Dumarating ang mga pandemya kapag kailangan ang mga ito. Hindi nangyayari ang mga
pandemya kapag hindi tayo naniniwala sa mga ito.
Ito ang konklusyon na naabot ni Dr. Gerd Reuther sa kanyang lektura noong ika-13 ng Abril 2024 hinggil sa paksang "Pamag-takot
at mga gawa-gawang krisis upang kontrolin ang mundo".
Si Dr. Gerd Reuther, isang lektor sa unibersidad, ay isang espesyalista sa radiolohiya,
tagapagturo sa medisina, at historyador ng medisina.
Ipinapalabas ng Kla.TV ang makabuluhan at napapanahong lekturang ito sa okasyong ito:
Ilang araw na ang nakalipas, muling idineklara ng WHO ang pandaigdigang emerhensiya.
Iniulat ng Berliner Zeitung noong ika-14 ng Agosto 2024:
Nakikita ng WHO ang panganib na maaaring muling kumalat nang pandaigdigang mpox pagkatapos ng
2022 at maging panganib sa kalusugan sa ilang bansa.
Ang deklarasyon ng emerhensiya ay nilalayon na magbigay-babala sa mga awtoridad sa buong mundo upang
makapaghanda sila sa posibleng paglaganap ng mga sakit.
Ilang buwan lamang ang nakalipas, inaprubahan ang bagong International Health Regulations
(IHR) sa isang "operasyong lihim at mapanganib".
Ito ay nagbigay sa WHO, o kay Tedros mismo, ng mas malaking kapangyarihan sa lahat ng 194 na kasaping estado.
Ang bagong histeriya tungkol sa Mpox ba ay isa na namang maniobra para ilagay ang mundo sa ilalim ng "diktadura ng WHO"?
Isang bagay ang tiyak: "Ang WHO ay mag-uugnay ng mga pandaigdigang hakbang kontra sa mahigpit na
pakikipagtulungan sa lahat ng apektadong bansa sa mga darating na araw at buwan," sabi ni Tedros.
Bakit idineklara ang pandaigdigang emerhensiya dahil sa pandemya sa partikular na sandaling ito ay nananatiling hindi pa malinaw.
Malinaw na malapit nang umabot sa kisame ang hindi lumalago na kita ng mga higanteng parmasyutiko dahil
sa umuunlad na industriya ng bakuna laban sa mpox.
Isinulat ni Ernst Wolff noong ika-15 ng Agosto:
Ang WHO at SPIEGEL ay tumatanggap ng milyon-milyon mula sa Bill and Melinda Gates Foundation, na
malaki ang pamumuhunan sa industriya ng parmasyutiko.
Upang masuri ang kasalukuyang sitwasyon, balikan ang kasaysayan ng mga pandemya kasama ang Kla.TV ngayon.
Dr Gerd Reuther: Oo, labis akong natutuwa na makabalik dito sa Vienna.
Pagkatapos ng lahat, ginugol ko ang 13 taon ng aking buhay sa pagtatrabaho dito.
Kaya naman nagpapasalamat ako kay Ginoong Hauser sa muling pagbalik niya sa akin sa Vienna.
Dahil pagkatapos ng nangyari rito dahil sa coronavirus, hindi na talaga kaakit-akit ang Vienna, kailangan itong sabihin.
At halos nanumpa na ako na hindi na muling tatawid sa hangganan ng Vienna.
Pero ginawa ko na rin ito dahil sa tingin ko ay talagang napakahalaga nito.
Dahil para sa totalitaryanismong itatag dito, kailangan nila ng isa pang pandemya.
At hindi dapat pahintulutan na mangyari ang pandemiyang ito.
At maaari lamang itong maiwasan kung titingin tayo sa salamin sa likuran at makita kung ano ang nangyari noon.
Paano naging mga epidemya sa nakalipas na 700 taon.
