Kaixo, Torgautik naiz Karina.
Agian zure historiako liburutik argazki hau gogoratzen duzu.
Errusiako eta Amerikako soldaduak 1945eko apirilean Torgau-n, Elba ibaiaren ertzean, eskuak elkarrekin ematen erakusten du.
Hori garaian mundu osoan albiste izan zen eta Bigarren Mundu Gerraren amaiera sinbolizatzen du.
Ekialdeko Alemaniako Alemaniar Errepublika Demokratikoan haurtzaroan, oraindik ere Joe Polowski eta
beste gerra-veterano batzuk pertsonalki ezagutu ahal izan nituen, oroimenaren kultura zegoelako.
Nik pertsonalki uste dut pertsona bakoitzak bere baitan daramala jainkozko duintasuna.
Hori dela eta, hilketek eta elkarren aurka bultzatzen gaituzten ezin ahozko propagandak gorrotatzen naute.
Alderdi bat hartzeari uko egiten diot.
Izan ere, gerra guztietan semeak eta aitak alde bietan hiltzen dira, baina inoiz ez gerraren erantzuleak.
Elbeko topaketa 80 urte baino gutxiago lehenago gertatu zen, eta orain Defentsa ministro
Pistoriusek berriro ere gerra-danborrak jotzen ari da.
Esan zuen: "2029rako gerrarako prest egon behar dugu."
Eta Gabriel ex-ministruaren hitzak aipatuko ditut: "Putini seinale garbi bat bidali behar diogu:
gerra hau gelditu – edo guk zuregana eramango dugu."
Beraz, neure buruari galdetzen diot: zein zehazki gara "guk"?
Gabriel eta Pistorius, zalantzarik gabe, ez.
Nire senarra eta semeak aipatzera joateko aukera handiagoa da.
Honek kezkatzen nau, izan ere, gerrako gertakariak eta haren amaiera nire
aiton-amonen eta senideen kontakizunetatik dakidalako.
Hona hemen zenbait adibide:
Nire osaba 17 urte zituela Wehrmachtera derrigorrez deitu zuten.
Bere borondatearen kontra, ikaslegoa amaitu zuelako eta bere aitaren errota hartzea nahi zuelako.
Errusiako presoaldian hil zen 19 urte zituela.
Nire amak beti gogoratzen zuen negarrez nola utzi zuen baserria begiak malkoz beteta eta uniformearekin.
Ez zuten berriro elkar ikusi, eta hark inoiz ez zuen jakin non lurperatu zuten.
Gerraren amaiera aldera, neska txiki bat zela, berak bere kabuz eserita egon zen errusiako ofizial baten belaunetan.
Bere izena Irene zen, eta asko gustatzen zitzaion, etxean geratzen zen bere alaba Irena
gogorarazten zion-eta, eta hark asko faltan botatzen zuen.
Berak maitasunez gogoan gorde zuen.
Era berean, bere ahizpa nagusiak (nire izeba) egunak eman zituen sabai-ganbarako egur-pilatu baten atzean
ezkutatuta, herri hartan izugarrizko bortxaketa krudelak egin zituzten Sobietar Armadako soldaduen aurrean.
Soldaduek pilatu honetatik egurra hartzen jarraitu zuten, bitartean hark atzetik goitik egur berria pilatzen saiatu zen.
80 urte baino gehiago zituela, esan zidan: "Hara ikasi nuen otoitz egiten!"
Eta gerran alde guztiek salbuespenik gabe egindako gerra-krimen ugari azaldu zizkidan.
Grezierako filosofo Antistene seguruenik zuzen zegoen idatzi zuenean: "Gerra kentzen dituen
baino pertsona gaizto gehiago sortzen ditu."
Nire amak ere esan zidan zerua gorriz distiratu zuela Dresden bonbardatu zutenean; bere familiak hori
ikusi zezakeen Torgau hurbileko auzoko herri batetik.
Nire aitak gogoratzen zuen Torgau-n goizero gertatzen ziren tiroketen soinua.
Torgauen, aginduak ukatu zituzten aleman soldaduak exekutatuen artean zeuden.
Seguruenik 1943 eta 1945 bitartean izan zen, Reich-eko Auzitegi Militarra Berlinetik Torgau-ko Fort Zinnara lekualdatu zutenean.
Nire aita orduan hamahiru urte inguru zituen.
Nire aitona Volkssturman soilik istripu baten ondorioz derrigorrez deitu zuten.
Amerikarrek preso hartu eta Limburg an der Lahn-era bidali zuten.
Itzuli zenean, 54 kilogramo pisatzen zuen eta 1,80 metro inguruko altuera zuen.
Bere emaztea aurkitu zuen, ile horiduna zena, ile grisarekin.
Alemaniarrok bi mundu-gerratatik ikasitako egia da, eta GDR ohian oroimen-kultura bat egon zela, eta hori da gaur egun
Torgau-ko jendea bakearen alde lan egitera bultzatzen duena.
Utopikoa dirudien arren eta agian historiak inoiz ez duen funtzionatu, amesten dut egun batean gerrarik ez egongo
dela, guk gizakiok etsai izateari uko egingo diogulako.
Gizaki-familia bakarra gara, gizaki-organismo handi bat.
Eta mundu osoko amei dei egiten diet: deialdi-agiriak urratu!
Mundu osoko gizonei dei egiten diet: gerraren danborrak berriro jotzen hasten direnean, ez joan!
Agian orain haiei idatz dezakezu lehiatuko ez zarela esateko.
Eta zuetako bakoitzari deia egiten diot: ez utzi beste herri batzuen aurka bultzatzera!
Ez entzun haien gezurrak eta propaganda, baizik eta zure bihotza!