May malaking kaguluhan sa pampublikong pagsasahimpapawid.
Kahit noong tagsibol ng 2024, mahigit sa 100 empleyado ng ARD, ZDF at Deutschlandradio ang nagreklamo sa isang
manifesto na halos walang kalayaan sa pagpapahayag doon at sinasupil ang anumang salungat na opinyon.
Isang iskandalo!
Ngunit lalong hindi nasisiyahan ang mga mamamayan, at lalong pinaparusahan ang mga
pampublikong tagapagpalabas sa mga poll rating.
Hindi na ba nakapagtataka na ang mga tagapagpalabas na ito, na pinondohan ng sapilitang bayarin, ay nagpapahayag ng iisang
opinyon sa bawat krisis, nangaral sa mga tao nang isang panig, sinisikil ang mga tinig na
tutol at dinidikdik ang mga naiiba ang pag-iisip?
Matagal nang hindi maintindihan kung bakit hindi magamit ng mga midyang pinopondohan ng sapilitang buwis ang
humigit-kumulang 8.6 bilyong euro bawat taon at patuloy pang humihingi ng mas maraming pera.
Mayroon nang pinakamahal na pampublikong sistema ng pagsasahimpapawid sa buong mundo ang Alemanya.
Bilyon-bilyon ang dumadaloy sa mga kaduda-dudang kanal.
Malalaking halaga ang ginagastos sa hindi kailangang mamahaling marangyang kasangkapan para sa
pag-aayos muli ng isang WDR film studio sa Cologne lamang.
Ang gastos sa renovasyon ay tumaas mula 130 hanggang 240 milyong euro.
Medyo hindi umabot sa 10% ng mga bayad sa lisensya sa pagsasahimpapawid ng ARD ang
napunta sa mga plano ng pensiyon ng kumpanya.
Sa mga numero: 564 milyong euro sa loob ng isang taon para lamang sa mga pensiyon at
benepisyo sa pagreretiro ng mga dating empleyado nito.
Sinasabing naglaan ang ZDF ng €5.8 milyon para sa mga bayad-pensi para sa dating direktor ng ZDF na si Thomas Bellut lamang.
Tumatanggap siya ng higit sa 30,000 euro bawat buwan sa kaniyang pagreretiro.
Saan na ang wastong paghusga kung ang isang tagapagpresenta tulad ni Markus Lanz ay kumikita ng tinatayang £1.9
milyon bawat taon, samantalang ang isang retirado ay kailangang mabuhay sa karaniwang £16,440 kada taon?
Bakit kumikita ng humigit-kumulang €1.2 milyon bawat taon ang isang kaduda-dudang payaso tulad ni Oliver Welke, samantalang
ang isang masipag na cashier ay nakakakuha lamang ng €32,500?
Nagtataka kaming marinig kung ano ang sasabihin ng mga karaniwang mamamayan sa kalye tungkol sa mga kalagayang ito.
Hindi, hindi ko alam na kumita siya nang ganoon karami. Sige, ayos lang...
... Sa tingin ko hindi ito patas, hindi.
1.9 milyon bawat taon
Pinondohan ng bayad sa lisensya na kailangang bayaran ng bawat mamamayan, pati na rin sa Alemanya.
... Hindi madalas na may bagay na nakakapag-alis ng salita sa akin, pero kamangha-mangha ito.
Sa tingin ko, kung hindi siya magtatagumpay, agad siyang tatanggalin at mawawala na siya sa eksena.
Kaya naman, nagsusumikap talaga siya nang husto para kitain iyon.
... ay pinondohan ng mga bayarin sa pampublikong pagsasahimpapawid, i.e. bayarin ng GEZ, na
kailangang bayaran ng bawat mamamayan sa Alemanya.
Sa tingin mo ba ay patas iyon?
Hindi, hindi talaga.
Lumalaki ang hindi kasiyahan.
Proportional pa ba iyon? Makatarungan pa ba iyon?
Aba, hindi ko sa tingin.
Ngunit dahil din ako ay isang taong naniniwala sa katarungan, at ang buong isyung ito tungkol sa
pitong-digit na sahod ng mga CEO ay hindi dapat umiiral.
6,000, 7,000 euro? Neto...
Kumikita ang lalaki ng halos 1.2 milyong piso bawat taon.
Ganoon karami?!
... 45 ... 50?
Oo, bahagyang mas mababa sa 1.2 milyon ang magiging resolusyon.
Nakakatanggap siya ng 1.2 milyon?!
Oo.
Pagkatapos, meron tayong si Markus Lanz, halimbawa.
Umaabot ito sa kabuuang 1.9 milyon.
Absurdo!
: Hindi ako kumikita nang malaki. Retirado na ako, pero kailangan ko pa ring magbayad sa lahat ng bagay.
Kumikita ang isang retirado ng karaniwang humigit-kumulang £16,000 bawat taon.
sa buong taon
Medyo mas kaunti.