At iyan ang dahilan kung bakit kami ng aking asawa ay sumulat ng munting aklat na ito isang taon na ang nakalipas.
At maaari mo ngang buodin ang kasaysayan ng epidemya sa 150 pahina, na mahirap paniwalaan.
Dahil nangyayari na ang parehong bagay sa loob ng 700 taon.
Hindi ito tungkol sa bakterya at virus. Ito ay tungkol sa takot, wala nang iba.
Ang pandemya ay katumbas ng pagpapalaganap ng takot. Oo, at para makalikha ng kaguluhan, kailangan ng mga patay.
Ngunit bilang paggalang, mas gugustuhin ng isa na huwag direktang ipakita ang mga bangkay na ito.
Marahil din dahil hindi sila umiiral. Kaya ginagamit ang mga kabaong.
At alam nating lahat ang tungkol sa mga kabaong mula sa Bergamo. Hindi ko na kailangang sabihin pa nang higit pa tungkol doon.
Naniniwala ako na labing-tatlong kabaong lamang ang pinaikot-ikot dito nang ilang oras.
Ngunit ginawa nila ang buong bagay ilang siglo nang mas maaga.
Tingnan ang larawan sa kaliwa. Peke rin ito tulad ng mga kabaong sa kanan.
O naniniwala ka ba na ang isang kabaong na naglalaman ng buong tao ay maaari lamang dalhin ng isang tao?
Kaya kailangan mo ng mga kabaong, dahil hindi mo alam kung ano ang nasa loob.
At siyempre, dahil hindi maaaring tama ang mga kabaong para sa kadahilanang iyon. Sa loob ng maraming siglo, hindi
talaga inilibing ang mga tao sa kabaong dahil napakamahal nito.
At dahil maaari sanang naantala nang masyadong matagal ang pagkabulok sa limitadong espasyo ng mga sementeryo sa simbahan.
At iyon ang dahilan kung bakit ang pinturang ito ay nilikha hindi bababa sa 100 o 200 taon pagkatapos at
pinabalik ang petsa upang ipakita ang sitwasyon noong 1347.
Ibig sabihin nito, parehong pekeng balita lang ang nakikita natin dito at wala nang iba pa.
Dahil lahat ay nauwi sa takot na ito. Ngunit ang takot na ito ay may dalawang panig.
Para sa amin, para sa karamihan ng mga tao, ito ang takot sa kaliwang bahagi.
Ang takot na kumukuha sa atin ng kakayahang mag-isip, na pumipilit sa atin na maghanap ng
proteksyon at sumunod sa mga alok ng tulong.
At saka may takot din bilang isang pagkakataon.
Maaaring kilala mo ang ginoong nasa kanan. Siya ang kilalang si Warren Buffett.
Ibig sabihin nito, para sa minorya ng sangkatauhan, ang panic sa epidemya ay isang dahilan para magdiwang.
Dahil sinabi niya: Ang malawakang takot ay kaibigan mo bilang mamumuhunan. Dahil doon,
maaari mong makuha ang mga bentaheng presyo.
At palagi silang bumibili ng mga murang bilihin.
Hindi lang ngayon sa panahon ng pandemya ng coronavirus, kundi pati na rin noon. Kaya
narito na ito para sa pandemya ng coronavirus:
Isang pisikong Kanadiyano na si Denis Rancourt ang minsang tinimbang ang kahirapan laban sa mga patay.
At makikita mo na kapag mas mahirap ang populasyon, mas madalas na namamatay ang mga tao. Hindi dahil
sa virus, kundi dahil sa mga hakbang na isinagawa.
At nangyari rin ang parehong bagay noon, noong 1866 at 1871 sa Amsterdam, dito sa itaas para sa tigdas.
Iyon ang bilang ng mga namatay sa hanay ng mahihirap, at iyon din ang bilang ng mga namatay sa hanay ng napakayaman.
