Салом, ман Карина аз Торгау ҳастам.
Шояд шумо ин аксро аз китоби таърихатон ёд доред.
Он нишон медиҳад, ки сарбозони рус ва амрикоӣ дар апрели соли 1945 дар соҳили дарёи Эльба дар Торгау даст мезананд.
Ин дар он замон дар саросари ҷаҳон сарлавҳаи хабарҳо шуд ва рамзи поёни Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ мебошад.
Ҳангоми кӯдакӣ дар Ҷумҳурии Демократии Олмон ман ҳанӯз тавонистам шахсан бо Ҷо Половски ва дигар
собиқадорони ҷанг вохӯрам, зеро фарҳанги ёдоварӣ вуҷуд дошт.
Ман шахсан бовар дорам, ки ҳар инсон дар даруни худ шарафи илоҳиро дорад.
Аз ҳамин сабаб ман аз қатл ва таблиғи ғайриимкон, ки моро бар зидди якдигар ташвиқ мекунад, нафрат дорам.
Ман рад мекунам, ки тарафдори ягон тараф шавам.
Зеро дар ҳар ҷанг писарон ва падарон аз ҳар ду ҷониб мемиранд, аммо ҳеҷ гоҳ онҳое, ки барои ҷанг масъуланд, намемиранд.
Мулоқот дар соҳили Элба камтар аз 80 сол пеш сурат гирифт, ва ҳоло вазири дифоъ Писториус боз барабанҳои ҷангро мезанад.
Ӯ гуфт: «Мо бояд то соли 2029 барои ҷанг омода бошем.»
Ва ман суханони собиқ вазир Габриелро иқтибос мекунам: «Мо бояд ба Путин паёми возеҳ фиристем: Ин
ҷангро бас кун – вагарна мо онро ба ту меорем.»
Пас ман аз худ мепурсам: «мо» дақиқан кӣ ҳастем?
Габриэль ва Писториус, албатта, не.
Ин эҳтимолан ба шавҳарам ва писаронам дахл мекунад.
Ин маро ба ташвиш меорад, зеро ман дар бораи рӯйдодҳои ҷанг ва поёни он аз ҳикояҳои бибию бобоям ва хешовандонам медонам.
Инҷо чанд мисол ҳаст:
Амакам дар синни 17-солагӣ ба Вермахт даъват шуд.
Зидди хоҳиши ӯ, зеро ӯ шогирдиашро ба анҷом расонида буд ва мехост ордхонаи падарашро ба уҳда гирад.
Ӯ дар синни 19-солагӣ дар асирии русӣ фавтид.
Модарам ҳамеша бо гиря дар ёд дошт, ки ӯ бо чашмони пур аз ашк ва дар либоси низомӣ аз ферма рафт.
Онҳо дигар ҳеҷ гоҳ якдигарро надиданд ва ӯ ҳеҷ гоҳ намедонист, ки ӯ дар куҷо дафн шудааст.
Ҳангоми ҷанг, дар охири он, вақте ки ӯ духтари хурдсол буд, ӯ худаш дар оғӯши як афсари рус нишаст.
Номи ӯ Ирене буд ва ӯро хеле дӯст медошт, зеро ӯ ба духтараш Ирена дар хона ёдрас мекард, ки ӯро хеле ёд мекард.
Ӯ ӯро дар хотираи нек нигоҳ медошт.
Дар ҳамин вақт хоҳари калонии ӯ (холаам) чанд рӯз дар манзили болои бом дар паси як тӯдаи чӯб пинҳон шуд,
то аз сарбозони шӯравӣ, ки дар деҳаашон таҷовузҳои даҳшатнок карда буданд, пинҳон бимонад.
Сарбозон ҳамон анбори чӯбро мебурданд, дар ҳоле ки ӯ кӯшиш мекард аз қафо чӯбҳои навро болояш гузорад.
Вақте ки ӯ аз 80-сола боло буд, ба ман гуфт: «Ҳамин ҷо ман дуо карданро ёд гирифтам!»
Ва ӯ ба ман шумораи зиёди ҷиноятҳои ҷангиро, ки аз ҷониби ҳамаи тарафҳои ҷанг бидуни истисно содир шуда буданд, тавсиф кард.
Фалсафадони юнонӣ Антистенес эҳтимолан рост мегуфт, вақте навишта буд: «Ҷанг бештар одамони бад
меофарад, нисбат ба онҳое, ки аз байн мебарад.»
Модарам инчунин ба ман гуфт, ки вақте Дрезден бомбаборон мешуд, осмон сурх медурахшид; оилаи ӯ ҳанӯз ҳам
онро аз як деҳаи ҳамсоя дар наздикии Торгау мебинад.
Падари ман садои тирпарронӣеро, ки ҳар субҳ дар Торгау рух медод, ба ёд дошт.
Дар Торгау, сарбозони олмонӣ, ки фармонҳоро рад карда буданд, дар қатори онҳое буданд, ки қатл шуданд.
Шояд ин дар солҳои 1943 то 1945 буд, вақте ки Додгоҳи ҳарбии Райх аз Берлин ба Форт Зинна дар Торгау кӯчонида шуд.
Падари ман дар он вақт тақрибан 13-сола буд.
Бибиам танҳо ба хотири як садама ба Фольксштурм даъват шуд.
Ӯро амрикоиҳо асир гирифта, ба Лимбург-ан-дер-Лахн фиристоданд.
Вақте ки ӯ баргашт, вазнаш 54 килограмм буд ва қадаш тақрибан 1,80 метр буд.
Ӯ ҳамсарашро, ки замоне зане бо мӯйҳои зарди сабук буд, бо мӯйҳои хокистарӣ ёфт.
Ин воқеият аст, ки мо, олмонҳо, аз ду ҷанги ҷаҳонӣ сабақ гирифтаем ва дар собиқ ДДР як навъ фарҳанги ёдоварӣ вуҷуд
дошт, ки имрӯз мардуми Торгауро ба кор барои сулҳ водор мекунад.
Ҳатто агар ин утопӣ ба назар расад ва шояд ҳеҷ гоҳ дар таърих амалӣ нашуда бошад, ман орзу дорам, ки як рӯз дигар
ҷанг нахоҳад буд, зеро мо, инсонҳо, аз душманӣ даст мекашем.
Мо як оилаи инсоният ҳастем, як организми бузурги инсонӣ.
Ва ман ба ҳамаи модарон дар саросари ҷаҳон муроҷиат мекунам: варақаҳои даъватро пора кунед!
Ман ба ҳамаи мардони ҷаҳон муроҷиат мекунам: вақте боз барабанҳои ҷангро мезананд, наравед!
Шояд шумо ҳоло метавонед ба онҳо нависед, ки дар мусобиқа ширкат намекунед.
Ва ман ба ҳар яки шумо муроҷиат мекунам: нагузоред, ки шуморо алайҳи дигар халқҳо барангезанд!
Ба дурӯғҳо ва пропагандаи онҳо гӯш надиҳед, балки ба дили худ гӯш кунед!