Halo, abdi Karina ti Torgau.
Meureun anjeun émut kana poto ieu tina buku sajarah.
Éta némbongkeun prajurit Rusia jeung Amérika nu keur salaman dina April 1945 di basisir Walungan Elbe di Torgau.
Ieu jadi beja utama di sakuliah dunya dina waktos éta sarta ngalambangkeun ahirna Perang Dunya Kadua.
Nalika abdi budak di GDR, abdi masih tiasa pendak langsung sareng Joe Polowski sareng
veteran perang séjén, sabab aya budaya nginget.
Kuring pribadi yakin yén unggal manusa mawa martabat ilahi di jero dirina.
Éta sababna kuring jijik ku rajapati jeung propaganda anu teu bisa diucapkeun anu ngadorong urang silih lawan.
Abdi nolak nyokong salah sahiji pihak.
Kusabab dina unggal perang, putra jeung bapa paéh di dua pihak, tapi nu tanggung jawab kana perang mah henteu kungsi paéh.
Pasamoan di Elbe lumangsung kirang ti 80 taun ka tukang, sareng ayeuna Menteri Pertahanan
Pistorius sakali deui ngagerokeun gendang perang.
Manéhna nyarios, "Urang kudu siap pikeun perang dina taun 2029."
Sareng abdi nyutat Menteri baheula Gabriel: "Urang kudu ngirim sinyal anu jelas ka Putin:
Eureunkeun perang ieu – atawa urang bakal mawa ka anjeun."
Jadi abdi nanya ka diri sorangan: saha sabenerna "urang"?
Gabriel jeung Pistorius tangtu henteu.
Leuwih kamungkinan ngarujuk ka salaki sareng putra-putra abdi.
Ieu ngaganggu pikiran kuring, sabab kuring nyaho ngeunaan kajadian perang jeung tungtungna
tina carita nini aki jeung dulur-dulur kuring.
Di handap ieu sababaraha conto:
Paman abdi dipaksa ngaléngkah kana Wehrmacht nalika yuswa 17 taun.
Ngaliwatan kahayangna, sabab manéhna geus réngsé magangna jeung hayang ngurus pabrikna bapana.
Manéhna maot dina umur 19 taun dina tawanan Rusia.
Indung abdi sok émut bari ceurik kumaha manéhna ninggalkeun kebon patanian bari cimata dina panonna jeung maké seragam.
Maranéhna teu kungsi papanggih deui, jeung manéhna teu kungsi apal di mana manéhna dikubur.
Salaku budak awéwé leutik dina ahir perang, manéhna sorangan calik dina pangkuan hiji perwira Rusia.
Ngaranana téh Irene, sarta manéhna resep pisan ka dirina sabab dirina ngingetkeun manéhna ka putrina
sorangan, Irena, di lembur, anu kacida dirindukeunana.
Manéhna tetep ngajaga émutan manis ka anjeunna.
Dina waktos anu sami, kakakna (bibi abdi) nyumput di tukangeun tumpukan kai di loténg salila sababaraha poé tina pasukan tentara
Soviet anu geus ngalakukeun perkosaan pikasieuneun di lemburna.
Para prajurit terus nyokot kai tina tumpukan ieu, sedengkeun manehna nyobian nambihan kai anyar di luhur ti tukangeun.
Nalika umurna geus leuwih ti 80 taun, manéhna nyarios ka kuring: "Di dinya kuring diajar ngadoa!"
Jeung manéhna ngajelaskeun ka kuring loba kajahatan perang anu geus dilakukeun ku sakabéh pihak dina perang tanpa iwal.
Filsuf Yunani Antisthenes sigana bener nalika anjeunna nyerat: "Perang nyiptakeun
leuwih loba jalma jahat tibatan anu dipaehkeun."
Indung abdi ogé nyarios yén langit caang beureum nalika Dresden dibom; kulawargana tiasa
ningali éta ti hiji désa tatangga caket Torgau.
Bapa abdi émut kana sora tembakan anu lumangsung di dieu di Torgau unggal isuk.
Di Torgau, prajurit Jerman anu geus nolak paréntah kaasup di antara nu dihukum pati.
Sigana mah éta kajadian antara taun 1943 jeung 1945, nalika Pangadilan Militer Reich
dipindahkeun ti Berlin ka Fort Zinna di Torgau.
Bapa abdi kira-kira yuswa 13 taun dina waktos éta.
Akang buyut abdi ngan saukur direkrut kana Volkssturm alatan kacilakaan.
Manéhna ditawan ku Amérika sarta dikirim ka Limburg an der Lahn.
Nalika manéhna balik, beuratna 54 kilogram jeung jangkungna kira-kira 1,80 méter.
Manéhna manggihan pamajikanna, anu baheula manéhna tinggalkeun salaku awéwé pirang, ayeuna geus boga buuk abu-abu.
Ieu téh kanyataan yén urang Jerman geus diajar tina dua perang dunya jeung yén aya hiji budaya pangeling-eling di bekas
GDR anu ayeuna ngadorong warga Torgau pikeun usaha perdamaian.
Sanajan kadéngé siga utopia jeung bisa jadi teu kungsi hasil dina sajarah, abdi ngimpi yén hiji poé moal
aya deui perang sabab urang manusa nolak janten musuh.
Urang téh hiji kulawarga manusa, hiji organisme manusa anu ageung.
Sareng abdi ngajak ka sadaya indung di sakuliah dunya: sobek surat panggilan militérna!
Abdi ngahimbau ka sakumna lalaki di sakuliah dunya: lamun maranéhna ngagerokeun gendang perang deui, ulah indit!
Meureun anjeun tiasa nulis ka maranéhna ayeuna pikeun nyarios yén anjeun moal tanding.
Sareng abdi ngahimbau ka anjeun sadayana: ulah ngantep diri anjeun digerakkeun pikeun ngalawan rahayat séjén!
Ulah ngadangukeun bohong jeung propagandana maranéhna, tapi ngadangukeun haté anjeun!