At dito sa ibaba, ang buong usapin ay tungkol sa kolera, sa pagkamatay ng mahihirap, at sa pagkamatay ng mayayaman.
Ibig sabihin nito, palagi nang posible na alisin ang isang bahagi ng populasyon na
hindi na gusto sa pamamagitan ng isang epidemya.
At higit sa lahat, hindi nila kasalanan iyon. At ayaw nilang sisihin.
Hindi mo naman kailangang maglunsad ng digmaan para bawasan ang populasyon. Epektibo rin ang salot.
At siyempre, maaari mong pagandahin muli ang ekonomiya. Nakikita natin kung ano ang nangyayari ngayon dahil sa coronavirus:
Mga bagong malakihang proyekto na hindi sana naging posible noon.
Ngunit ginawa nila iyon dati, noong panahon ng mga epidemya, gaya ng ipapakita ko sa iyo sandali pa.
Biglang umingay ang ekonomiya dahil namatay ang mga tao at wala nang natira para magtrabaho.
Inilunsad ang mga bagong malakihang proyekto, at ilang tao ang tinanggal.
Ngayon, ang mga teoryang konspirasyon ang tinutukoy, ngunit noong nakaraan, ang mga erehe at mangkukulam, o kahit ang
mga Hudyo, ang pinatay na lang upang magkaroon ng puwang para sa mga bagong tao na mamahala sa lipunan.
At ang katotohanang may mali sa kasaysayan ng mga epidemya ay makikita mula sa isang magaspang na pagtingin mula
1347 hanggang sa kasalukuyan, na nagpapakita na paulit-ulit na nagkakaroon ng mga pagsiklab ng epidemya.
Ngunit may ilang kakaibang pagitan din sa kuwentong ito ng epidemya.
Ibig sabihin, bakit walang mga epidemya sa loob ng mga siglo hanggang 1347?
Kailangang tanungin ng isang tao ang sarili ng tanong na iyon kapag nagkakaroon ng
epidemya tuwing walong hanggang sampung taon.
At sinasabing nagkaroon ng malaking epidemya, ang kilalang trangkasong Espanyol, noong 1918 sa pagtatapos ng Unang
Digmaang Pandaigdig, dahil maraming tao ang nagkasakit noon.
Ngunit nagkaroon din kami ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Bakit walang epidemya sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, gayong hindi naman gumanda ang kalagayan ng mga tao?
Ang tanging posibleng sagot ay: dahil malinaw na hindi sila kinakailangan noon.
At narito ang mga pangyayari ng salot na naitala mula 1347 hanggang 1750, at makikita mo na pagkatapos ng unang malaking
pagsiklab noong 1347 ay tumaas nang husto ang bilang, pagkatapos ay noong Digmaang Tatlumpung Taon ay dumami
nang dumami ang mga epidemya, at bigla namang bumaba nang malaki ang mga ito pagkatapos noon.
Ano nga ba talaga ang dapat na nangyari sa medikal?
Mas nagiging matalino ka kapag tiningnan mo ang mga kondisyong panlipunan.
Noong 1347, tunay na naipamalas ng Simbahang Katolika ang sarili nito sa pag-angkin ng dominasyon sa buong mundo
at sinabi: Ang bawat kaluluwa ay dapat sumailalim sa amin.
At para magawa iyon, kailangan nilang gamitin ang takot sa sakit. At siyempre, may pagtutol.
Madalas itong tinatawag na mga Digmaang ng mga Magsasaka na umusbong.
Gayunpaman, hindi lamang mga magsasaka ang tumutol sa kanilang pagsasamantala at pang-aapi.
Iyon ang mga mamamayan na naninirahan sa mga estadong iyon.
At nakikita mo, tumaas ang mga epidemya upang makontrol ito.
Hanggang sa, sa wakas, naganap ang mga pangunahing kaganapan tulad ng Digmaang Tatlumpung Taon.
