ်ထားရတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့ သေဆုံးသွားကြတယ်။ အဲဒါက အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့ သုံးခဲ့တဲ့ ဟိုက်ဒရိုဇီခလိုရိုကွင်းပါ။
ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ လူအများကြီးက ကြောက်ရွံ့ခံပြီး အဲဒါကိုပဲ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။
စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာကတော့ အဲဒီစာတမ်းကို ထုတ်ဝေပြီးသားဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အခုအချိန်မှာ အော်စတြီးယားမှာ ရှိနေတဲ့အတွက်
လင်းဇ်မြို့က ဆေးဝန်ဆိုင်ပညာရှင်နှစ်ဦးက လက်မှတ်ရေးထိုးထားတာပါ။
လင်ဇ်မြို့မှ ဆေးဝန်ဆိုင်ပညာရှင်နှစ်ဦးကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ပါ၊ အကြောင်းကတော့ သူတို့ဟာ အစကတည်းက မရှိခဲ့ကြတာပါ။
သူတို့က အတုဆေးဝန်ထမ်းတွေပဲဖြစ်ပေမယ့် လူထောင်ချီသတ်ဖို့လောက်အောင် လုံလောက်ခဲ့တယ်။
၁၆၆၅ ခုနှစ် လန်ဒန်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ။ ကြီးမားသော ကပ်ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သတင်းအရ လူ ၆၈,၀၀၀ ခန့် သေဆုံးခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါက တရားမစွဲချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်နှစ်အကြာမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ?
ကြီးမားသောမီးဘေး။ လန်ဒန်မြို့တစ်မြို့လုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည် – ကပ်ရောဂါ၏ ထိတ်လန့်မှုအပြီး
အလွန်အောင်မြင်စွာ အပူပြန်လည်ထူထောင်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
လန်ဒန်ကို ဘာရော့ခ်ပုံစံဖြင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ။ ထပ်မံကပ်ရောဂါတစ်ခုမှ
မဖြစ်တော့ဘူး။ တကယ်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ။
ဒါမှမဟုတ် ၁၈၃၀–၃၁ ခုနှစ်ကို ကြည့်ကြရအောင်။ ၁၈၄၈ မဖြစ်သေးပေမယ့် အခြေအနေတွေက ပြင်းထန်လာနေပြီ။
နပိုလီယန် စစ်ပွဲများပြီးနောက်၊ ဩစတြီးယားမှာ အထူးသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကောင်းစွာသိသလို
မက်တာနစ်ခ် အုပ်ချုပ်ရေးစနစ် တည်ထောင်ခဲ့သည်။
အဲဒီမှာ မျက်နှာဖုံးတွေဟာ တကယ် ဘာအတွက် အသုံးဝင်တာလဲဆိုတာကို သင်မြင်နိုင်မှာပါ။
အထူးသဖြင့် ကူးစက်ရောဂါမှ ကာကွယ်ရန်မဟုတ်ဘဲ စကားပြောခွင့်ကို တားမြစ်ရန်ဖြစ်သည်။
အဲဒီအချိန်က ကာတွန်းမှာ အဲဒီလို ဖော်ပြထားတာပါ။ နိုင်ငံခြားတွေမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ပဲရစ်၊ ဘရပ်ဆဲလ်၊ အန့်ဝပ်၊ ဝါဆော့တို့တွင် တော်လှန်ရေးများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ အန္တရာယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ? အဲဒီအချိန်မှာ ကိုလရာရောဂါ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ ပထမဆုံး ဘင်ဂေါလ်ကနေ ရောက်လာတာပါ။
ထောင်နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသော်လည်း သူမ သင်္ဘောတစ်စီး မရခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာတော့ အဲဒါ
ရောက်လာခဲ့တယ်။ ထို့နောက် လူတွေ သေဆုံးသွားကြတယ်။
ဒါ့အပြင်၊ အဲဒီအချိန်မှာ တော်လှန်ရေးတွေက မြို့ကြီးတွေမှာပဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့တာကြောင့် မြို့ကြီးတွေမှာပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
နောက်ဆုံးတွင် စပိန်ဖလူးဟုခေါ်သော အရာကို ကော်ရိုနာဗိုင်းရပ်စ်ကို မယုံကြသူများအများစုက
တကယ့်ရောဂါတစ်ခုဟု ယူဆနေသေးပေမယ့်၊ အဲဒါလည်း တကယ်မဟုတ်ပါ။
ဒီမှာ သင်သည် ၁၉၁၈ ခုနှစ် ဂျာမနီတပ်မတော်အတွင်း ဖလူးအင်ဇာ ဖြစ်ပွားမှုနှုန်းအကြောင်း အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။
နွေရာသီ ဖလူးကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး စစ်သားများ၏ ၆.၅ ရာခိုင်နှုန်း ဖျားနာခဲ့သည်။
ဆောင်းရာသီဖလူးအတွက်တော့ ၂ ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။
ဂျာမနီတပ်မတော်ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် တာဝန်ရှိသူ အဲရစ် လုဒန်ဒေါ့ဖ်က "ကျွန်တော်တို့က
