Ці праводзілася гэтая рэдакцыя пратаколаў RKI з мэтай схавання злачынстваў?
Я — Фрэнк Ганіг, гэта значыць Ганіг Рэхт, і менавіта гэта мяне ўразіла, калі я чытаў гэтыя цяпер ужо нерэдагаваныя пратаколы.
Вы не паверыце. Я вазьму вас за руку і растлумачу, што тут насамрэч адбылося. І чаму гэта
скандал, і чаму мы сапраўды павінны пра гэта падумаць.
Першапачаткова гэта было наступным чынам: пратаколы RKI адлюстроўваюць адпаведную пазіцыю Федэральнага
ўрада, якой ён валодаў падчас пандэміі каранавіруса.
Такім чынам, RKI мела навуковыя высновы, паведаміла пра іх федэральнаму ўраду, і на падставе гэтай інфармацыі
федэральны ўрад прыняў законы, меры, пастановы і гэтак далей, каб абараніць нас усіх ад каранавіруса.
Вось вам і нармальная, і афіцыйная частка. Але ў нас заўсёды былі сумневы – вакцыну выпусцілі занадта хутка,
канстытуцыйныя правы і грамадзянскія свабоды былі абмежаваныя, маскі сталі абавязковымі.
Многія людзі тады казалі, што гэта трэба расследаваць. Цяпер невялікая газета змагла падаць у суд пазоў з патрабаваннем
перадаць гэтыя пратаколы, каб мы маглі незалежна праверыць, што РКІ насамрэч казала ўраду падчас пандэміі каранавіруса,
што, у сваю чаргу, дазволіла ім абмежаваць нашы правы.
І гэтая газета здолела зрабіць менавіта гэта. Лаўтэрбах, наш міністр аховы здароўя, абгрунтаваў гэта,
сказаўшы, што гэтыя адключэнні неабходныя, напрыклад, для абароны даных супрацоўнікаў.
Так, каб трэція асобы былі абаронены і не парушалася абарона даных. І я ўпершыню ўбачыў гэтыя выявы некалькі дзён таму.
Гэта павінны быць даныя трэціх асоб?
Гэты файл цалкам засакрэчаны. І ўзнікае пытанне: чаму, чаму гэты файл засакрэчаны?
Улічваючы, што гэты файл быў зрэдагаваны, павінна быць прычына, чаму ўрад не хоча, каб гэта стала вядома.
Значыць, ёсць штосьці, што трэба прыкрыць, і адзін з інфарматараў выйшаў насустрач — у RKI — і сказаў: «Гэта абуральна».
Так, тут публіку падманваюць, і я публікую гэта без купюр. Вось што адбылося.
І самае вар'яцкае, што гэта нават не проста скандал у сферы медыяправа. Гэта парушэнне даверу з боку
ўрада. Я нават не буду казаць пра такія гісторыі.
Не, калі чытаць арыгінал пратакола, становіцца зразумела, што тут былі здзейснены злачынствы міністрам Шпан, міністрам Лаўтэрбахам
і, магчыма, іншымі, а менавіта вельмі простае злачынства, вельмі простае, якое я зараз вам растлумачу,
таму што я хачу, каб гэта абмяркоўвалася публічна.
Каб гэта не знікла проста так у нейкім маленькім шуфлядцы дзе-небудзь. СМІ пра гэта амаль
не паведамляюць. Афіцыйныя СМІ, кажуць штосьці.
Так, скандал з абаронай даных насамрэч зусім не скандал, гэта проста лухта. Не, сапраўдны скандал вось у чым:
Правапарушэнне, якое ў канчатковым выніку стаіць за гэтым, — вельмі простая стаття. Статья 240
Крымінальнага кодэкса — «Прымус» — абвяшчае наступнае.
Я вазьму цябе з сабой у падарожжа. Я растлумачу гэта зноў. Так, каб ты зразумеў, як мы,
юрысты, думаем, і потым... Я хачу, каб ты зразумеў.
Такім чынам, раздзел 240 сцвярджае: Кожны, хто шляхам гвалту або пагрозы прычынення сур'ёзнай шкоды незаконна прымушае
іншую асобу да выканання, цярпення або ўстрымання ад выканання дзеяння, караецца штрафам або пазбаўленнем волі.
