გამარჯობა, მე კარინა ვარ ტორგაუდან.
ალბათ გახსოვთ ეს ფოტო თქვენი ისტორიის წიგნიდან.
ნახატზე გამოსახულია რუსი და ამერიკელი ჯარისკაცები, რომლებიც 1945 წლის აპრილში, ქალაქ ტორგაუში,
მდინარე ელბას ნაპირზე ერთმანეთს ხელს არტყამენ.
ამ ამბავმა იმ დროს მთელი მსოფლიოს საინფორმაციო გამოშვებები შეძრა და მეორე მსოფლიო ომის დასასრულს განასახიერებს.
გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ბავშვობაში მაინც შევძელი ჯო პოლოვსკისა და სხვა ომის ვეტერანების
პირადად გაცნობა, რადგან იქ მოგონების კულტურა იყო.
მე პირადად მჯერა, რომ ყველა ადამიანში ღვთაებრივი ღირსებაა.
სწორედ ამიტომ მძულს მკვლელობა და წარმოუდგენელი პროპაგანდა, რომელიც ერთმანეთის წინააღმდეგ აღგვიძრავს.
მე უარს ვამბობ რომელიმე მხარის დაჭერაზე.
რადგან ყოველ ომში ორივე მხარეს კვდებიან შვილები და მამები, მაგრამ არასდროს — ომის პასუხისმგებლები.
ელბაზე შეხვედრას 80 წელზე ნაკლები გავიდა, ახლა კი თავდაცვის მინისტრი პისტორიუსი კვლავ ომის დოლზე უკრავს.
მან თქვა: "2029 წლისთვის ომისთვის მზად უნდა ვიყოთ".
და მე ციტირებ ირწმუნე მინისტრ გაბრიელს: "ჩვენ უნდა გავუგზავნოთ პუტინს მკაფიო სიგნალი:
შეწყვიტე ეს ომი – ან ჩვენ მას შენთან მოვიყვანთ".
ამიტომ საკუთარ თავს ვეკითხები: ვინ არის ზუსტად "ჩვენ"?
გაბრიელ და პისტორიუსი ნამდვილად არა.
ეს უფრო სავარაუდოა, რომ ჩემს ქმარსა და ვაჟებს ეხება.
ეს მაწუხებს, რადგან ომის მოვლენებისა და მისი დასასრულის შესახებ ჩემი ბებია-ბაბუისა და ნათესავების მონათხრობიდან ვიცი.
აი რამდენიმე მაგალითი:
ჩემი ბიძა 17 წლის ასაკში ვერმახტში გაიწვიეს.
მის ნებაზე საწინააღმდეგოდ, რადგან მან შეისწავლა ოსტატობა და სურდა მამის მილქარხანა გადაეღო.
ის 19 წლის ასაკში დაიღუპა რუსულ ტყვეობაში.
დედაჩემს ყოველთვის ახსოვდა და ტიროდა, როგორ დატოვა მან ფერმა თვალცრემლიანი და უნიფორმაში გამოწყობილი.
ისინი ერთმანეთს აღარასდროს შეხვედრიან და მან ვერასდროს გაიგო, სად იყო ის დაკრძალული.
როგორც პატარა გოგონა, ომის დასასრულს, ის თავად იჯდა რუსი ოფიცრის მუხლებზე.
მას ირენე ერქვა და ის ძალიან მოსწონდა, რადგან საკუთარ ქალიშვილს, ირენას ახსენებდა, რომელიც სახლში ჰყავდა და ძალიან ენატრებოდა.
ის მას სიყვარულით იხსენებდა.
ამავდროულად, მისი უფროსი და (ჩემი დეიდა) დღეების განმავლობაში სხვენში, შეშის დასტას უკან იმალებოდა
საბჭოთა არმიის ჯარისკაცებისგან, რომლებმაც მათ სოფელში საშინელი გაუპატიურებები ჩაიდინეს.
ჯარისკაცები ამავე შეშის გროვიდან მუდმივად იღებდნენ შეშას, ის კი ცდილობდა, უკნიდან ახალი შეშა დაესვა ზემოდან.
ოთხმოცდაათ წელს გადაცილებული მითხრა: "სწორედ იქ ვისწავლე ლოცვა!"
და მან აღმიწერა უამრავი ომის დანაშაული, რომლებიც ომში, გამონაკლისის გარეშე, ყველა მხარის მიერ იყო ჩადენილი.
ბერძენმა ფილოსოფოსმა ანტისთენესმა, ალბათ, მართალი თქვა, როდესაც დაწერა: "ომი უფრო მეტ
ბოროტ ადამიანს ქმნის, ვიდრე სიკვდილისთვის იღებს".
დედაჩემმა ასევე მითხრა, რომ დრეზდენის დაბომბვისას ცა წითლად ანათებდა; მის ოჯახს მისი დანახვა
ტორგაუს მახლობლად, მეზობელი სოფლიდანაც კი შეეძლო.
მამაჩემს ახსოვდა სროლის ხმა, რომელიც თორგაუში ყოველ დილით ისმოდა.
ტორგაუში, სიკვდილით დასჯილებს შორის იყვნენ გერმანელი ჯარისკაცებიც, რომლებმაც ბრძანების შესრულებაზე უარი განაცხადეს.
ეს, ალბათ, 1943-1945 წლებში მოხდა, როდესაც რაიხის სამხედრო სასამართლო ბერლინიდან ტორგაუში, ფორტ ცინაში გადაიტანეს.
იმ დროს მამაჩემი დაახლოებით 13 წლის იყო.
ჩემი ბაბუა ფოლკსშტურმში მხოლოდ უბედური შემთხვევის გამო ჩარიცხეს.
ის ამერიკელებმა ტყვედ აიყვანეს და ლიმბურგ-ან-დერ-ლაჰნში გაგზავნეს.
როდესაც დაბრუნდა, მას 54 კილოგრამი იწონიდა და დაახლოებით 1.80 მეტრის სიმაღლის იყო.
მან თავისი ცოლი, რომელიც ქერა დატოვა, ჭაღარა დახვდა.
სწორედ ის ფაქტი, რომ ჩვენ, გერმანელებმა, ორი მსოფლიო ომისგან ვისწავლეთ და რომ ყოფილ გერმანიის დემოკრატიულ
რესპუბლიკაში მოგონების ერთგვარი კულტურა არსებობდა, უბიძგებს ტორგაუს ხალხს, მშვიდობისთვის იშრომონ.
თუნდაც ეს უტოპიურად ჟღერდეს და ისტორიაში არასდროს გაამართლებდეს, მე ვოცნებობ, რომ ერთ დღეს ომი აღარ
იქნება, რადგან ჩვენ, ადამიანები, უარს ვიტყვით მტრობაზე.
ჩვენ ერთი ადამიანური ოჯახი ვართ, ერთი დიდი ადამიანური ორგანიზმი.
და მე მოვუწოდებ მსოფლიოს ყველა დედას: დახეეთ სამხედრო ბილეთები!
მე მოვუწოდებ მსოფლიოს ყველა კაცს: როდესაც ისინი კვლავ დაიწყებენ ომის დაწერას, არ წახვიდეთ!
იქნებ, ახლა მისწეროთ, რომ არ იასპარეზებთ.
და მე მოგიწოდებთ თითოეულ თქვენგანს: ნუ მისცემთ უფლებას, რომ სხვა ხალხების წინააღმდეგ აგიძროთ!
ნუ უსმენთ მათ სიცრუესა და პროპაგანდას, არამედ საკუთარ გულს!