Saluton, mi estas Karina el Torgau.
Eble vi memoras ĉi tiun foton el via historilibro.
Ĝi montras rusajn kaj usonajn soldatojn manprezentantajn en aprilo 1945 sur la bordoj de la rivero Elbo en Torgau.
Ĉi tio tiutempe fariĝis ĉeftitolo tra la tuta mondo kaj simbolas la finon de la Dua Mondmilito.
Kiel infano en la Germana Demokratia Respubliko, mi tamen povis persone renkonti Joe Polowski kaj aliajn
militveteranojn, ĉar ekzistis kulturo de rememorado.
Mi persone kredas, ke ĉiu homo portas en si la dignecon de la dia.
Tial mi estas repuŝita de murdo kaj de la neesprimebla propagando, kiu instigas nin kontraŭ unu la alia.
Mi rifuzas preni flankon kun iu ajn el la du partioj.
Ĉar en ĉiu milito filoj kaj patroj mortas ambaŭflanke, sed neniam tiuj, kiuj respondecas pri la milito.
La renkontiĝo ĉe la Elbo okazis antaŭ malpli ol 80 jaroj, kaj nun ministro pri defendo
Pistorius denove batas la militajn tamburojn.
Li diris: "Ni devas esti pretaj por milito ĝis 2029."
Kaj mi citas la eksministron Gabriel: "Ni devas sendi klaran signalon al Putin: Ĉesigu
ĉi tiun militon – aŭ ni alportos ĝin al vi."
Do mi demandas min: kiuj precize estas "ni"?
Gabriel kaj Pistorius certe ne.
Pli verŝajne ĝi rilatas al mia edzo kaj filoj.
Tio okupas min, ĉar mi konas la eventojn de la milito kaj ĝian finon el la rakontoj de miaj geavoj kaj parencoj.
Jen kelkaj ekzemploj:
Mia onklo estis devigita en la Wehrmacht je la aĝo de 17 jaroj.
Kontraŭ lia volo, ĉar li finis sian metilernadon kaj volis transpreni la muilejon de sia patro.
Li mortis en la aĝo de 19 jaroj en rusa kaptiteco.
Mia patrino ĉiam rememoris, plorante, kiel li forlasis la farmon kun larmoj en la okuloj kaj en uniformo.
Ili neniam plu vidis unu la alian, kaj ŝi neniam eksciis, kie li estis entombigita.
Kiel knabino ĉe la fino de la milito, ŝi mem sidis sur la femuro de rusa oficiro.
Ŝia nomo estis Irene, kaj li ŝin tre ŝatis, ĉar ŝi rememorigis lin pri lia propra filino, Irena, hejme, kiun li tre sopiris.
Ŝi tenis lin en kara memoro.
Samtempe ŝia pli aĝa fratino (mia onklino) kaŝis sin dum pluraj tagoj malantaŭ stako da ligno en la
subtegmento de la soldatoj de la Soveta Armeo, kiuj faris terurajn seksperfortojn en ilia vilaĝo.
La soldatoj daŭre prenis lignon el ĉi tiu sama stako, dum ŝi provis de malantaŭe meti novan lignon supre.
Je pli ol 80 jaroj, ŝi diris al mi: "Tie mi lernis preĝi!"
Kaj ŝi priskribis al mi multajn militkrimojn, kiuj estis faritaj de ĉiuj flankoj en la milito senescepte.
La greka filozofo Antisteno verŝajne pravis, kiam li skribis: "Milito kreas pli da malbonaj homoj ol ĝi forprenas."
Mia patrino ankaŭ diris al mi, ke la ĉielo brulis ruĝe kiam Dresdeno estis bombita; ŝia familio
povis vidi ĝin el najbara vilaĝo proksime de Torgau.
Mia patro rememoris la sonon de la pafadoj, kiuj ĉiutage okazis ĉi tie en Torgau.
En Torgau, germanaj soldatoj, kiuj rifuzis ordonojn, estis inter tiuj ekzekutitaj.
Verŝajne estis inter 1943 kaj 1945, kiam la Reich-a Milita Kortumo estis translokita de Berlino al Fort Zinna en Torgau.
Mia patro estis tiam ĉirkaŭ 13-jara.
Mia avo estis rekrutigita en la Volkssturm nur pro akcidento.
Li estis kaptita de la usonanoj kaj sendita al Limburg an der Lahn.
Kiam li revenis, li pezis 54 kilogramojn kaj estis ĉirkaŭ 1,80 metrojn alta.
Li trovis sian edzinon, kiun li lasis kiel blondan virinon, kun grizaj haroj.
Estas la fakto, ke ni germanoj lernis el du mondmilitoj kaj ke en la iama GDR ekzistis ia kulturo de rememorado,
kiu nun instigas la loĝantojn de Torgau labori por paco.
Eĉ se ĝi sonas utopia kaj eble neniam funkciis en la historio, mi revas, ke iam ne plu
estos milito, ĉar ni homoj rifuzas esti malamikoj.
Ni estas unu homa familio, unu granda homa organismo.
Kaj mi apelacias al ĉiuj patrinoj tra la tuta mondo: disŝiru la alvokajn dokumentojn!
Mi apelacias al ĉiuj homoj tutmonde: kiam ili denove batas la militotamburojn, ne iru!
Eble vi povus nun skribi al ili por diri, ke vi ne konkursos.
Kaj mi apelacias al ĉiu el vi: ne permesu, ke oni incitu vin kontraŭ aliaj popoloj!
Ne aŭskultu iliajn mensogojn kaj propagandon, sed aŭskultu vian koron!