აღფრთოვანებული ვარ.
შესანიშნავი ამინდი, ფანტასტიკური ატმოსფერო და მშვიდობისმოყვარე ადამიანები ყველგან.
უკვე მოუთმენლად ველი ჩვენს ხარისხიან მედიაში გაშუქებას.
დიახ, რადგან სიმართლე ყოველთვის რთული რამაა, განსაკუთრებით გერმანიაში. სადაც, ამასთანავე, უამრავი
ადამიანი იტანჯება "გრძელი Tagesschau-ს სინდრომით".
სიმართლე, ანუ სიმართლე, ერთადერთი სიმართლე, სინამდვილეში არ არსებობს.
ასე რომ, იქნება ეს ენერგეტიკული გარდაქმნა, ადამიანის მიერ გამოწვეული კლიმატის ცვლილება თუ კორონავირუსის სიტუაცია.
იმის მიხედვით, თუ ვის ჰკითხავთ და რომელ ფაქტებს არ იცნობენ, სიმართლე შეიძლება სხვადასხვაგვარად გამოჩნდეს.
იგივე ეხება უკრაინის საკითხს და კითხვას, დაარღვია თუ არა პრეზიდენტ პუტინის შეჭრამ საერთაშორისო სამართალი.
როგორც ჩანს, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ამბობენ, რომ რუსეთის შეჭრა საერთაშორისო სამართლის დარღვევა არ იყო, რადგან დონბასის
რესპუბლიკები მანამდე ცენტრალური მთავრობისგან გამოეყვნენ.
ისევე, როგორც კოსოვო სერბიას გამოეყო, დონბასის რესპუბლიკები უკრაინას გამოეყვნენ.
პრეზიდენტმა პუტინმა აღიარა რესპუბლიკები, მათთან ხელი მოაწერა ურთიერთდახმარების შეთანხმებას და,
შესაბამისად, რუსეთს სამხედრო ვალდებულებაც კი ეკისრება.
სხვები კი ამბობენ, რომ დიახ, რა თქმა უნდა, რუსეთის შეჭრა საერთაშორისო სამართლის
საწინააღმდეგოა; ამაში ნამდვილად ეჭვი არ არის.
სისხლიანი აგრესიული ომი, საერთაშორისო სამართლის აშკარა დარღვევა.
ზუსტად ისე, როგორც მაშინ, 1999 წლის მარტში, როდესაც აშშ-მა, გერმანიამ, საფრანგეთმა და
ნატოს 16-მა სხვა ქვეყანამ იუგოსლავია დაბომბეს.
სასტიკი და საერთაშორისო სამართლის საწინააღმდეგო.
არ მსურს, უკრაინაში ომი იუგოსლავიის ომის ტოლფასად განვიხილო.
არა, არა ის. ანუ, ეს შეუძლებელია.
ეს შეუძლებელია მარტივი მიზეზის გამო, რომ იგი არ დასჯილა არანაირი სანქციებით იუგოსლავიის წინააღმდეგ წარმოებულ სასტიკ აგრესიულ ომში
მონაწილე აგრესორები, რომელმაც დაარღვია საერთაშორისო სამართალი, ანუ შეერთებული შტატები,
გერმანია, საფრანგეთი და ნატოს ყველა სხვა ქვეყანა.
ასე რომ, რაც შეეხება კაბარეში სიმართლეს, როგორც კაბარე-მომღერალი, მე, რა თქმა უნდა, ყველაზე მოსახერხებლად მიმაჩნია,
ავირჩიო ის სიმართლე, რომლის მოსმენაც მე.წ. ძირითად დენს სურს.
დიახ, გთხოვთ, ყველას, ვინც პუტინის საყოველთაო გაკრიტიკებაში ერთვება, არაფრის შეეშინდება; ისინი სწორ მხარეს არიან.
ტაშია.
მაგრამ ახლა დავუშვათ, უბრალოდ დავუშვათ, რომ მე ამას არ დავთანხმდი და, პუტინის ლანძღვის ნაცვლად, კითხვის ნიშნის ქვეშ დავაყენე.
რა თქმა უნდა, არ გავაკეთებ.
არა, მე ამას არ ვაკეთებ. მომისმინე, მე გიჟი არ ვარ.
არ მინდა იმ რისკზე წავიდე, რომ ვინმემ ინტერნეტში მოიძიოს ინფორმაცია ჩემი შემდეგი გამოსვლის შესახებ, შემდეგ
დაურეკოს ორგანიზატორს ან ადგილობრივ მერს და ჩემს ცილისწამებას მოახდინოს, როგორც პუტინის მხარდამჭერის ან ნაცისტის.
მე ამას არ ვაკეთებ.
მაშ, ახლა დავუშვათ, უბრალოდ დავუშვათ, რომ მე ამას გავაკეთებდი.
მაშ ასე, მხოლოდ ჰიპოთეტურად დავუშვათ.
მე ამას გავაკეთებდი და ვიკითხავდი, ვინ სხვა შეიძლება იყოს უკრაინაში ომზე ერთობლივად
პასუხისმგებელი და რეალურად რა ხანია გრძელდება ეს ომი.
ასე რომ, უკვე ორი წელზე მეტია, ან, უფრო სწორად, ათ წელზე მეტია, დასავლური პოლიტიკისა და ჩვენი
გავლენიანი მედიის მხრიდან ყოველგვარი გამოწვევის გარეშე.
დიახ, ან უკრაინის ომის მიზეზები, იქნებ, ათ წელზე უფრო შორეულ წარსულსაც კი იღებს სათავეს?
