Habari, mimi ni Karina kutoka Torgau.
Labda unakumbuka picha hii kutoka kwenye kitabu chako cha historia.
Inaonyesha wanajeshi wa Urusi na Marekani wakipeana mikono mwezi Aprili 1945 kando ya Mto Elbe huko Torgau.
Hii ilitawala vichwa vya habari duniani kote wakati huo na inawakilisha mwisho wa Vita vya Pili vya Dunia.
Nikiwa mtoto katika Jamhuri ya Kijamii ya Ujerumani, nilipata fursa ya kukutana ana kwa ana na Joe Polowski na maveterani
wengine wa vita, kwani kulikuwa na utamaduni wa ukumbusho.
Mimi binafsi naamini kwamba kila mwanadamu anabeba heshima ya kiungu ndani yake.
Ndiyo maana ninachukizwa na mauaji na propaganda isiyosemeka inayochochea chuki kati yetu.
Ninakataa kuchukua upande wowote kati ya pande zote mbili.
Kwa maana katika kila vita, wana na baba hufa pande zote mbili, lakini kamwe wale waliohusika kuanzisha vita hawawezi kufa.
Mpambano kwenye Elbe ulikuwa chini ya miaka 80 iliyopita, na sasa Waziri wa Ulinzi Pistorius tena anapiga ngoma za vita.
Alisema, "Tunapaswa kuwa tayari kwa vita ifikapo mwaka 2029."
Na ninamnukuu Waziri wa zamani Gabriel: "Tunahitaji kutuma ishara wazi kwa Putin: Acha vita hii – au tutaipeleka kwako."
Kwa hivyo najiuliza: sisi hasa ni nani?
Gabriel na Pistorius hakika si.
Ina uwezekano mkubwa zaidi kurejelea mume wangu na wana wangu.
Hii inanishughulisha, kwa sababu najua kuhusu matukio ya vita na mwisho wake kutoka kwa
simulizi za babu na bibi zangu na jamaa zangu.
Hapa kuna mifano michache:
Mjomba wangu alilazimishwa kujiunga na Wehrmacht akiwa na umri wa miaka 17.
Kinyume na matakwa yake, kwa sababu alikuwa amemaliza mafunzo yake ya uanagenzi na alitaka kuchukua milini ya baba yake.
Alifariki akiwa na umri wa miaka 19 akiwa mateka wa Warusi.
Mama yangu daima alikumbuka, akilia, jinsi alivyoondoka shambani akiwa na machozi machoni na akiwa amevaa sare.
Hawakuonana tena kamwe, na hakuwahi kujua alikozikwa.
Alipokuwa msichana mdogo kuelekea mwisho wa vita, yeye mwenyewe aliketi kwenye mapaja ya afisa wa Kirusi.
Jina lake lilikuwa Irene, na alimpenda sana kwa sababu alimkumbusha binti yake mwenyewe,
Irena, aliyeko nyumbani, ambaye alimkosa sana.
Alimweka katika kumbukumbu ya upendo.
Wakati huo huo, dada yake mkubwa (shangazi yangu) alijificha nyuma ya rundo la kuni kwenye dari kwa siku kadhaa
ili kuepuka wanajeshi wa jeshi la Kisovieti, ambao walikuwa wamefanya ubakaji wa kutisha katika kijiji chao.
Wanajeshi waliendelea kuchukua kuni kutoka kwenye rundo hili, wakati yeye alijaribu kuweka kuni mpya juu kutoka nyuma.
Akiwa na umri wa zaidi ya miaka 80, aliniambia: "Hapo ndipo nilipojifunza kuomba!"
Na aliniambia uhalifu mwingi wa kivita uliofanywa na pande zote katika vita bila ubaguzi.
Falsafa Mgiriki Antisthenes huenda alikuwa sahihi alipoandika: "Vita huunda watu wabaya zaidi kuliko inavyoondoa."
Mama yangu pia aliniambia kwamba anga iling'aa kwa rangi nyekundu wakati Dresden iliposhambuliwa kwa mabomu; familia
yake bado iliweza kuiona kutoka kijiji jirani karibu na Torgau.
Baba yangu alikumbuka sauti ya milipuko ya risasi iliyotokea hapa Torgau kila asubuhi.
Katika Torgau, wanajeshi wa Kijerumani ambao walikataa maagizo walikuwa miongoni mwa waliotekelezwa.
Huenda ilikuwa kati ya mwaka 1943 na 1945, wakati Mahakama ya Kijeshi ya Reich
ilipohamishwa kutoka Berlin hadi Fort Zinna huko Torgau.
Baba yangu alikuwa na umri wa takriban miaka 13 wakati huo.
Babu yangu alichukuliwa tu katika Volkssturm kwa sababu ya ajali.
Alikamatwa na Wamarekani na akapelekwa Limburg an der Lahn.
Aliporudi, alikuwa na uzito wa kilo 54 na urefu wa takriban mita 1.80.
Alimkuta mke wake, ambaye alikuwa ameacha akiwa na nywele za dhahabu, akiwa na nywele za kijivu.
Ni ukweli kwamba sisi Wajerumani tumepata mafunzo kutokana na Vita Vikuu Viwili vya Dunia na kwamba kulikuwa na aina fulani ya
utamaduni wa ukumbusho katika Jamhuri ya Kijamii ya Ujerumani (GDR) ya zamani, ambao leo
unawaendesha watu wa Torgau kufanya kazi kwa ajili ya amani.
Hata kama inaonekana kama ndoto isiyowezekana na huenda haijawahi kufanikiwa katika historia, ninaota kwamba siku moja hakutakuwa
na vita tena kwa sababu sisi wanadamu tunakataa kuwa maadui.
Sisi ni familia moja ya wanadamu, kiumbe kimoja kikubwa cha kibinadamu.
Na naomba kwa mama wote duniani kote: Vunja karatasi za wito!
Ninaomba wanaume wote duniani kote: wanapoanza kupiga ngoma za vita tena, msiende!
Labda unaweza kuwaandikia sasa ili kuwaambia kuwa hautashindana.
Na nawasihi nyote: msiwaruhusu kuchochewa dhidi ya watu wengine!
Usisikilize uongo na propaganda zao, bali sikiliza moyo wako!