RKI protokoloen redakzio hau delitu penalak ezkutatzeko egin al zen?
Ni Frank Hannig naiz – hau da Hannig Recht, eta hori da, egia esan, orain argitaratuta
dauden aktak irakurtzean niri deitu zidana.
Ez duzu sinetsiko. Eskutik hartuko zaitut eta hemen benetan zer gertatu zen azalduko dizut. Eta zergatik den eskandalu
bat eta zergatik benetan horri buruz pentsatu behar dugun.
Hasieran, honela zen: RKI protokoloek Federaleko Gobernuaren dagokion jarrera islatzen dute,
koronabirus pandemian zehar jasotako informazioaren arabera.
Beraz, RKIk aurkiketa zientifikoak izan zituen, federaleko gobernuari horien berri eman zion, eta informazio horren
arabera, federaleko gobernuak legeak, neurriak, araudiak eta abar onartu zituen koronabirusetik denok babesteko.
Hori da normala eta ofiziala denaren inguruan esateko guztia. Baina beti izan ditugu zalantzak – txertoa azkarregi
kaleratu zuten, konstituzioa eta askatasun zibilak mugatu zituzten, eta maskak derrigorrezkoak bihurtu ziren.
Une hartan jende askok esan zuen hori ikertu behar zela. Orain egunkari txiki batek lortu du bileretako aktak eskuratzea, eta
horri esker guk modu independentean aztertu dezakegu RKI-k koronabirus pandemian gobernuari benetan zer esan
zion, eta horrek gure eskubideak mugatzeko aukera eman zien.
Eta egunkari honek hori lortu du. Lauterbach, gure Osasun ministroak, hori justifikatu zuen esanez redakzio horiek
beharrezkoak direla, adibidez, langileen datuak babesteko.
Bai, hirugarren pertsonak babestuta egon daitezen eta datuen babesa ez dadin urratu. Eta orain, duela
egun batzuk, lehen aldiz ikusi nituen argazki hauek.
Hori hirugarren pertsonako datuak direla suposatzen al da?
Fitxategi hau guztiz estalita dago. Eta norbaitek galdetzen du: zergatik, zergatik dago fitxategi hau estalita?
Fitxategi hau zentsuratuta dagoenez, gobernuak hori argitaratzea ez du nahi izateko arrazoiren bat egon behar.
Beraz, zerbait estali beharrekoa egon behar da, eta RKIko salatzaile batek aurreratu eta esan du: «Hau eskandalu hutsa da.»
Bai, hemen publikoa engainatzen ari da, eta hau editatu gabe argitaratzen ari naiz. Hona hemen gertatutakoa.
Eta bitxia da, hau ez dela soilik hedabideen legearen alorreko eskandalu bat. Gobernuaren konfiantza-urraketa bat
da. Halako istorioei buruz hitz egin ere ez dut egingo.
Ez, bileraren zuzenketarik gabeko aktak irakurtzean argi geratzen da hemen delitu penalak egin direla Spahn ministroak, Lauterbach
ministroak eta agian beste batzuek ere; hain zuzen, delitu penal oso sinple bat, oso erraza, eta hori orain
azalduko dizut, publikoan eztabaidatu nahi dudalako.
Ez dadila nonbaiteko tiradera txiki batean desagertu. Hedabideek horri buruz ez dute askorik
jakinarazten. Hedabide ofizialek, ordea, zerbait esaten dute.
Bai, datuen babesaren eskandaluak ez du benetan eskandalurik; hutsalkeria hutsa besterik ez da. Ez, eskandalu hau da:
Azken batean honen atzean dagoen delitua legearen atal oso sinple bat da. Kode Penalaren 240. artikulua – Koezioa – honela dio:
Bidaian zurekin eramango zaitut. Berriro azalduko dizut. Bai, abokatuok nola pentsatzen dugun
ulertu dezazun eta gero... ulertu dezazula nahi dut.
Beraz, 240. atalak dio: Indarkeria edo kalte larriaren mehatxua erabiliz beste pertsona bat legez kanpo ekintza
bat egitera, jasatera edo egiteari uztera behartzen duen edonor isun edo espetxe-zigorrez zigortuko da.