At pagkatapos ay naging medyo tahimik ang mga bagay dahil sa Kontra-Repormasyon at sa karangyaan ng Panahong Baroque.
Noon itinayo ang mga palasyo at simbahan ng Baroque.
Kailangan nila ang puwersa-paggawa at napakalakas ng kanilang kontrol sa mga tao kaya sinabi nila:
Ngayon, hindi na rin natin kailangan ang mga epidemya.
At isa pang bagay na nagpapakita rin na ang mga epidemiyang ito ay hindi isang lohikal na likas na phenomena, na nakita natin sa
Covid, iyon ay, kahit pagkatapos ng mahabang panahon, nagkaroon tayo ng napakakaibang antas ng insidente sa mga
indibidwal na lalawigan, pederal na estado o mga bansa ng EU.
Paano iyon magiging posible kung diumano'y kumakalat ang sakit mula sa isang tao papunta sa iba sa pamamagitan ng hangin?
Pagkatapos ng napakaikling panahon, makalipas ang ilang linggo o buwan, dapat magkaroon ng ekwilibriyo; ibig sabihin, ang
dalas ng pagkakaroon ng sakit ay halos pareho sa lahat ng lugar.
Ngunit hindi iyon ang nangyari.
At ang tanging pagkakataon na nagkaroon ng labis na kamatayan – sinimulate at kinalkula rin ito ng pisikong
Kanadyanong si Denis Rancourt – ay noong Marso at Abril 2020.
At iyon din ay nagpapakita.
Sa katunayan, ang isang sakit na inangkat mula sa Tsina ay dapat na lumitaw sa mga
pangunahing pantalan at paliparan at kumalat mula doon.
Gayunpaman, hindi iyon ang kaso.
Iyon ang hilagang Italya, iyon ang Strasbourg, Alsace, iyon ang Paris, iyon ang paligid ng Brussels, kaunti
sa London, at iyon ang rehiyon ng Madrid at Barcelona.
Ngunit hindi sa ibang lugar, kung saan mayroon ding mga paliparan at pantalan. At bakit nangyari ang lahat ng ito?
Dahil ang nangyari doon ay hindi isang nakakahawang pangyayari, ang labis na pagkamatay –
ito ay isang medikal na kamatayan na naganap.
Ibig sabihin, naglabas ang World Health Organisation ng rekomendasyon na dapat mailagay sa ventilator ang mga pasyenteng
pinaghihinalaang may Covid-19 sa lalong madaling panahon, na halos katumbas ng pagpatay sa kaso ng mga
matatanda, dahil hindi na sila maaaring tanggalin sa ventilator.
Chloroquine, isang gamot para sa malaria, ay inireseta sa isang dosis na epektibong nakamamatay.
Ang ginawa rito ay pagpatay. Siguradong alam iyon ng lahat ng lumahok.
Tulad ng nakikita mo, hindi ito ginawa sa ilang mga bansa, gaya ng Alemanya o Austria; ngunit sa mga bansang ito, isinagawa ito.
Ibinigay ang remdesivir, na lubos na walang silbi at nakasasama.
At, upang lalo pang lumala ang sitwasyon, ang mga pasyenteng hindi kailangang binigyan ng
bentilasyon ay hindi rin binigyan ng mga antibiotiko.
Bagaman ang bawat pasyenteng binibigyan ng bentilasyon ay nagkakaroon ng impeksyong
bacterial kung wala ang mga antibiotic na ito.
Ito ay nangangahulugang, sa prinsipyo, sinadya ang medikal na kamatayan sa ilang rehiyon sa loob ng
ilang linggo upang lumikha ng kinakailangang panic.
At kung titingin tayo nang malayo sa nakaraan, noong 1347, sa unang dakilang salot, may mga mapa na katulad nito
ngayon, at makikita mo rin kung ano ang hindi maaaring tama.
