Здраво, јас сум Карина од Торгау.
Можеби ја паметиш оваа фотографија од учебникот по историја.
Прикажува руски и американски војници како се ракуваат во април 1945 година на брегот на реката Елба во Торгау.
Ова тогаш беше на насловните страници низ целиот свет и симболизира крај на Втората светска војна.
Како дете во ГДР, сепак успеав лично да се сретнам со Џо Половски и други воени ветерани, бидејќи постоеше култура на сеќавање.
Јас лично верувам дека секое човечко суштество во себе носи достоинство на божественото.
Затоа ме одбива убиството и неискажливата пропаганда што нè поттикнува еден против друг.
Одбивам да заземам страна.
Зашто во секоја војна синови и татковци умираат на двете страни, но никогаш оние што се одговорни за војната.
Средбата на Елба беше пред помалку од 80 години, а сега министерот за одбрана Писториус повторно тапка по тапаните на војната.
Тој рече: "Мораме да бидеме подготвени за војна до 2029 година."
И цитирам поранешниот министер Габриел: "Треба да испратиме јасен сигнал до Путин: Престани
со оваа војна – или ќе ја донесеме кај тебе."
Па се прашувам: кој точно сме "ние"?
Габриел и Писториус сигурно не.
Повеќе е веројатно дека се однесува на мојот сопруг и синовите.
Ова ме загрижува, бидејќи за настаните од војната и нејзиниот крај знам од раскажувањата на моите баба и дедо и роднини.
Еве неколку примери:
Мојот чичко беше повикан во Вермахт на 17-годишна возраст.
Против негова волја, бидејќи го завршил своето занаетчиско стажирање и сакал да го преземе татковиот млин.
Тој почина на 19-годишна возраст во руско заробеништво.
Мојата мајка секогаш се сеќаваше, плачејќи, како тој ја напушти фармата со солзи во очите и во униформа.
Тие никогаш повеќе не се видоа, и таа никогаш не дозна каде е погребан.
Како мало девојче кон крајот на војната, таа самата седеше во скутот на руски офицер.
Нејзиното име беше Ирена, и тој многу ја сакаше, бидејќи таа го потсетуваше на неговата
ќерка Ирена дома, која многу му недостасуваше.
Таа го чувала во драго спомен.
Во исто време, нејзината постара сестра (мојата тетка) со денови се криеше зад куп дрва на поткровјето од војниците на
Советската армија, кои во нивното село извршиле ужасни силувања.
Војниците продолжија да земаат дрва од токму оваа купа, додека таа се обидуваше одзади да нареди нови дрва одозгора.
На повеќе од 80 години, ми рече: "Таму научив да се молам!"
И таа ми опиша бројни воени злосторства што беа извршени од сите страни во војната без исклучок.
Грчкиот филозоф Антистенес веројатно беше во право кога напиша: "Војната создава повеќе зли луѓе отколку што одзема."
Мајка ми исто така ми рече дека небото светеше црвено кога Дрезден беше бомбардиран; нејзиното семејство сè
уште можеше да го види тоа од соседно село близу Торгау.
Мојот татко го паметеше звукот од пукањата што се случуваа тука во Торгау секое утро.
Во Торгау, меѓу егзекутираните беа и германски војници кои одбиле наредби.
Веројатно било помеѓу 1943 и 1945 година, кога Воениот суд на Рајхот беше преместен од Берлин во Форт Цина во Торгау.
Мојот татко беше околу 13 години во тоа време.
Мојот дедо беше повикан во Фолксштурм само поради несреќа.
Тој беше заробен од Американците и испратен во Лимбург ан дер Лахн.
Кога се врати, тој тежеше 54 килограми и беше висок околу 1,80 метри.
Го најде својата сопруга, која ја остави како русокоса жена, со сиви влакна.
Тоа е фактот дека ние Германците научивме од двете светски војни и дека во поранешната ГДР постоеше еден вид култура на сеќавање
која денес ги поттикнува луѓето од Торгау да работат за мир.
Дури и ако звучи утописки и можеби никогаш не би функционирало во историјата, сонувам дека еден ден нема да има повеќе
војна, затоа што ние луѓето одбиваме да бидеме непријатели.
Ние сме едно човечко семејство, еден голем човечки организам.
И апелирам до сите мајки ширум светот: искинете ги повиците за војска!
Апелирам до сите мажи ширум светот: кога повторно ќе ги тапкаат тапаните на војната, не одете!
Можеби можете сега да им напишете дека нема да се натпреварувате.
И апелирам до секој еден од вас: не дозволувајте да бидете поттикнати против други народи!
Не слушајте ги нивните лаги и пропаганда, туку слушајте го своето срце!