سلام، من کارینا از تورگاو هستم.
شاید این عکس را از کتاب تاریخ به یاد داشته باشید.
این تصویر سربازان روسی و آمریکایی را نشان می‌دهد که در آوریل ۱۹۴۵ در کرانه‌های رودخانه البه در تورگاو دست می‌دهند.
این موضوع در آن زمان تیتر رسانه‌های سراسر جهان شد و نماد پایان جنگ جهانی دوم است.
در کودکی در جمهوری دموکراتیک آلمان، من همچنان فرصت ملاقات حضوری با جو پولوفسکی و دیگر
کهنه‌سربازان جنگ را داشتم، زیرا فرهنگی از یادبود وجود داشت.
من شخصاً معتقدم که هر انسان کرامت الهی را در درون خود دارد.
به همین دلیل است که از قتل و تبلیغات ناگفتنی‌ای که ما را علیه یکدیگر تحریک می‌کند، منزجر می‌شوم.
من از طرفداری هر یک از دو حزب خودداری می‌کنم.
زیرا در هر جنگی، پسران و پدران در هر دو طرف می‌میرند، اما هرگز کسانی که مسئول جنگ هستند نمی‌میرند.
رویارویی در رودخانهٔ البه کمتر از ۸۰ سال پیش رخ داد و اکنون وزیر دفاع پیستوریوس بار دیگر طبل‌های جنگ را می‌کوبد.
او گفت: «ما باید تا سال ۲۰۲۹ برای جنگ آماده باشیم.»
و به نقل از وزیر سابق گابریل: «ما باید سیگنال روشنی به پوتین بفرستیم: این جنگ را
متوقف کن – وگرنه ما آن را به سویت خواهیم آورد.»
پس از خودم می‌پرسم: «ما» دقیقاً چه کسانی هستیم؟
گابریل و پیستوریوس قطعاً نه.
احتمالاً بیشتر به شوهر و پسرانم اشاره دارد.
این مرا مشغول می‌کند، زیرا من از وقایع جنگ و پایان آن از روایت‌های پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و بستگانم مطلع هستم.
در اینجا چند مثال آورده شده است:
عمویم در سن هفده سالگی به ورهماخت فراخوانده شد.
علی‌رغم میل باطنی‌اش، زیرا دورهٔ کارآموزی‌اش را به پایان رسانده بود و می‌خواست آسیاب پدرش را به دست بگیرد.
او در اسارت روسیه در ۱۹ سالگی درگذشت.
مادرم همیشه با گریه به یاد می‌آورد که او با اشک در چشمانش و در یونیفرم، مزرعه را ترک کرد.
آنها هرگز دوباره یکدیگر را ندیدند و او هرگز نفهمید که او کجا دفن شده بود.
وقتی دختربچه‌ای بود و جنگ به پایان می‌رسید، خودش روی پای یک افسر روسی نشسته بود.
نام او ایرن بود و او خیلی او را دوست داشت چون او را به یاد دخترش ایرنا در خانه می‌انداخت، دختری که خیلی دلتنگش بود.
او او را در خاطرهٔ گرمی نگه داشت.
در همان زمان، خواهر بزرگ‌تر او (خاله‌ام) برای روزها پشت یک انبوهه چوب در زیرشیروانی از دست سربازان ارتش شوروی که
در دهکده‌شان تجاوزهای هولناک مرتکب شده بودند، پنهان شد.
سربازها مدام از همین انبوهه چوب می‌بردند، در حالی که او سعی می‌کرد از پشت چوب‌های جدید را روی آن بچیند.
او در سن بیش از هشتاد سالگی به من گفت: «همان‌جا بود که یاد گرفتم دعا کنم!»
۱۲۳۴۳۲۱ و او برای من جنایات جنگی متعددی را که توسط همه طرف‌های درگیر در جنگ، بدون استثنا، مرتکب شده بودند، شرح داد.
فیلسوف یونانی آنتیستنس احتمالاً حق داشت وقتی نوشت: «جنگ بیش از آنکه آدم‌های شرور را از بین ببرد، آدم‌های شرور می‌آفریند.»
مادرم همچنین به من گفت که وقتی درسدن بمباران شد، آسمان سرخ می‌درخشید؛ خانواده‌اش هنوز
می‌توانستند آن را از یک روستای همسایه نزدیک تورگاو ببینند.
۱۲۳۴۳۲۱ پدرم صدای تیراندازی‌هایی را که هر صبح در تورگاو رخ می‌داد به یاد می‌آورد.
در تورگاو، سربازان آلمانی که از اطاعت از دستورات سرپیچی کرده بودند، از جمله کسانی بودند که اعدام شدند.
احتمالاً بین سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۵ بود که دادگاه نظامی رایش از برلین به فورت زینا در تورگاو منتقل شد.
پدرم در آن زمان حدود سیزده سال داشت.
پدربزرگم تنها به‌خاطر یک حادثه به فولکس‌تورم فراخوانده شد.
او توسط آمریکایی‌ها اسیر شد و به لیمبورگ آن در لاخ فرستاده شد.
وقتی او بازگشت، وزنش ۵۴ کیلوگرم بود و قدش حدود ۱٫۸۰ متر بود.
او همسرش را که زمانی زن بلوندی بود، با موهای خاکستری یافت.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ این واقعیت است که ما آلمانی‌ها از دو جنگ جهانی درس گرفته‌ایم و وجود نوعی فرهنگ یادبود در جمهوری دموکراتیک
آلمان سابق، مردم تورگاو را امروز به تلاش برای صلح وادار می‌کند.
حتی اگر آرمان‌شهری به نظر برسد و شاید هرگز در تاریخ به نتیجه نرسیده باشد، من رویاپردازی می‌کنم که روزی دیگر جنگی
نباشد، زیرا ما انسان‌ها از دشمنی کردن با یکدیگر خودداری می‌کنیم.
ما یک خانوادهٔ بشری هستیم، یک ارگانیسم بزرگ انسانی.
و من از همه مادران سراسر جهان درخواست می‌کنم: برگه‌های احضار را پاره کنید!
من به همهٔ مردان سراسر جهان apel می‌کنم: وقتی دوباره طبل‌های جنگ را می‌زنند، نروید!
شاید بتوانید همین حالا برایشان بنویسید که در مسابقه شرکت نخواهید کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ و من از هر یک از شما درخواست می‌کنم: اجازه ندهید علیه دیگر مردم تحریک شوید!
به دروغ‌ها و تبلیغات آن‌ها گوش نده، بلکه به قلبت گوش بسپار!