Bagaman ang pamamahagi ng sakit ay tila lubos na pantay-pantay, tumagal ang salot na ito ng limang taon at ang buong mga rehiyon
– ayon sa opisyal na pag-amin – gaya ng kasalukuyang Poland, silangang Alemanya, Czechia, ang rehiyon sa paligid ng Milan,
at dito sa Pyrenees – ay nanatiling malaya sa sakit sa loob ng limang taon, nang walang anumang heograpikal na hangganan.
Iyon ay dahil lang hindi nakilahok ang mga tao roon, at iyan ang dapat nating gawin! Kung hindi makilahok ang
sapat na bilang ng mga tao, hindi magkakaroon ng pandemya!
Samantala, napatunayan nang malinaw ng mga pag-aaral na ang salot na ito, saanman ito naganap – at sa iilang lungsod lamang – ay
95.5 porsyento ng mga insidente ang naganap sa loob ng sampung kilometro mula sa mga daang-tubig na maaaring paglayagin.
At alam mo ba kung ilang bahagi ng bansa ang walang mga daang-tubig na maaaring paglayagin?
Ibig sabihin nito, sa marami sa mga rehiyong ito, kung saan ang mga kulay na bahagi ay simpleng minarkahan
lamang upang ipakita kung gaano kalala raw ang nangyari, wala naman talaga ang nangyari.
Kung gayon, kailangan mong makakuha ng ganoong mga puntos sa lungsod.
At saka ipinakita ng aming pananaliksik na marami sa mga estadistikang ito tungkol sa salot ay peke.
Iba't ibang bayan ang may magkaparehong ulat – pinalitan lamang ang pangalan ng bayan –
upang ipahiwatig na nagkaroon doon ng salot.
Ngunit kahit hindi nila gawin iyon at titingnan lamang ang katotohanang karamihan sa Europa noon ay rural at naninirahan
ang mga tao sa kanayunan kaysa sa malalaking lungsod, sampung porsyento lamang ng populasyon ang maaapektuhan.
Kaya hindi maaaring pag-usapan ang malawakang pagkamatay at malawakang karamdaman noong 1347 sa unang
diumano'y dakilang salot. At bakit ito kinakailangan?
Noong panahong iyon, tungkol din ito sa muling pagsasaayos.
Kung titingin ka sa aklat ng kasaysayan ngayon, nakasulat dito:
Ang unang salot ang nagmarka ng simula ng Renaissance. Tulad ng ngayon na tayo ay nakararanas ng isang pagbabago sa kasaysayan.
Iyon ang ginawa nila. At noong panahong iyon, nasa kamay ng mga Hudyo ang pamilihang pinansyal.
Matapos mapuksa ang kalahati ng mga pamayanang Hudyo, hindi na ito nasa kamay ng mga Hudyo, kundi ng
mga lokal na patriciano na ang nangasiwa sa negosyo.
At sa kaginhawahan, marami, kabilang ang mga pinuno ng simbahan, ay napalaya mula sa kanilang mga
utang dahil pinatay nila ang kanilang mga nagpapautang.
Ang pagbawi ng ekonomiya. Noong panahong iyon, karamihan sa mga pinong tela ay nagmula sa hilagang Italya, ngunit
pagkatapos ng 1352 ay hindi na ito ang kaso. Bigla, nagkaroon ng industriya ng tela sa Alemanya sa mga pabrika.
At noong panahong iyon, biglang nagkaroon ang Simbahang Katolika ng maraming lupain sa mga lungsod at nakapagtayo ng malalaking
katedral. Hindi naman sa sarili nitong pera, siyempre.
At sa ilang lugar, kung saan ito ay angkop, ang populasyon ay naging medyo hindi gaanong siksik.
Dahil kung mas maraming tao ang namatay kahit saan, iilan lamang na malalaking lungsod iyon.
At saka mas kaunti na ang mga hindi kaaya-ayang tao.