Medyo mas kaunti, oo.
At ngayon, tingnan mo lang ang 16,000 kumpara sa 1,234,321, 1.2 milyon – patas ba iyon sa iyong palagay?
Ay, napakaraming pera iyan!
Maaari kang magbahagi ng kaunting bagay sa iba.
o kung saan mabigat ang pasanin, labis ang pagdurusa ng mga tao...
Marami ang nawalan ng trabaho dahil sa pandemya ng coronavirus at iba pang mga kahirapan.
... At doon maaari siyang magbigay ng kaunti sa iba o kumita ng kaunti nang mas mababa.
... Oo, pero hindi patas.
Aba, kilala siyang tao.
At karaniwan na ang mga kilalang tao ay kumikita nang mas malaki, gaya ng mga manlalaro ng football, mga aktor, at iba pa.
Ngunit siyempre malinaw na tayo ang nagpopondo nito, at sa 1.9 milyong iyon ay maaari kang gumawa ng mas magagandang proyekto.
upang turuan ang mga tao o isagawa ang anumang iba pang proyekto.
Kaya sa tingin ko ay masyadong mayabang iyon, sobra-sobra para sa kinikita niya.
Oo, laging nagtatanong kung nasaan ang katarungan, kung nasaan ang pagiging patas...
Oo, pampublikong pera iyon, bayad din iyon...
Oo, pera namin. Pera namin... marahas.
... talagang nakakatakot ... Kaya,
na maaari kang yumaman nang husto dito... halos dalawang milyon kada taon.
Nakakabala iyon sa akin.
Sa tingin ko ay lubos na hindi patas na kailangang magbayad ng bayad sa lisensya ang lahat ngayon.
Halimbawa, wala akong telebisyon sa bahay sa ngayon, pero sa tingin ko ay hindi iyon
mahalaga dahil nagbago na ang batas dito sa Alemanya.
Kailangang magbayad ang lahat, kahit may telebisyon sila o wala.
Ang balita ngayon ay napaka-negatibo.
Minsan pinapanood mo ang balita bandang alas-otso ng gabi, o sa halftime ng European Championship, at ang nakikita mo lang ay ang
Israel, ang Syria, ang digmaan sa Ukraine, ang sitwasyon sa USA, at naiisip mo sa sarili:
Grabe, iyan na lang ba ang lahat ng balita ngayon?
Hindi ka maaaring maging seryoso.
Ang mga opinyong hindi gaanong pangkaraniwan ay sinusuportahan ng mga larawang hindi kaaya-aya,
at ipinapakita ng mga taong nagpapahayag nito.
Hindi ako sumasang-ayon sa kanila kahit man lang, pero sa tingin ko ay kailangang ipakita ang iba't ibang opinyon.
Halimbawa, mayroon tayong AfD, na sa simula ay hindi talaga itinampok sa mga talk show.
Pagkatapos ay inimbitahan sila sa mga talk show.
Hangga't pinapayagan natin silang makapasok sa Parlamento, dapat din nating ipalabas sa publiko ang lahat ng opinyon – gaya ng
pagkakasabi, nang hindi pinapakinis o binabago sa anumang paraan – at dapat mabigyan ng pagkakataon
ang bawat isa na bumuo ng sarili nilang opinyon.
Hindi ko iniisip na tayo bilang mga mamamayan ay ganoon kalito na kailangan pang ihain sa atin nang paisa-isa ang lahat ng bagay.
Hindi natin kailangang matakot.
Ginagawa ito ng lahat nang mag-isa, at pagkatapos ay hahanap tayo ng magandang paraan para sumulong.
Ang lahat ng iba pa ay paternalisme, hindi alintana kung nagmumula ito sa matinding kaliwa o
sa mga Greens, o sa kanan o sa matinding kanan.
Mahal na mga manonood, hindi lamang ang Alemanya ang may pinakamahal na pampublikong sistema ng pagsasahimpapawid
sa buong planeta, ayon sa ulat ng Handelsblatt.
Dahil sa patuloy na pagtaas ng mga sapilitang buwis, pinopondohan din natin ang labis na sahod at mga bayad sa pensiyon.
Nagbabayad kami para sa mga kaduda-dudang channel at mga hindi kinakailangang gastusin sa luho.
Ngunit ang pinakamasama ay:
Nagbabayad tayo para sa lubos na isang panig, mapanlinlang, at iisang uri ng pag-uulat na nagdudulot ng malalim na
paghahati sa lipunan at sumasakal sa anumang bukas na talakayan.
Maingat na idinokumento ng Kla.TV ang hindi matatanggap na mga kondisyon sa "compulsory levy media," at
mariin naming inirerekomenda ang panonood ng programa:
Patas na buwis para sa sandata ng digmaan sa media / 40 dahilan kung bakit hindi na ako nagbabayad (ni Ivo Sasek).