Orain, abokatu batek egingo lukeen moduan azter dezagun hau. Begi bat bota diezaiogun hitz egiteari.
Lehenik eta behin, ez dugu indarkeriarik. Orain hona hemen – norbaitek kalte larriak eragiteko mehatxatzen badu...
Zein gaiztakeria sentikor mehatxu egin digute Spahn jaunak, Lauterbach jaunak eta gobernuak? 83 milioi kasutan, gutxiago ez.
Hori da hain ikusgarria, izan ere, guregan mehatxatuta dagoen kalte sentikorra ondorio horiek dira, nik zerbait
zehatz bat egin ezean gertatzen direnak, alegia, txertatu ezean.
Lehenik eta behin, gizarte-bazterketa: antisoziala zara, elkartasunik erakusten ez duzu. Ez zaizu nazio-mugak zeharkatzea
baimenduta; zure etxetik 20 metrora bakarrik joan zaitezke.
Txertorik ez baduzu jartzen, suhiltzaile gisa kaleratuko zaituzte. Txertorik ez baduzu
jartzen, mediku edo erizain gisa kaleratuko zaituzte.
Txertorik ez baduzu jartzen, alderdi guztietan desabantailak jasango dituzu. Hau guztia kalte sentikor baten mehatxua da.
Hau da, kaleratze-mehatxua, gaizkia da – noski gaizkia da. Kaleratze-mehatxua ekintza bat egitera behartzeko,
hain zuzen ere txertaketa egitera, edo, nire kasuan, tolerantziaz, hau da, txertatu ahal izatea onartzera.
Hori delitu penala da. Hori bezain sinplea da. 83 milioi kasutan behartu gaituzte.
Orain bertan dago "legezkagabetasuna" hitza, eta esango zenuke: "baina gobernuak ere
egin zuen, beraz, legezkotzat hartu behar da".
Ez, hori da orain aktetatik sortzen den arazoa. Laburbilduz, bai, legezkoa izan daiteke
soilik Bundestag-ek lege bat onartzen badu.
Bai, gobernuak Bundestag engainatu eta informazio faltsua ematen badio, halako lege bat ezin da legezkotzat jo. Kasu horretan,
koronabirusari buruzko arau hauek guztiak ezin dira funtzionatu.
Hori ez da legezkoa. Minutu hauetatik, editatu gabekoetatik, ikasten dugu gobernuak asmoz gezurra esan
zuela Robert Koch Institutuko benetako gomendioei buruz.
Zati beltzez estalitakoek adierazten dute RKI-k puntu askotan kezka handiak adierazi dituela, bereziki
txertaketari eta boster txertoen eraginkortasunari dagokionez, adibidez haurrentzako boster txertoak, eta abar.
Hau gobernuari jakinarazi zitzaion. Ministroek zuzenean esku hartu zuten eta adierazi
zuten informazio hau publiko egin behar ez dela.
Beraz, nahita manipulatu zenuen egia, azken finean derrigorrezko txertaketa hau aurrera eramateko.
Eta hori da benetako eskandalu. Eta eskandalu hori konpondu behar da, eta hori soilik fiskaltzak egin dezake.
Hori delitu bat da. Guk bakoitzak gure ekintzen erantzukizuna hartu behar dugu, eta hemen ere hala izan behar da.
Gaur Spahnen aurka salaketa bat aurkeztuko dut – adibide gisa – eta zuk ere berdina egin dezakezu
poliziaren webgunearen bidez, lineako polizia-etxeen bidez.
Fiskaltza publikoak esna egin behar du. Prokuradore Nagusiaren Bulegoari jakinarazi behar
zaio 83 milioi kasutan behaketa gertatu dela.
Imajinatu daitekeen eskandalu handiena da hau: modu honetan delitu penala egin duen gobernu batek, eta gero, krimen
hori estaltzeko eta ezkutatzeko asmoz, aktak publikoari argitaratu aurretik zati beltzatu eta faltsutu dituenak.
Ez dut uste inoiz halakorik egon denik estatu konstituzional batean. Bere tamaina bakarrik ulertu behar dugu.
Hau ez zen gertatu pertsonak eta hirugarrenen datu-babes-eskubideak babestu nahi genituelako.
Krimen-delituak ezkutatu eta estaltzeko gertatu zen.