Tingnan natin ang isa pang pangyayari, ang tinatawag na English Sweat ng 1529. Isang napakakatangi-tanging pangyayari.
Katulad ng nangyari sa Wuhan, sinasabing dumating sa pantalan ng Hamburg noong 1529 ang
isang barko na nagdadala ng nakamamatay na salot.
Batay sa mga narekober, malamang na ito ay trangkaso sa tag-init.
Kakaiba man, ang tag-init na trangkaso ay naganap lamang sa ilang lungsod sa Alemanya at Switzerland, at sa mas mababang antas
sa Netherlands – ngunit hindi sa Pransya, Poland o Czechia.
Ngayon, patuloy pa ring hinahanap ng mga historyador ng medisina ang mikrobyo. Gayunpaman, hindi nila ito matatagpuan.
Ngunit mahahanap mo ito kung titingin ka sa mapa ng Repormasyon.
Noong 1517, isang si Martin Luther ang nagreporma sa simbahan, at ipinanganak ang Simbahang Protestante.
At ito ang mga lugar kung saan ang mga lungsod ay naging Protestante.
Halos eksaktong tumutugma ang mga ito sa mga lungsod kung saan naganap ang English Sweat.
At hindi ito nangyari bilang resulta ng impeksyon, kundi bilang resulta ng paggamot.
Sa mga lungsod na ito, sinasabing kailangang balutin ang mga tao ng dalawang duvet na puno ng balahibo sa
loob ng 24 na oras sa tagtuyot nang umabot sa 35 degrees.
At pagkatapos ay namatay sila. Iyon ang hydroxychloroquine na ginamit nila noon.
At sa kasamaang-palad, napakaraming tao ang nagpadala sa takot noon at ginawa nga nila iyon.
At nailathala na ang papel, na kawili-wili, dahil nasa Austria kami ngayon, na pinirmahan ng dalawang parmasyutiko mula sa Linz.
Hindi kailanman nahanap ang dalawang parmasyutiko mula sa Linz, dahil hindi naman talaga sila umiiral.
Pekeng parmasyutiko sila, ngunit sapat na iyon para pumatay ng ilang libong tao.
At ano ang nangyari sa London noong 1665? Nagkaroon ng Dakilang Salot, na ayon sa ulat ay kumitil ng 68,000 buhay.
Siguro, siguro hindi, ayokong humusga. Pero ano ang nangyari isang taon pagkatapos?
Ang Dakilang Sunog. Nasunog nang buo ang London – isang thermal na renovasyon na naging
napakaepektibo pagkatapos ng pagkabigla dulot ng salot.
At ano ang nangyari matapos muling maitayo ang London sa istilong Baroque? Hindi na muling nagkaroon ng salot. Ang swerte naman.
O tingnan natin ang taon 1830–31. Hindi pa ito 1848, ngunit may mga kaganapan nang nagbabadya.
Pagkatapos ng mga Digmaang Napoleonic, na dito sa Austria ay lubos nating alam, itinatag ang rehimen ni Metternich.
At doon mo makikita kung para saan talaga ang mga maskara.
Ibig sabihin, hindi para protektahan laban sa impeksyon, kundi para ipagbawal ang pagsasalita.
Ganito iyon inilalarawan ng isang cartoon noon. At ganoon din iyon sa ibang mga bansa.
Nagkaroon ng mga rebolusyon sa Paris, Brussels, Antwerp, at Warsaw. At naging mapanganib iyon.
At ano ang nangyari noon? Pagkatapos ay dumating ang kolera. Mula ito sa Bengal.
Sa loob ng libu-libong taon, hindi siya nakatanggap ng barko, ngunit bigla itong
dumating. At pagkatapos ay namatay ang mga tao.
At siyempre, sa malalaking lungsod lamang, dahil nagaganap pa noon ang mga rebolusyon sa malalaking lungsod.
