Halo, aku Karina saka Torgau.
Mbok menawa kowe kelingan foto iki saka buku sejarah.
Iki nuduhaké prajurit Rusia lan Amerika padha salaman ing April 1945 ing pinggir Kali Elbe ing Torgau.
Iki dadi warta utama ing saindenging jagad nalika semana lan nglambangaké pungkasané Perang Donya II.
Nalika isih cilik ing GDR, aku isih nduwé kasempatan ketemu langsung karo Joe Polowski lan para veteran
perang liyané, amarga ana kabudayan pangeling-eling.
Aku pribadi pracaya manawa saben manungsa nggawa ajining dhiri ilahi ing jerone.
Mula saka iku aku jijik marang pambunuhan lan propaganda sing ora bisa diomongake sing
nyurung kita supaya padha mungsuh siji lan sijine.
Aku ora gelem milih pihak.
Amarga ing saben perang, anak lan bapak padha mati ing loro-lorone, nanging ora tau sing tanggung jawab marang perang.
Pertemuan ing Elbe iku kurang saka 80 taun kepungkur, lan saiki Menteri Pertahanan Pistorius maneh nggebuk kendhang perang.
Dheweke kandha, "Kita kudu siap perang ing taun 2029."
Lan aku ngutip mantan Menteri Gabriel: "Kita kudu ngirim sinyal sing cetha marang Putin: Mandhegake perang
iki – utawa kita bakal nggawa perang iki marang kowe."
Dadi aku takon marang awakku dhéwé: sapa sejatine "kita"?
Gabriel lan Pistorius mesthi ora.
Luwih kamungkinan nuduhaké marang bojoku lan anak-anakku lanang.
Iki nggawe aku kepikiran, amarga aku ngerti babagan kedadeyan perang lan pungkasané
saka crita simbah-simbah lan sedulur-sedulurku.
Iki sawetara conto:
Pakdheku dipaksa mlebu Wehrmacht nalika umuré 17 taun.
Nglawan kersané, amarga dhèwèké wis ngrampungaké masa magang lan péngin njupuk alih pabrik gandumé bapaké.
Dheweke seda nalika umuré 19 taun ing tawanan Rusia.
Ibuku tansah kelingan lan nangis, carane dheweke ninggalake kebon kanthi luh ing mripat lan nganggo seragam.
Padha ora tau ketemu maneh, lan dheweke ora tau ngerti ing endi dheweke dikubur.
Nalika isih bocah wadon cilik ing pungkasan perang, dheweke dhéwé lungguh ing pangkuan sawijining perwira Rusia.
Jenengé Irene, lan dhèwèké seneng banget marang dhèwèké amarga dhèwèké ngélingaké dhèwèké marang anaké
dhéwé, Irena, ing omah, sing dhèwèké kangen banget.
Dheweke tansah ngelingi dheweke kanthi katresnan.
Ing wektu sing padha, kakangé (pamanku) ndhelik ing mburi tumpukan kayu ing loteng pirang-pirang dina saka prajurit tentara
Soviet sing wis nindakake perkosaan sing nggegirisi ing désané.
Para prajurit terus njupuk kayu saka tumpukan iki, nalika dheweke nyoba nyusun kayu anyar ing pucuk saka mburi.
Nalika umuré wis luwih saka 80 taun, dhèwèké kandha marang aku: "Ing kono aku sinau ndedonga!"
Lan dheweke nerangake marang aku pirang-pirang kejahatan perang sing wis ditindakake
dening kabèh pihak ing perang tanpa kecualian.
Filsuf Yunani Antisthenes mbokmenawa bener nalika nulis: "Perang ngasilake luwih akeh wong ala tinimbang sing diilangi."
Ibuku uga ngandhani aku yèn langit padhang abang nalika Dresden dibom, sing isih bisa dideleng déning
keluargané saka sawijining désa sacedhaké Torgau.
Bapakku kelingan swara bedhil sing muni ing kéné ing Torgau saben esuk.
Ing Torgau, prajurit Jerman sing wis nolak perintah kalebu ing antarane sing dieksekusi.
Mbokmenawa antarané taun 1943 lan 1945, nalika Pengadilan Militer Reich dipindhah saka Berlin menyang Fort Zinna ing Torgau.
Bapakku watara umur 13 taun nalika semana.
Kakekku mung direkrut menyang Volkssturm amarga kacilakan.
Dheweke ditangkep dening wong Amerika lan dikirim menyang Limburg an der Lahn.
Nalika dhèwèké bali, boboté 54 kilogram lan dhuwuré watara 1,80 meter.
Dheweke nemokake bojone, sing biyen ditinggal nalika isih rambut pirang, saiki wis rambut abu-abu.
Iki kasunyatan manawa kita wong Jerman wis sinau saka loro Perang Donya lan ana sawijining budaya
pangeling-eling ing mantan GDR sing saiki nyurung wong-wong Torgau kanggo makarya kanggo tentrem.
Sanajan muni kaya utopia lan bisa uga ora tau kasil ing sajarah, aku ngimpi yen sawijining dina ora bakal ana
maneh perang amarga kita manungsa ora gelem dadi mungsuh.
Kita iku siji kulawarga manungsa, siji organisme manungsa sing gedhe.
Lan aku ngajak kabèh ibu ing saindenging donya: sobek surat panggilan militèr!
Aku ngajak kabèh wong ing saindenging donya: nalika padha nggebuk kendhang perang manèh, aja lunga!
Mbok menawa sampeyan bisa nulis marang dheweke saiki kanggo ngandhani yen sampeyan ora bakal melu kompetisi.
Lan aku ngajak marang saben siji-sijine kowe kabeh: aja nganti kowe kabeh diprovokasi nglawan bangsa liya!
Aja ngrungokake goroh lan propagandané, nanging manut atimu!