ანუ, ყველაფერს თავისი ისტორია აქვს.
ჩვენ დღესაც შემთხვევით არ ვართ აქ.
და ბავშვები სამყაროში უბრალოდ არსაიდან არ ჩნდებიან.
არა, ამას თავისი ისტორია აქვს.
ყოველთვის არის უკანა ისტორია.
დიახ, და ამას ასევე შეუძლია როლი ითამაშოს უკრაინაში ომში.
მაგალითად, ბერლინის კედლის დაცემის შემდეგ, რუსეთმა თავისი გარე საზღვრები სულ უფრო და უფრო მიუახლოვა ნატოს ქვეყნებს.
მაგრამ გთხოვთ, მე ხარბად ვუყურებ მარჯვნივ.
მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ აქაურ მემარცხენეებთან საერთო ენას ვერ ვპოულობ.
არ მსურს, რუსეთის შეჭრა რაიმე სახით გავამართლო.
დიახ, პუტინის დაცვაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.
არა, უბრალოდ საკუთარ თავს ვუსვამ კითხვებს.
რატომ არის, მაგალითად, დასავლეთი ყოველთვის კარგი და რუსეთი — ყოველთვის ცუდი?
რატომ?
რატომ აღიარა დასავლეთმა კოსოვოს დამოუკიდებლობა რეფერენდუმის გარეშე?
კრიმის დამოუკიდებლობა რეფერენდუმის მიუხედავად?
რატომ არ მოჰყვა მედიაში აღშფოთებას, როდესაც ბარაკ ობამამ საერთაშორისო სამართლის დარღვევით სირია, ლიბია და იემენი დაბომბა?
რატომ იწვევს ასეთ აღშფოთებას მედიაში ვლადიმერ პუტინის მიერ უკრაინაში შეჭრა?
დიახ, იმიტომ, რომ ვლადიმერ პუტინს ნობელის სამშვიდობო პრემია არ აქვს?
მაშ, ახლა წარმოიდგინეთ, რომ აქ ასეთ რამეებს მოვიტანდი.
ანუ, მე ამას არ ვაკეთებ.
მაგრამ თუ მე გავაკეთებდი, პრობლემები შეიძლებოდა ყოფილიყო.
რადგან დღესდღეობით, ნებისმიერი, ვინც მთავრობის ნარატივს ეჭვქვეშ აყენებს, დემაგოგად ითვლება.
სისხლის სამართლის კოდექსის 130-ე მუხლი შესაძლებელს ხდის, პასუხისგებაში მისცენ ისინი, ვინც სიძულვილს აღვივებს.
და სწორედ ამიტომ ვფიქრობ, უმჯობესია, თავი აარიდოთ ისეთ თემებს, როგორიცაა რუსეთი და უკრაინა.
შენ უკვე ნახევარ გზაზე ხარ ციხემდე.
და ვის მოუნდებოდა ეს?
ყოველ შემთხვევაში, მე არა.
და თუ რაიმე გაუგებრობის ან მსგავსი რამის გამო წამიყვანენ, მაშინ მინდა, რომ გრეტა თუნბერგივით წამიყვანონ ლუცერათში.
ასე რომ, რაც შეგვიძლია უპრობლემოდ ვიკითხოთ, არის ის, თუ რამდენ ხანს გაგრძელდება ომი უკრაინაში.
აშშ-ის სენატორის, ლინდსი გრემის თქმით, ამერიკელები ბოლოს უკრაინელამდე იბრძოლებენ.
და გერმანიის სამხედრო ექსპერტები, როგორიცაა როდერიხი – ომი რუსეთში უნდა გადაიტანო, კისევეტერ.
და, ანტონ, ჰოფრაიტერ, მე თითქმის ერთხელ ვიყავი სოფლის მეურნეობის მინისტრი.
ჯო ბაიდენისადმი მიწერილ პირად წერილში მათ ნათლად განაცხადეს, რომ ვერ ხედავენ მიზეზს, გამორიცხონ
ომის წლის ბოლოს შემდგომ გაგრძელების შესაძლებლობა.
ეს ომი, რომელშიც აშშ უკრაინის გვერდით დგას არა ქველმოქმედების გამო, არამედ საკუთარი სტრატეგიული
ინტერესებიდან გამომდინარე, როგორც კამალა ჰარისმა შვეიცარიაში, ეგრეთ წოდებულ სამშვიდობო სამიტზე განაცხადა.
ეს ომი, რომელიც დაწყებიდან სულ რამდენიმე კვირაში სტამბოლში შეიძლებოდა დასრულებულიყო,
როგორც ჩანს, მაქსიმალურად დიდხანს გაგრძელდება.
მაშ, შემდეგ რა ხდება?
უნდა აღინიშნოს, რომ ისინი, ვინც ომის მხარდაჭერას აღვივებენ, არასდროს გამოჩნდებიან
ფრონტის წინა ხაზზე, ისევე როგორც მათი შვილები.
მაგრამ შედეგად სულ უფრო მეტი სიკვდილია.
მკვდარი და უფრო მკვდარი.
მაშ, რა მოჰყვება პროფესიონალურ მკვლელობას?
შემდეგ მოდის ის, რაც ყოველი ომის შემდეგ მოდის.
ომის შემდეგ მშვიდობა დგება.
და ეს იქნებოდა ჩემი წინადადება: უბრალოდ ამოიღეთ ომი.
დიდი მადლობა