Nasasabik ako.
Magandang panahon, kamangha-manghang atmospera, at mga taong mapagmahal sa kapayapaan saan ka man tumingin.
Sabik na akong abangan ang pag-uulat sa ating de-kalidad na media.
Oo, dahil ang katotohanan ay palaging masalimuot, lalo na sa Alemanya. Kung saan maraming tao
rin ang nakararanas ng Long Tagesschau syndrome.
Sa totoo lang, ang katotohanan, iyon nga, ang nag-iisang katotohanan, ay hindi talaga umiiral.
Kaya, tungkol man ito sa paglipat ng enerhiya, sa pagbabago ng klima na gawa ng tao, o sa sitwasyon ng coronavirus.
Depende kung kanino ka magtatanong at kung anong mga katotohanan ang hindi nila alam, maaaring
magmukhang isa o magmukhang iba ang katotohanan.
Ganoon din ang nalalapat sa isyu ng Ukraine at sa tanong kung nilabag ba ng pagsalakay
ni Pangulong Putin ang batas internasyonal.
Tila may mga taong nagsasabi na ang pagsalakay ng Russia ay hindi sumasalungat sa batas internasyonal dahil dati nang naghiwalay
ang mga republika ng Donbass mula sa pamahalaang sentral.
Katulad ng paghihiwalay ng Kosovo mula sa Serbia, naghiwalay rin ang mga republika ng Donbass mula sa Ukraine.
Kinilala ni Pangulong Putin ang mga republika, pumirma ng kasunduan sa magkatuwang na pagtulong sa kanila, at
dahil dito magkakaroon ang Russia ng obligasyong militar.
Ang iba naman, gayunpaman, ay nagsasabi na oo, siyempre ang pagsalakay ng Russia ay labag sa batas
internasyonal; talagang walang duda tungkol diyan.
Marahas na digmaang agresibo, malinaw na paglabag sa pandaigdigang batas.
Katulad noon, noong Marso 1999, nang binomba ng Estados Unidos, Alemanya, Pransya at 16 pang ibang bansa ng NATO ang Yugoslavia.
Marahas at salungat sa pandaigdigang batas.
Hindi ko nais na ituring na magkapantay ang digmaan sa Ukraine at ang digmaan sa Yugoslavia.
Hindi, hindi iyon. Ibig kong sabihin, hindi iyon posible.
Iyon ay imposible dahil hindi ito nagdulot ng anumang parusa para sa mga agresor sa malupit na digmaang agresyon laban sa
Yugoslavia, na lumabag sa pandaigdigang batas, i.e. para sa Estados Unidos, Alemanya,
Pransya at lahat ng iba pang mga bansang NATO.
Kaya, pagdating sa katotohanan sa kabaret, bilang isang artista sa kabaret, natural na pinipili ko ang
katotohanang gustong marinig ng tinatawag na mainstream.
Oo, pakisabi, ang sinumang sumasali sa pangkalahatang paninirang-puri kay Putin ay
walang dapat ikabahala; nasa tamang panig sila.
May palakpakan.
Ngunit ngayon, isipin mo lang, isipin mo lang na hindi ako sumang-ayon doon at sa
halip ay pinagtanong ko ang paninisi kay Putin.
Siyempre, hindi ko gagawin iyon.
Hindi, hindi ko gagawin 'yan. Makinig ka, hindi ako baliw.
Ayaw kong ipagsapalaran na baka may maghanap sa internet kung saan gaganapin ang susunod kong paglabas, tapos
tatawagan nila ang tagapag-ayos o ang lokal na alkalde at i-defame ako bilang tagasuporta ni Putin o maging Nazi.
Hindi ko gagawin iyon.
Kaya ngayon, ipagpalagay na lang natin na gagawin ko ito.
Kaya ipagpalagay mo lang, purong hipotetikal.
Gagawin ko iyon, at tatanungin ko kung sino pa ang maaaring magkatuwang na mananagot sa digmaan sa
Ukraine at gaano na katagal talaga itong nagaganap.
Ngayon, sa loob na ng mahigit dalawang taon, o mas tama pa nga, mahigit sampung taon, hindi hinamon ng
pulitika ng Kanluran at ng ating makapangyarihang media.
Oo, o baka nagsimula pa ang mga sanhi ng digmaan sa Ukraine nang mas matagal pa kaysa sa sampung taon?
Ibig kong sabihin, lahat ng bagay ay may kasaysayan.