Цяпер давайце разгледзім гэта так, як зрабіў бы юрыст. Давайце зірнем на фармулёўку.
Найперш, у нас няма гвалту. А вось што: хто б там ні быў, хто пагражае нанесці сур'ёзную шкоду...
Чым загразлі нам спадары Шпан, Лаўтэрбах і ўрад? Ні больш ні менш, чым 83 мільёнамі выпадкаў.
Вось у чым такая спектакулярнасць, бо той далікатны злы ўплыў, якім нам пагражалі, — гэта наступствы, якія адбудуцца, калі
я не зраблю нешта канкрэтнае, а менавіта калі я не вакцынуюся.
Найперш, сацыяльнае адчужэнне: вы антысацыяльныя, не праяўляеце салідарнасці. Вам забаронена перасякаць дзяржаўныя межы;
вы можаце аддаляцца ад свайго дома не больш чым на 20 метраў.
Вас звольняць з пасады пажарнага, калі вы не прышчэпіцеся. Вас звольняць з пасады ўрача або медсястры, калі вы не прышчэпіцеся.
Калі вы не зробіце вакцынацыю, вы пацерпіце ва ўсіх адносінах. Усё гэта — пагроза далікатнага зла.
А менавіта пагроза звальнення — гэта зло, вядома ж, гэта зло. Пагроза звальнення мае на мэце прымусіць мяне ўчыніць
дзеянне, а менавіта вакцынацыю, або, што тычыцца мяне, талерантнасць, а менавіта дазволіць сабе быць вакцынаваным.
Гэта злачынства. Усё проста. У 83 мільёнах выпадкаў на нас аказвалі прымус.
Вось тут ёсць такое маленькае слова «супрацьзаконнасць», і можна сказаць: «Ну, але ж урад таксама
так рабіў, значыць, гэта павінна быць законна».
Не, гэта тая праблема, якая цяпер узнікае з пратаколаў. Падсумоўваючы, так, гэта можа быць законным
толькі ў тым выпадку, калі Бундэстаг прыме закон.
Так, калі ўрад уводзіць Бундэстаг у зман і падае яму ілжывую інфармацыю, то такі закон не можа быць законным. У такім выпадку
ўсе гэтыя правілы, звязаныя з каранавірусам, не могуць працаваць.
Гэта незаконна. З гэтых неапрацаваных пратаколаў мы даведваемся, што ўрад наўмысна хлусіў
наконт рэальных рэкамендацый Інстытута Роберта Каха.
Зачорненыя ўчасткі паказваюць, што RKI выказала значную занепакоенасць шматлікімі пытаннямі, асабліва ў
дачыненні да вакцынацыі і эфектыўнасці бустарных доз, напрыклад, бустарных вакцынацый для дзяцей і г.д.
Пра гэта паведамілі ўраду. Міністры непасрэдна ўмяшаліся і заявілі, што гэтая інфармацыя
не павінна станавіцца вядомай грамадскасці.
Такім чынам, вы наўмысна сказілі праўду, каб у выніку правесці гэты загад аб вакцынацыі.
І вось у чым сапраўдны скандал. І гэтым скандалам павінна заняцца толькі пракуратура.
Гэта злачынства. Кожны з нас павінен несці адказнасць за свае дзеянні, і ў гэтым выпадку павінна быць тое ж самае.
Я сёння падам скаргу на Шпана — проста як прыклад — і вы можаце зрабіць тое ж самае праз
вэб-сайт паліцыі, праз анлайн-аддзяленні паліцыі.
Пракуратура павінна ачуняць. Генеральную пракуратуру трэба паведаміць, што ў 83 мільёнах выпадкаў мела месца прымуса.
Гэта самы вялікі ўяўны скандал: урад, які здзейсніў злачынства такім чынам, а потым зацямніў і
сфальсіфікаваў гэтыя пратаколы, перш чым апублікаваць іх, каб прыкрыць і схаваць гэтае злачынства.
Я не думаю, што ў канстытуцыйнай дзяржаве калі-небудзь было нешта падобнае. Нам проста трэба зразумець маштаб гэтага.
Гэта адбылося не таму, што мы хацелі абараніць асобных людзей і правы трэціх асоб на абарону даных. Гэта
адбылося для таго, каб схаваць і прыхаваць злачынствы.