Hallo, ek is Karina van Torgau.
Miskien onthou jy hierdie foto uit jou geskiedenisboek.
Dit wys Russiese en Amerikaanse soldate wat in April 1945 op die oewers van die Elberivier in Torgau hande skud.
Dit het destyds wêreldwyd opslae gemaak en simboliseer die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
As 'n kind in die DDR het ek steeds die geleentheid gehad om Joe Polowski en ander oorlogsveteraane persoonlik
te ontmoet, omdat daar 'n kultuur van herinnering was.
Ek glo persoonlik dat elke mens die waardigheid van die goddelike in hul dra.
Daarom word ek afgestoot deur moord en die onuitspreeklike propaganda wat ons teen mekaar ophits.
Ek weier om kant te kies by enige van die partye.
Want in elke oorlog sterf seuns en vaders aan beide kante, maar nooit diegene wat verantwoordelik is vir die oorlog nie.
Die ontmoeting op die Elbe was minder as 80 jaar gelede, en nou slaan Verdedigingsminister Pistorius weer die oorlogstromme.
Hy het gesê: "Ons moet teen 2029 gereed wees vir oorlog."
En ek haal die voormalige minister Gabriel aan: "Ons moet 'n duidelike sein aan Putin stuur:
Stop hierdie oorlog – of ons sal dit na jou bring."
So vra ek myself: wie presies is "ons"?
Gabriel en Pistorius beslis nie.
Dit verwys meer waarskynlik na my man en my seuns.
Dit bekommer my, want ek ken die gebeure van die oorlog en sy einde uit die vertellings van my grootouers en familielede.
Hier is 'n paar voorbeelde:
My oom is op 17-jarige ouderdom in die Wehrmacht ingeroep.
Teen sy sin, omdat hy sy leerlingskap voltooi het en sy pa se meul wou oorneem.
Hy het op 19-jarige ouderdom in Russiese gevangenskap gesterf.
My ma het altyd, huilend, onthou hoe hy die plaas met trane in sy oë en in uniform verlaat het.
Hulle het mekaar nooit weer gesien nie, en sy het nooit uitgevind waar hy begrawe is nie.
As 'n klein meisietjie teen die einde van die oorlog het sy self op die skoot van 'n Russiese offisier gesit.
Haar naam was Irene, en hy het baie van haar gehou omdat sy hom aan sy eie dogter,
Irena, tuis herinner het, wat hy baie gemis het.
Sy het hom in liefdevolle herinnering bewaar.
Terselfdertyd het haar ouer suster (my tannie) dae lank agter 'n hoop hout in 'n solder vir die soldate van die Sowjet-leër
weggesteek, wat in hul dorpie gruwelike verkragtings gepleeg het.
Die soldate het aanhou hout uit hierdie selfde hoop neem, terwyl sy probeer het om van agter nuwe hout bo-op te stapel.
Toe sy ouer as 80 jaar oud was, het sy vir my gesê: "Dis waar ek geleer het om te bid!"
En sy het vir my talle oorlogsmisdade beskryf wat deur alle kante in die oorlog sonder uitsondering gepleeg is.
Die Griekse filosoof Antisthenes was waarskynlik reg toe hy geskryf het: "Oorlog skep meer bose mense as wat dit wegneem."
My ma het my ook vertel dat die lug rooi geskyn het toe Dresden gebombardeer is; haar familie kon dit
nog steeds sien vanuit 'n naburige dorpie naby Torgau.
My pa het die geluid van die skietery wat hier in Torgau elke oggend plaasgevind het, onthou.
In Torgau was Duitse soldate wat bevele geweier het, onder diegene wat tereggestel is.
Dit was waarskynlik tussen 1943 en 1945 toe die Ryk Militêre Hof van Berlyn na Fort Zinna in Torgau verskuif is.
My pa was destyds ongeveer 13 jaar oud.
My oupa is net weens 'n ongeluk in die Volkssturm opgeroep.
Hy is deur die Amerikaners gevange geneem en na Limburg an der Lahn gestuur.
Toe hy teruggekeer het, het hy 54 kilogram geweeg en was hy ongeveer 1,80 meter lank.
Hy het sy vrou gevind, wat hy as 'n blonde vrou gelos het, met grys hare.
Dit is die feit dat ons Duitsers uit twee wêreldoorloë geleer het en dat daar in die voormalige DDR 'n soort gedenkkultuur
was wat vandag die mense van Torgau dryf om vir vrede te werk.
Selfs al klink dit utopies en het dit dalk nog nooit in die geskiedenis gewerk nie, droom ek dat daar eendag geen oorlog
meer sal wees nie omdat ons mense weier om vyande te wees.
Ons is een menslike familie, een groot menslike organisme.
En ek doen 'n beroep op alle moeders wêreldwyd: skeur die oproeppapiere!
Ek doen 'n beroep op alle mans wêreldwyd: wanneer hulle weer die oorlogstromme slaan, moenie gaan nie!
Miskien kan jy nou aan hulle skryf om te sê dat jy nie gaan meeding nie.
En ek doen 'n beroep op elkeen van julle: moenie toelaat dat julle teen ander volke aangevuur word nie!
Moenie na hul leuens en propaganda luister nie, maar na jou hart!