Hallo, ik ben Karina uit Torgau.
Misschien herinner je je deze foto uit het geschiedenisboek.
Het toont Russische en Amerikaanse soldaten die elkaar de hand schudden op de Elbe in Torgau in april 1945.
Dit ging destijds de hele wereld over en symboliseerde het einde van de Tweede Wereldoorlog.
Als kind in de DDR maakte ik mee hoe Joe Polowski en andere oorlogsveteranen hier leefden,
want er heerste een cultuur van herdenken.
[Ik geloof persoonlijk dat ieder mens de waardigheid van het goddelijke in zich draagt.
Daarom hou ik niet van de moord en de onuitsprekelijke propaganda die ons tegen elkaar opzet.
Ik weersta de verwachting dat ik partij moet kiezen.
Want in elke oorlog sterven zonen en vaders aan beide kanten, maar nooit degenen die verantwoordelijk zijn voor de oorlog.
[De ontmoeting aan de Elbe was minder dan 80 jaar geleden en minister van Defensie Pistorius slaat opnieuw op de oorlogstrom.
Hij zei: "We moeten in 2029 klaar zijn voor oorlog."
En ik citeer voormalig minister Gabriel: "We moeten een duidelijk signaal afgeven aan
Poetin: stop deze oorlog - of we pakken jullie aan."
Dus vraag ik me af: wie zijn "we" eigenlijk?
Gabriel en Pistorius zeker niet.
Het zullen eerder mijn man en mijn zonen zijn.
Dit is wat mij drijft, omdat ik de gebeurtenissen van de oorlog en het einde van de oorlog ken uit
de verslagen van mijn grootouders en familieleden.
[Hier zijn een paar voorbeelden:
Mijn oom werd op 17-jarige leeftijd opgeroepen voor de Wehrmacht.
Tegen zijn zin, want hij was klaar met zijn leertijd en wilde de molen van zijn vader overnemen.
Hij stierf op 19-jarige leeftijd in Russische gevangenschap.
Mijn moeder herinnerde zich altijd dat hij huilde toen hij in uniform met tranen in zijn ogen de tuin uitliep.
Ze zagen elkaar nooit meer en ze heeft nooit ontdekt waar hij begraven was.
[Ze zat zelf als klein meisje tegen het einde van de oorlog op schoot bij een Russische officier.
Ze heette "Irene" en hij mocht haar erg graag omdat ze hem deed denken aan zijn eigen dochter "Irena" thuis, die hij erg miste.
Ze had dierbare herinneringen aan hem.
Tegelijkertijd verborg haar oudere zus (mijn tante) zich dagenlang achter een stapel hout op een zolder
voor de soldaten van het Sovjetleger die gruwelijke verkrachtingen hadden gepleegd in haar dorp.
De soldaten bleven maar hout van deze stapel pakken, terwijl zij van achteren nieuw hout probeerde op te stapelen.
Toen ze meer dan 80 jaar oud was, vertelde ze me: "Daar heb ik leren bidden!"
En ze beschreef me talloze oorlogsmisdaden die zonder uitzondering door alle strijdende partijen waren gepleegd.
De Griekse filosoof Antisthenes had waarschijnlijk gelijk toen hij schreef: "Oorlog maakt meer slechte mensen dan het wegneemt."
[Mijn moeder vertelde me ook dat de lucht rood opgloeide toen Dresden werd gebombardeerd, iets wat haar
familie nog steeds kon zien in de naburige stad Torgau.
Mijn vader herinnerde zich het geluid van de schietpartijen die elke ochtend hier in Torgau plaatsvonden.
Duitse soldaten die orders hadden geweigerd, werden geëxecuteerd in Torgau.
Het was waarschijnlijk de periode tussen 1943-45, toen de keizerlijke krijgsraad werd
verplaatst van Berlijn naar Fort Zinna in Torgau.
Mijn vader was toen ongeveer 13 jaar oud.
Mijn grootvader werd voor het eerst opgeroepen voor de Volkssturm vanwege een ongeluk.
Hij werd gevangen genomen door de Amerikanen in Limburg an der Lahn.
Toen hij terugkeerde, woog hij nog steeds 54 kilo en was hij ongeveer 1,80 meter lang.
Hij vond zijn vrouw, die hij als een blonde vrouw had achtergelaten, met grijs haar.
Het is het feit dat wij als Duitsers geleerd hebben van twee wereldoorlogen en dat er in de voormalige DDR een
soort herinneringscultuur bestond, dat de mensen in Torgau vandaag de dag drijft om zich in te zetten voor vrede.
Ook al klinkt het utopisch en heeft het misschien nog nooit gewerkt in de geschiedenis, toch droom ik ervan
dat er op een dag geen oorlog meer zal zijn omdat wij mensen weigeren om vijanden van elkaar te zijn.
We zijn één menselijke familie, één groot menselijk organisme.
[En ik doe een beroep op alle moeders wereldwijd: verscheur de oproeporders!
[Ik doe een beroep op alle mannen over de hele wereld: als ze weer op de oorlogstrommels beginnen te slaan, ga dan niet!
Misschien moet je ze nu schrijven om te laten weten dat je niet meedoet.
[En ik doe een beroep op ieder van jullie: Laat jullie niet ophitsen tegen andere volkeren!
[Luister niet naar hun leugens en hun propaganda, maar naar je hart!