Hindi rin tayo narito ngayon nang pagkakataon lamang.
At ang mga bata ay hindi basta-basta lumalabas sa mundo nang walang pinagmulan.
Hindi, may kuwento sa likod niyan.
Palaging may kuwento sa likod ng kuwento.
Oo, at maaari rin itong magkaroon ng papel sa digmaan sa Ukraine.
Halimbawa, pagkatapos bumagsak ang Berlin Wall, inilapit pa ng Russia ang mga panlabas nitong hangganan sa mga bansa ng NATO.
Pero pakiusap, masaya akong tumingin sa kanan.
Ngunit hindi ibig sabihin niyan na hindi ako makakasundo sa mga kaliwete rito.
Hindi ko nais na bigyang-katwiran ang pagsalakay ng Russia sa anumang paraan.
Oo, hindi na nga pinag-uusapan ang pagtatanggol kay Putin.
Hindi, nagtatanong lang ako sa sarili ko.
Bakit, halimbawa, palaging mabuti ang Kanluran at palaging masama ang Russia?
Bakit?
Bakit tinanggap ng Kanluran ang kasarinlan ng Kosovo nang walang referendum?
Kalayaan ng Crimea sa kabila ng referendum?
Bakit walang malawakang pagtutol mula sa media nang pinasabugan ni Barack Obama ang Syria,
Libya, at Yemen na lumalabag sa pandaigdigang batas?
Bakit may ganoong pag-aalboroto sa media kapag sinakop ni Vladimir Putin ang Ukraine?
Oo, dahil wala pang Nobel Peace Prize si Vladimir Putin?
Kaya, ngayon isipin mo kung magdadala ako ng mga ganitong bagay dito.
Ibig kong sabihin, hindi ko naman gagawin.
Ngunit kung ginawa ko iyon, maaaring magkaroon ng mga problema.
Dahil sa ngayon, sinumang magtatanong sa salaysay ng pamahalaan ay itinuturing na demagogo.
Pinapayagan ng Seksyon 130 ng Kodigo Penal ang pagsasampa ng kaso laban sa mga naghihikayat ng poot.
At iyon ang dahilan kung bakit sa tingin ko ay pinakamainam na iwasan ang mga paksa tulad ng Russia at Ukraine.
Nasa kalahati ka na papunta sa bilangguan.
At sino ang maghahangad niyan?
Hindi ako, kahit papaano.
At kung ako'y dadakpin dahil sa isang hindi pagkakaunawaan o kung ano pa man, gusto kong
dadakpin na parang si Greta Thunberg sa Lützerath.
Kaya, ang tanong na maaari pa ring itanong nang walang problema ay kung gaano pa katagal magpapatuloy ang digmaan sa Ukraine.
Ayon kay Senador ng Estados Unidos na si Lindsey Graham, lalaban ang mga Amerikano hanggang sa huling Ukrainiano.
At ang mga Aleman na eksperto sa digmaan tulad ni Roderich – kailangan mong dalhin ang digmaan sa Russia, Kiesewetter.
At Anton – muntik na akong maging Ministro ng Agrikultura minsan, Hofreiter.
Sa isang personal na liham kay Joe Biden, malinaw nilang ipinahayag na wala silang nakikitang
dahilan para hindi isaalang-alang ang pagpapalawig ng digmaan lampas sa katapusan ng taon.
Ang digmaang ito, kung saan nakatayo ang Estados Unidos kasabay ng Ukraine hindi dahil sa kawanggawa, kundi dahil sa
sarili nitong estratehikong interes, ayon kay Kamala Harris sa tinatawag na peace summit sa Switzerland.
Ang digmaang ito, na maaaring naputol sa Istanbul ilang linggo lamang matapos itong magsimula,
ay tila ipagpapatuloy nang kasingtagal ng maaari.
Kaya, ano ang susunod na mangyayari?
Dapat tandaan na ang mga naghihikayat ng suporta para sa digmaan ay hindi kailanman makikita sa unang
linya ng labanan, gayundin ang kanilang mga anak.
Ngunit mas marami pang mga kamatayan.
Mga bangkay at mas maraming bangkay.
Kaya, ano ang kasunod ng propesyonal na pagpatay?
Pagkatapos ay dumarating ang kung ano ang sumusunod pagkatapos ng bawat digmaan.
Pagkatapos ng digmaan, dumarating ang kapayapaan.
At iyon ang aking mungkahi: huwag na lang isama ang digmaan.
Maraming salamat.