Γεια σας, είμαι η Karina από το Torgau.
Ίσως θυμάστε αυτή τη φωτογραφία από το βιβλίο ιστορίας.
Δείχνει Ρώσους και Αμερικανούς στρατιώτες να δίνουν τα χέρια στον Έλβα στο Torgau τον Απρίλιο του 1945.
Αυτό έκανε τότε το γύρο του κόσμου και συμβόλιζε το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ως παιδί στη ΛΔΓ, έζησα τον Joe Polowski και άλλους βετεράνους πολέμου να ζουν εδώ, καθώς υπήρχε μια κουλτούρα μνήμης.
[Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε ανθρώπινο ον φέρει μέσα του την αξιοπρέπεια του θείου.
Γι' αυτό δεν μου αρέσουν οι δολοφονίες και η ανείπωτη προπαγάνδα που μας στρέφει ο ένας εναντίον του άλλου.
Αντιστέκομαι στην προσδοκία να πάρω θέση.
Γιατί σε κάθε πόλεμο, γιοι και πατέρες πεθαίνουν και στις δύο πλευρές, αλλά ποτέ αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τον πόλεμο.
Η συνάντηση στον Έλβα έγινε πριν από λιγότερο από 80 χρόνια και ο υπουργός Άμυνας Πιστόριους χτυπάει ξανά το τύμπανο του πολέμου.
Είπε: "Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για πόλεμο μέχρι το 2029".
Και παραθέτω τα λόγια του πρώην υπουργού Γκάμπριελ: "Πρέπει να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα στον Πούτιν:
σταματήστε αυτόν τον πόλεμο - αλλιώς θα σας τον πάρουμε εμείς".
Αναρωτιέμαι λοιπόν: ποιοι είμαστε "εμείς" τέλος πάντων;
Ο Γκάμπριελ και ο Πιστόριους σίγουρα όχι.
Είναι πιο πιθανό να είναι ο σύζυγός μου και οι γιοι μου.
Αυτό είναι που με οδηγεί, γιατί γνωρίζω τα γεγονότα του πολέμου και το τέλος του πολέμου από
τις αφηγήσεις των παππούδων και των συγγενών μου.
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα:
Ο θείος μου επιστρατεύτηκε στη Βέρμαχτ σε ηλικία 17 ετών.
Παρά τη θέλησή του, επειδή είχε τελειώσει τη μαθητεία του και ήθελε να αναλάβει τον μύλο του πατέρα του.
Πέθανε σε ηλικία 19 ετών σε ρωσική αιχμαλωσία.
Η μαμά μου πάντα τον θυμόταν να κλαίει καθώς έβγαινε από την αυλή με τη στολή και δάκρυα στα μάτια.
Δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ και δεν έμαθε ποτέ πού είναι θαμμένος.
Η ίδια κάθισε στην αγκαλιά ενός Ρώσου αξιωματικού ως μικρό κορίτσι προς το τέλος του πολέμου.
Το όνομά της ήταν "Ειρήνη" και του άρεσε πολύ γιατί του θύμιζε τη δική του κόρη "Ειρήνη" στο σπίτι, η οποία του έλειπε πολύ.
Είχε καλές αναμνήσεις από αυτόν.
Παράλληλα, η μεγαλύτερη αδελφή της (η θεία μου) κρυβόταν για μέρες πίσω από ένα σωρό ξύλα σε μια σοφίτα από
τους στρατιώτες του σοβιετικού στρατού που είχαν διαπράξει φρικτούς βιασμούς στο χωριό της.
Οι στρατιώτες έπαιρναν συνεχώς ξύλα από αυτόν ακριβώς τον σωρό, ενώ εκείνη προσπαθούσε να μαζέψει νέα ξύλα από πίσω.
Σε ηλικία άνω των 80 ετών, μου είπε: "Εκεί έμαθα να προσεύχομαι!".
Και μου περιέγραψε πολυάριθμα εγκλήματα πολέμου που είχαν διαπραχθεί από όλα ανεξαιρέτως τα εμπόλεμα μέρη.
Ο Έλληνας φιλόσοφος Αντισθένης είχε μάλλον δίκιο όταν έγραφε: "Ο πόλεμος δημιουργεί
περισσότερους κακούς ανθρώπους από όσους αφαιρεί".
Η μητέρα μου μου είπε επίσης ότι ο ουρανός έλαμπε κόκκινος όταν η Δρέσδη βομβαρδίστηκε, κάτι που η
οικογένειά της μπορούσε ακόμα να δει στη γειτονική πόλη Torgau.
Ο πατέρας μου θυμόταν τον ήχο των πυροβολισμών που γίνονταν κάθε πρωί εδώ στο Torgau.
Οι Γερμανοί στρατιώτες που είχαν αρνηθεί τις διαταγές ήταν μεταξύ αυτών που εκτελέστηκαν στο Torgau.
Πιθανώς ήταν η περίοδος μεταξύ 1943-45, όταν το Αυτοκρατορικό Στρατοδικείο μεταφέρθηκε
από το Βερολίνο στο Fort Zinna στο Torgau.
Ο πατέρας μου ήταν τότε περίπου 13 ετών.
Ο παππούς μου επιστρατεύτηκε για πρώτη φορά στο Volkssturm εξαιτίας ενός ατυχήματος.
Αιχμαλωτίστηκε από τους Αμερικανούς στο Limburg an der Lahn.
Όταν επέστρεψε, ζύγιζε ακόμα 54 κιλά και είχε ύψος περίπου 1,80 μέτρα.
Βρήκε τη γυναίκα του, την οποία είχε αφήσει ως ξανθιά γυναίκα, με γκρίζα μαλλιά.
Το γεγονός ότι ως Γερμανοί έχουμε μάθει από δύο παγκόσμιους πολέμους και ότι υπήρχε ένα είδος κουλτούρας
μνήμης στην πρώην ΛΔΓ είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στο Torgau σήμερα να εργαστούν για την ειρήνη.
Ακόμα κι αν ακούγεται ουτοπικό και ίσως δεν έχει λειτουργήσει ποτέ στην ιστορία, ονειρεύομαι ότι μια μέρα δεν θα υπάρχει πια πόλεμος
επειδή οι άνθρωποι αρνούμαστε να είμαστε εχθροί μεταξύ μας.
Είμαστε μια ανθρώπινη οικογένεια, ένας μεγάλος ανθρώπινος οργανισμός.
Και απευθύνω έκκληση σε όλες τις μητέρες παγκοσμίως: Σκίστε τις διαταγές επιστράτευσης!
[Απευθύνω έκκληση σε όλους τους άνδρες σε όλο τον κόσμο: όταν αρχίσουν πάλι να χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου, μην πάτε!
Ίσως να τους γράψετε τώρα για να τους ενημερώσετε ότι δεν θα συμμετάσχετε στον διαγωνισμό.
[Και απευθύνομαι σε όλους και όλες σας: Μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να υποκινείται εναντίον άλλων λαών!
[Μην ακούτε τα ψέματά τους και την προπαγάνδα τους, αλλά την καρδιά σας!