வணக்கம், நான் டார்ਗਾவுவைச் சேர்ந்த கரீனா.
ஒருவேளை இந்தப் புகைப்படம் உங்கள் வரலாற்றுப் புத்தகத்திலிருந்து உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம்.
இது ஏப்ரல் 1945-ல் டோர்காவில் உள்ள எல்பே நதிக்கரையில் ரஷ்ய மற்றும் அமெரிக்க வீரர்கள் கை குலுக்குவதைக் காட்டுகிறது.
இது அக்காலத்தில் உலகம் முழுவதும் தலைப்புச் செய்தியாக இருந்ததுடன், இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவையும் குறிக்கிறது.
ஜி.டி.ஆர்-இல் ஒரு குழந்தையாக இருந்தபோதும், நினைவுகூரும் கலாச்சாரம் இருந்ததால், என்னால் ஜோ போலோவ்ஸ்கி
மற்றும் பிற போர் வீரர்களை நேரில் சந்திக்க முடிந்தது.
ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் தெய்வீகத்தின் கண்ணியத்தை அவர்கள் தங்களுக்குள் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நான் தனிப்பட்ட முறையில் நம்புகிறேன்.
அதனால்தான் நான் கொலைகளையும், நம்மை ஒருவருக்கொருவர் எதிராக நிறுத்தும் சொல்லொணாப் பிரச்சாரத்தையும் வெறுக்கிறேன்.
நான் எந்தப் பக்கமும் சேர மறுக்கிறேன்.
ஏனெனில் ஒவ்வொரு போரிலும், இரு தரப்பிலும் மகன்களும் தந்தையரும் இறக்கிறார்கள், ஆனால்
போருக்குப் பொறுப்பானவர்கள் ஒருபோதும் இறப்பதில்லை.
எல்பே ஆற்றில் நடந்த மோதலுக்கு 80 ஆண்டுகளுக்கும் குறைவாகவே ஆகியுள்ளது, இப்போது பாதுகாப்பு அமைச்சர்
பிஸ்டோரியஸ் மீண்டும் போர்க்கோலத்தை முழக்குகிறார்.
அவர் கூறினார், "நாம் 2029-க்குள் போருக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும்."
முன்னாள் அமைச்சர் கேப்ரியலின் கூற்றுப்படி: "நாம் புதினுக்கு ஒரு தெளிவான சமிக்ஞையை அனுப்ப வேண்டும்: இந்தப் போரை நிறுத்துங்கள்
– இல்லையெனில் நாங்கள் அதை உங்களிடமே கொண்டு வருவோம்."
ஆகவே நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன்: "நாம்" என்பவர்கள் உண்மையில் யார்?
கபிரியேல் மற்றும் பிஸ்டோரியஸ் நிச்சயமாக இல்லை.
இது என் கணவரையும் மகன்களையும் குறிக்கவே அதிக வாய்ப்புள்ளது.
இது என்னை மிகவும் கவலைக்குள்ளாக்குகிறது, ஏனெனில் போரின் நிகழ்வுகளையும் அதன் முடிவையும் பற்றி நான் என் தாத்தா பாட்டி
மற்றும் உறவினர்களின் வாக்குமூலங்களிலிருந்து அறிந்திருக்கிறேன்.
இதோ சில எடுத்துக்காட்டுகள்:
என் மாமா 17 வயதில் வெர்மக்ட்டில் கட்டாயப் பணியமர்த்தப்பட்டார்.
அவரது விருப்பத்திற்கு எதிராக, அவர் தனது தொழிற்பயிற்சியை முடித்து, தந்தையின் ஆலைப் பொறுப்பை ஏற்க விரும்பியதால்.
அவர் 19 வயதில் ரஷ்ய கைதியாக்கப்பட்ட நிலையில் இறந்தார்.
என் அம்மா எப்போதும், அவர் கண்ணீருடன் சீருடையில் பண்ணையை விட்டுப் போனதை நினைத்து அழுவார்.
அவர்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் சந்திக்கவில்லை, மேலும் அவர் எங்கே புதைக்கப்பட்டார் என்பதை அவள் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்கவில்லை.
போரின் இறுதிக் கட்டத்தில், ஒரு சிறுமியாக இருந்த அவள், ஒரு ரஷ்ய அதிகாரியின் மடியில் தானே அமர்ந்திருந்தாள்.
அவளுடைய பெயர் ஐரீன். அவளை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது, ஏனெனில் அவள் அவனுக்கு, அவன் மிகவும்
ஏங்கும் தன் சொந்த மகள் ஐரீனாவை நினைவூட்டினாள்.
அவள் அவரை அன்புடன் நினைவுகூர்ந்தாள்.