At sa wakas, ang trangkasong Espanyol, na itinuturing pa rin ng maraming nagdududa sa coronavirus
bilang isang tunay na impeksyon, ay hindi rin totoo.
Dito makikita mo ang mga estadistika tungkol sa dalas ng trangkaso sa hukbong Aleman noong 1918.
Nagkaroon ng pagdami ng trangkaso noong tag-init, kung saan 6.5 porsyento ng mga sundalo ang nagkasakit.
At para sa trangkaso sa taglagas, hindi pa nga umabot ng dalawang porsyento.
At ang taong responsable sa pagkatalo ng hukbong Aleman, si Erich Ludendorff, ay maaaring
nagsabi: Natalo lang kami dahil sa trangkasong Espanyol.
Hindi, sabi niya: Medyo trangkaso lang ang mga tao, pero higit sa lahat ay wala silang patatas at nagdala pa sila ng masamang
espiritu mula sa kanilang bahay. Kaya natalo ang hukbong Aleman.
At noong Nobyembre 1918, natapos na ang trangkaso. Wala nang natira.
Ngayon, gayunpaman, mababasa mo sa mga libro na ito ay tumagal hanggang 1923.
Ngunit kung titignan mo ang mga lumang aklat, hindi mo iyon mababasa doon. Noong 1919, nagkaroon ang mga tao ng karaniwang
trangkaso, na medyo mas malala lang dahil naghihirap ang mga tao sa pagtatapos ng digmaan at wala
silang magamit para painitin ang kanilang mga tahanan.
Nakalimutan na nila sila.
Kaya kahit noon pa, walang bagong mga pathogen, walang mapanganib na mga pathogen.
Sa pinakamabuti, iyon ang mga kalagayan. Hindi ito bagong trangkaso na naganap dito.
Kasing-unti lang ng kung ano ito ngayon.
At iyon ang dahilan kung bakit isinulat ang isang papel na nagsiyasat nito para sa lungsod ng Cologne, na nagpakita
na ang mga mamamayan ng Cologne ay pangunahing nakakaalam tungkol sa trangkaso Espanyol mula sa mga pahayagan.
Ngunit hindi dahil sa sakit o dahil sa mga bangkay na nakahiga sa bawat kanto ng kalye.
At iyan ang sinabi ni Ginang Andersen kanina sa matitinding pananalita, sa sarili niyang mga salita.
Sinabi iyon ng isang tao na nais kong banggitin muli dito, dahil siya ay isang taga-Vienna.
Ipinredikta ni Ivan Illich ang senaryong kinahaharap natin ngayon noong 1975.
Sinabi niya: "Isang bagong elit ng mga siyentipikong tagakontrol ang nagnanais gawing
silid-pagkakanan ang buong mundo at pamunuan ito."
Ang bagong medikal na klero ay nais magpasya kung ano ang itinuturing na karamdaman, sino ang may sakit o
maaaring magkasakit, at kung ano ang dapat gawin para sa kanila.
Hindi pa niya alam ang tungkol sa mga bakunang RNA o sa mga pagsusuring PCR. Ngunit nauunawaan niya ang mga mekanismo.
Bakit? Dahil si Ivan Illich ay isang Katolikong pari. Mayroon siyang impormasyong panloob.
Kaya ngayon, baka gusto mong malaman mula sa akin, na sumusilip sa nakaraan at kayang hulaan ang hinaharap, kung ano ang
ilalabas ng manloloko sa larong shell bilang susunod na pandemya.
Hindi ko rin masabi sa iyo kung ano ang ilalabas niya mula sa kanyang sumbrero.
Ngunit masasabi ko sa iyo na darating ito kapag kinakailangan, o hindi ito darating kailanman, at
hindi ito darating kung hindi tayo maniniwala rito.
Sapat na kung sapat na maraming tao ang hindi naniniwala sa pandemya, at 'kung walang pandemya, walang totalitaryanismo'.
Salamat.