စပိန်ဖလူးကြောင့်ပဲ ရှုံးခဲ့တာပါ" လို့ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။
မဟုတ်ဘူး၊ သူကပြောတယ်၊ လူတွေက ဖလူးနည်းနည်းသာဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အဓိကအားဖြင့် အာလူးမရှိခဲ့ကြဘူး၊ အိမ်ကနေ မကောင်းတဲ့
စိတ်ဓာတ်ကို ယူလာခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဂျာမန်တပ်မတော်ရှုံးခဲ့တာပါ။
၁၉၁၈ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် ဖလူးရောဂါ အဆုံးသတ်သွားပြီး ဘာမှ မကျန်တော့ပါ။
သို့သော် ယနေ့တွင် သင်သည် စာအုပ်များတွင် ၎င်းသည် ၁၉၂၃ ခုနှစ်အထိ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့ကြောင်း ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။
ဒါပေမယ့် အဟောင်းစာအုပ်တွေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် အဲဒီမှာ မတွေ့ပါဘူး။ ၁၉၁၉ ခုနှစ်မှာ လူတွေဟာ ပုံမှန်ဖလူးတစ်မျိုးကို
ခံစားခဲ့ရပြီး စစ်ပွဲအဆုံးကာလမှာ လူတွေက ဒုက္ခခံနေရပြီး အိမ်တွေကို အပူပေးဖို့ ဘာမှ မရှိခဲ့တာကြောင့် ပိုဆိုးရွားခဲ့တာပဲ။
သူတို့ကတော့ သူတို့ကို မေ့သွားပြီးသားဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်ကတည်းကလည်း ရောဂါပိုးအသစ်များ မရှိခဲ့၊ အန္တရာယ်ရှိသော ရောဂါပိုးများလည်း မရှိခဲ့။
အခြေအနေတွေက အကောင်းဆုံးပဲဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒီမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတာကတော့ ဖလူးအသစ်တစ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
ယခုအချိန်မှာလည်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်နေသလို။
ဒါကြောင့် ကိုလိုင်းမြို့အတွက် ဤကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးသည့် သုတေသနစာတမ်းတစ်စောင် ရေးသားခဲ့ပြီး၊ ထိုစာတမ်းအရ
ကိုလိုင်းမြို့သားများသည် အဓိကအားဖြင့် သတင်းစာမှတဆင့် စပိန်ဖလူးအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
ဒါပေမယ့် ရောဂါကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ လမ်းမထောင့်တိုင်းမှာ သေဆုံးခန္ဓာတွေ ပျံ့နှံ့နေခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။
၁၂၃၄၃၂၁။ ဒါကတော့ မစ္စစ်စ် အန်ဒားဆင်က မကြာသေးခင်က သူမရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ပြင်းထန်စွာ ပြောခဲ့တာပါ။
ဒါကို ပြန်လည်ဖော်ပြချင်တဲ့ ဗီယင်နာမြို့သားတစ်ဦးက ပြောခဲ့တာပါ။
အိုင်ဗန် အီလစ်ခ်က ၁၉၇၅ ခုနှစ်က ကျွန်ုပ်တို့ ယနေ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ဒီအခြေအနေကို ခန့်မှန်းပြောကြားခဲ့သည်။
သူက ပြောသည်– "သိပ္ပံထိန်းချုပ်သူများ၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့အသစ်တစ်ခုက ကမ္ဘာလုံးကို ဆေးရုံအခန်းတစ်ခန်းအဖြစ်
ပြောင်းလဲပြီး ထိုအခန်းကို အုပ်ချုပ်လိုသည်။"
ဒီ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဘာသာရေးအဖွဲ့အသစ်က ရောဂါဆိုတာ ဘာဖြစ်ကြောင်း၊ ဘယ်သူတွေ ရောဂါရှိနေသလဲ သို့မဟုတ်
ရှိနိုင်သလဲ၊ သူတို့အတွက် ဘာလုပ်သင့်သလဲ ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ချင်တယ်။
သူက RNA ကာကွယ်ဆေးများ သို့မဟုတ် PCR စစ်ဆေးမှုများအကြောင်းကို မသိသေးပေမယ့်၊ အဲဒီစနစ်တွေရဲ့ လည်ပတ်ပုံကို နားလည်ထားတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ? အီဗန် အီလစ်ခ်က ကက်သလစ်ဘုန်းကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့်ပါ။ သူမှာ
အတွင်းရေး သတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိခဲ့တာပါ။
အခုတော့ သင်က အတိတ်ကို ကြည့်ရှုပြီး အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ကျွန်တော်ဆီက ဒီ shell ကစားသမားက
နောက်တစ်ခါ ဘယ် pandemic ကို ထုတ်ယူမလဲဆိုတာ သိချင်နေပြီလား။
သူက သူ့ဦးထုပ်ထဲက ဘာထုတ်မလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ မပြောနိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရောက်မယ်၊ မလိုအပ်ရင်တော့ မရောက်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ မယုံကြည်ရင်လည်း မရောက်ပါဘူး။
ကပ်ရောဂါကို မယုံကြည်ကြတဲ့ လူအရေအတွက် လုံလောက်စွာ ရှိလာရင်ပဲ လုံလောက်ပြီး၊ 'ကပ်ရောဂါမရှိရင် အာဏာရှင်စနစ် မရှိနိုင်ပါ'။
ကျေးဇူးတင်ပါသည်။