அதே நேரத்தில், அவளுடைய அண்ணி (என் அத்தை), தங்கள் கிராமத்தில் கொடூரமான பாலியல் வன்கொடுமைகளைச் செய்த சோவியத்
இராணுவ வீரர்களிடமிருந்து பல நாட்கள் பரணில் ஒரு விறகுக் குவியலுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்தார்.
வீரர்கள் இந்தக் குவியலிலிருந்து தொடர்ந்து விறகுகளை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர், அவள் பின்புறத்திலிருந்து
அதன் மேல் புதிய விறகுகளை அடுக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள்.
80 வயதுக்கு மேல் ஆன நிலையில், அவர் என்னிடம் கூறினார்: "அங்குதான் நான் ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொண்டேன்!"
மேலும், போரில் அனைத்துத் தரப்பினராலும் விதிவிலக்கின்றிச் செய்யப்பட்ட எண்ணற்ற போர்க்குற்றங்களை அவள் எனக்கு விவரித்தாள்.
கிரேக்கத் தத்துவஞானி ஆன்டிஸ்டீன்ஸ், "போர் அழிப்பதை விட அதிகமான தீயவர்களை
உருவாக்குகிறது" என்று எழுதியது ஒருவேளை சரியாக இருக்கலாம்.
டிரெஸ்டன் குண்டுவீச்சுக்குள்ளானபோது வானம் சிவப்பாக ஒளிர்ந்ததாகவும் என் அம்மா என்னிடம் கூறினார், அதை
அவரது குடும்பத்தினர் டோர்காவிற்கு அருகிலுள்ள ஒரு பக்கத்து கிராமத்திலிருந்தே பார்க்க முடிந்தது.
என் தந்தை, டோர்காவில் ஒவ்வொரு காலையிலும் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளின் ஒலியை நினைவுகூர்ந்தார்.
டோர்ਗਾவுவில், உத்தரவுகளை மீறிய ஜெர்மன் வீரர்களும் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களில் அடங்குவர்.
1943 மற்றும் 1945-க்கு இடையில், ரீச் இராணுவ நீதிமன்றம் பெர்லினிலிருந்து டோர்காவிலுள்ள
ஃபோர்ட் ஜின்னாவிற்கு மாற்றப்பட்டிருக்கலாம்.
அப்போது என் தந்தைக்கு சுமார் 13 வயது.
என் தாத்தா ஒரு விபத்தின் காரணமாக மட்டுமே ஃபோல்க்ஸ்ஸ்டர்மில் சேர்க்கப்பட்டார்.
அவர் அமெரிக்கர்களால் கைதியாகப் பிடிக்கப்பட்டு லிம்பர்க் ஆன் டெர் லான்-க்கு அனுப்பப்பட்டார்.
அவர் திரும்பி வந்தபோது, அவரது எடை 54 கிலோகிராம்களாகவும், உயரம் சுமார் 1.80 மீட்டராகவும் இருந்தது.
தனது மனைவியை, தான் ஒரு பொன்னிற முடி கொண்ட பெண்ணாக விட்டுச் சென்றிருந்தான், அவள் இப்போது நரைத்த முடியும் கொண்டிருந்தாள்.
நாங்கள் ஜெர்மானியர்கள் இரண்டு உலகப் போர்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட உண்மையும், முன்னாள் ஜி.டி.ஆர்-இல் இருந்த
நினைவுகூர்தல் கலாச்சாரமுமே, இன்று டோர்காவ் மக்களை அமைதிக்காக உழைக்கத் தூண்டுகிறது.
இது ஒரு கற்பனாவாதமாகத் தோன்றினாலும், வரலாற்றில் இது ஒருபோதும் செயல்பட்டிருக்காவிட்டாலும், நாம் மனிதர்கள்
எதிரிகளாக இருப்பதை மறுப்பதால், ஒரு நாள் போர் என்பதே இருக்காது என்று நான் கனவு காண்கிறேன்.
நாம் ஒரே மனிதக் குடும்பம், ஒரே பெரிய மனித உயிர் வடிவம்.
மேலும், உலகெங்கிலும் உள்ள அனைத்து தாய்மார்களையும் நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: அழைப்புக் கடிதங்களைக் கிழித்துவிடுங்கள்!
உலகெங்கிலும் உள்ள அனைத்து ஆண்களிடமும் நான் வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன்: அவர்கள் மீண்டும்
போர்க்கொடி ஏந்தத் தொடங்கும் போது,ச் செல்லாதீர்கள்!
நீங்கள் போட்டியிடப் போவதில்லை என்பதை அவர்களுக்குத் தெரிவிக்க, இப்போது அவர்களுக்கு எழுதலாம்.
மேலும், உங்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் நான் வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன்: மற்ற மக்களுக்கு எதிராகத் தூண்டப்படாதீர்கள்!
அவர்களின் பொய்களையும் பிரச்சாரத்தையும் கேட்காதீர்கள், ஆனால் உங்கள் இதயத்தைக் கேளுங்கள்!