Përshëndetje, unë jam Karina nga Torgau.
Ndoshta e mban mend këtë foto nga libri i historisë.
Tregon ushtarët rusë dhe amerikanë duke i shtrënguar duart në prill 1945 në bregun e lumit Elba në Torgau.
Kjo bëri bujë në mbarë botën në atë kohë dhe simbolizon fundin e Luftës së Dytë Botërore.
Si fëmijë në RDG, unë gjithsesi pata mundësinë të takoja personalisht Joe Polowskin dhe veteranë të tjerë
të luftës, sepse ekzistonte një kulturë e përkujtimit.
Unë personalisht besoj se çdo qenie njerëzore mban brenda vetes dinjitetin hyjnor.
Prandaj më neverit vrasja dhe propaganda e pashpjegueshme që na nxit kundër njëri-tjetrit.
Refuzoj të marr anë me asnjërën palë.
Sepse në çdo luftë vdesin djem dhe baballarë në të dyja palët, por kurrë ata që janë përgjegjës për luftën.
Takimi në Elbë ishte më pak se 80 vjet më parë, dhe tani ministri i Mbrojtjes Pistorius po rreh përsëri daullet e luftës.
Ai tha, "Duhet të jemi gati për luftë deri në vitin 2029."
Dhe citoj ish-ministrin Gabriel: "Ne duhet t'i dërgojmë një sinjal të qartë Putinit:
Ndalo këtë luftë – ose ne do ta sjellim tek ti."
Kështu që pyes veten: kush jemi ne saktësisht?
Gabriel dhe Pistorius sigurisht jo.
Ka më shumë gjasa që i referohet burrit tim dhe djemve të mi.
Kjo më shqetëson, sepse për ngjarjet e luftës dhe përfundimin e saj di nga rrëfimet e gjyshërve dhe të afërmve të mi.
Ja disa shembuj:
Xhaxhai im u rekrutua në Wehrmacht në moshën 17-vjeçare.
Kundër dëshirës së tij, sepse ai kishte përfunduar praktikën dhe donte të merrte përsipër mullirin e babait të tij.
Ai vdiq në moshën 19-vjeçare në robëri ruse.
Nëna ime gjithmonë e kujtonte, duke qarë, se si ai u largua nga ferma me lot në sy dhe me uniformë.
Ata nuk u panë më kurrë, dhe ajo nuk zbuloi kurrë se ku ishte varrosur ai.
Si një vajzë e vogël, drejt fundit të luftës, ajo vetë u ul në prehërin e një oficeri rus.
Emri i saj ishte Irene, dhe ai e pëlqente shumë sepse ajo i ngjante vajzës së tij,
Irena, në shtëpi, të cilën e mungonte shumë.
Ajo e mbajti atë në kujtim të ëmbël.
Në të njëjtën kohë, motra e saj më e madhe (teta ime) u fsheh për ditë me radhë pas një grumbulli druri në një
papafingo nga ushtarët e ushtrisë sovjetike, të cilët kishin kryer përdhunime të tmerrshme në fshatin e tyre.
Ushtarët vazhdonin të merrnin dru nga ky grumbull, ndërsa ajo përpiqej të vendoste dru të reja sipër nga pas.
Në moshën mbi tetëdhjetë vjeç, ajo më tha: "Atje mësova të lutem!"
Dhe ajo më përshkroi shumë krime lufte që ishin kryer nga të gjitha palët në luftë pa përjashtim.
Filozofi grek Antistene ndoshta kishte të drejtë kur shkroi: "Lufta krijon më shumë njerëz të ligë sesa i largon."
Nëna ime gjithashtu më tha se qielli shkëlqente në të kuqe kur Dresdeni u bombardua; familja e saj
e shihte ende nga një fshat fqinj pranë Torgaut.
Babai im mban mend zhurmën e të shtënave që ndodhnin këtu në Torgau çdo mëngjes.
Në Torgau, ushtarët gjermanë që kishin refuzuar urdhrat ishin ndër të ekzekutuarit.
Me shumë gjasa ishte midis vitit 1943 dhe 1945, kur Gjykata Ushtarake e Rajhut u
zhvendos nga Berlini në Fort Zinna në Torgau.
Babai im ishte rreth 13 vjeç në atë kohë.
Gjyshi im u rekrutua në Volkssturm vetëm për shkak të një aksidenti.
Ai u mor rob nga amerikanët dhe u dërgua në Limburg an der Lahn.
Kur u kthye, ai peshonte 54 kilogramë dhe ishte rreth 1.80 metra i gjatë.
Ai gjeti gruan e tij, të cilën e kishte lënë si një grua bjonde, me flokë gri.
Është fakti që ne gjermanët kemi mësuar nga dy luftëra botërore dhe që në ish-RDF ekzistonte një lloj kulture të përkujtimit,
e cila sot i shtyn banorët e Torgaut të punojnë për paqe.
Edhe nëse tingëllon utopike dhe ndoshta kurrë nuk ka funksionuar në histori, ëndërroj që një ditë të mos
ketë më luftë sepse ne njerëzit refuzojmë të jemi armiq.
Ne jemi një familje njerëzore, një organizëm i madh njerëzor.
Dhe bëj thirrje për të gjitha nënat në mbarë botën: Shkërmoqni letrat e thirrjes!
Unë bëj thirrje për të gjithë burrat në botë: kur të rrahin përsëri tamburet e luftës, mos shkoni!
Ndoshta mund t'u shkruani tani për t'u thënë se nuk do të merrni pjesë në garë.
Dhe i bëj thirrje secilit prej jush: mos lejoni veten të nxiteni kundër popujve të tjerë!
Mos i dëgjoni gënjeshtrat dhe propagandën e tyre, por dëgjoni zemrën tuaj!