Cześć, jestem Karina z Torgau.
Być może pamiętasz to zdjęcie z podręcznika do historii.
Przedstawia rosyjskich i amerykańskich żołnierzy podających sobie ręce na Łabie w Torgau w kwietniu 1945 roku.
To wydarzenie obiegło wówczas cały świat i symbolizowało koniec II wojny światowej.
Jako dziecko w NRD doświadczyłem, że Joe Polowski i inni weterani wojenni żyją tutaj, ponieważ istniała kultura pamięci.
[Osobiście wierzę, że każda istota ludzka nosi w sobie godność boskości.
Dlatego nie podoba mi się morderstwo i niewypowiedziana propaganda, która nastawia nas przeciwko sobie.
Opieram się oczekiwaniu, że stanę po czyjejś stronie.
Ponieważ w każdej wojnie synowie i ojcowie giną po obu stronach, ale nigdy ci, którzy są odpowiedzialni za wojnę.
Spotkanie na Łabie miało miejsce mniej niż 80 lat temu, a minister obrony Pistorius znów bije w wojenny bęben.
Powiedział: "Musimy być gotowi na wojnę do 2029 roku".
Cytuję byłego ministra Gabriela: "Musimy wysłać Putinowi jasny sygnał: zakończcie tę wojnę - albo my zajmiemy się wami".
Zadaję więc sobie pytanie: kim w ogóle jesteśmy "my"?
Gabriel i Pistorius z pewnością nie.
Bardziej prawdopodobne jest, że będzie to mój mąż i moi synowie.
To mnie napędza, bo wydarzenia z czasów wojny i jej końca znam z relacji moich dziadków i krewnych.
[Oto kilka przykładów:
Mój wujek został powołany do Wehrmachtu w wieku 17 lat.
Wbrew jego woli, ponieważ ukończył naukę zawodu i chciał przejąć młyn ojca.
Zmarł w wieku 19 lat w rosyjskiej niewoli.
Moja mama zawsze pamiętała, jak płakał, gdy wychodził z podwórka w mundurze ze łzami w oczach.
Nigdy więcej się nie spotkali, a ona nigdy nie dowiedziała się, gdzie został pochowany.
[Sama siedziała na kolanach rosyjskiego oficera jako mała dziewczynka pod koniec wojny.
Miała na imię "Irena" i bardzo ją lubił, ponieważ przypominała mu jego własną córkę "Irenę" w domu, za którą bardzo tęsknił.
Miała z nim miłe wspomnienia.
W tym samym czasie jej starsza siostra (moja ciocia) ukrywała się przez wiele dni za stertą drewna na strychu
przed żołnierzami armii radzieckiej, którzy dokonywali straszliwych gwałtów w jej wiosce.
Żołnierze zabierali drewno z tego stosu, podczas gdy ona próbowała ułożyć nowy stos od tyłu.
W wieku ponad 80 lat powiedziała mi: "Tam nauczyłam się modlić!".
[Opisała mi liczne zbrodnie wojenne popełnione przez wszystkie walczące strony bez wyjątku.
Grecki filozof Antystenes miał prawdopodobnie rację, gdy napisał: "Wojna tworzy więcej złych ludzi, niż ich zabiera".
[Moja matka powiedziała mi również, że niebo świeciło na czerwono, gdy Drezno zostało zbombardowane, co jej
rodzina wciąż mogła zobaczyć w sąsiednim mieście Torgau.
[Mój ojciec pamiętał odgłosy strzelaniny, która miała miejsce każdego ranka w Torgau.
Niemieccy żołnierze, którzy odmówili wykonania rozkazu, zostali straceni w Torgau.
Prawdopodobnie było to w latach 1943-45, kiedy cesarski sąd wojenny został przeniesiony z Berlina do fortu Zinna w Torgau.
Mój ojciec miał wtedy około 13 lat.
[Mój dziadek został po raz pierwszy powołany do Volkssturmu z powodu wypadku.
Został wzięty do niewoli przez Amerykanów w Limburg an der Lahn.
Po powrocie nadal ważył 54 kilogramy i miał około 1,80 metra wzrostu.
Znalazł swoją żonę, którą zostawił jako blondynkę z siwymi włosami.
To fakt, że jako Niemcy wyciągnęliśmy wnioski z dwóch wojen światowych i że w byłej NRD istniała swego rodzaju kultura
pamięci, napędza dziś ludzi w Torgau do pracy na rzecz pokoju.
Nawet jeśli brzmi to utopijnie i być może nigdy nie zadziałało w historii, marzę, że pewnego dnia nie będzie już
wojen, ponieważ my, ludzie, nie chcemy być dla siebie wrogami.
Jesteśmy jedną ludzką rodziną, jednym wielkim ludzkim organizmem.
[I apeluję do wszystkich matek na całym świecie: Podrzyjcie rozkazy powołania!
[Apeluję do wszystkich ludzi na całym świecie: kiedy znów zaczną bić w bębny wojenne, nie idźcie!
Może napiszesz do nich teraz, aby poinformować ich, że nie będziesz rywalizować.
[I apeluję do każdego z was: Nie dajcie się podburzać przeciwko innym narodom!
[Nie słuchaj ich kłamstw i ich propagandy, lecz swego serca!