Kamusta, ako si Karina mula sa Torgau.
Marahil naaalala mo ang larawang ito mula sa iyong aklat ng kasaysayan.
Ipinapakita nito ang mga sundalong Ruso at Amerikano na nagkakamay noong Abril 1945 sa pampang ng Ilog Elbe sa Torgau.
Naging balita ito sa buong mundo noon at sumasagisag sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Bilang bata sa GDR, nakilala ko pa rin nang personal si Joe Polowski at iba pang mga
beterano ng digmaan, dahil may kultura ng paggunita.
Ako ay naniniwala na ang bawat tao ay may dalang dangal ng pagka-diyos sa kanilang kalooban.
Kaya't kinikilabutan ako sa pagpatay at sa hindi masabi-sabi na propaganda na naghihiwalay sa atin.
Tinatanggihan kong pumili ng panig.
Sa bawat digmaan, namamatay ang mga anak at ama sa magkabilang panig, ngunit hindi kailanman ang mga responsable sa digmaan.
Ang engkwentro sa Elbe ay naganap hindi pa man umabot ng 80 taon ang nakalipas, at ngayon ay muling pinupukol
ni Ministro ng Depensa Pistorius ang tambol ng digmaan.
Sinabi niya, "Dapat tayong maging handa para sa digmaan pagsapit ng 2029."
At sinipi ko ang dating Ministro na si Gabriel: "Kailangan nating magpadala ng malinaw na senyales kay Putin:
Itigil mo ang digmaang ito – o dadalhin namin ito sa iyo."
Kaya tinatanong ko sa sarili ko: sino nga ba talaga ang "tayo"?
Tiyak na hindi sina Gabriel at Pistorius.
Mas malamang na tumutukoy ito sa aking asawa at mga anak na lalaki.
Ito ay nakakaabala sa akin, dahil ang alam ko tungkol sa mga pangyayari sa digmaan at sa pagtatapos nito ay mula sa
mga salaysay ng aking mga lolo't lola at mga kamag-anak.
Narito ang ilang halimbawa:
Ang tiyuhin ko ay sapilitang isinama sa Wehrmacht nang siya ay 17 taong gulang.
Laban sa kanyang kalooban, dahil natapos na niya ang kanyang pagiging aprentis at nais
niyang pamunuan ang gilingan ng kanyang ama.
Pumanaw siya sa gulang na 19 habang siya ay bihag ng mga Ruso.
Palagi niyang naaalala ng aking ina, habang umiiyak, kung paano siya umalis sa bukid na
may luha sa mga mata at nakasuot ng uniporme.
Hindi na sila muling nagkita, at hindi niya kailanman nalaman kung saan siya inilib.
Bilang isang maliit na batang babae sa pagtatapos ng digmaan, siya mismo ang umupo sa kandungan ng isang opisyal ng Russia.
Ang pangalan niya ay Irene, at labis siyang nagustuhan niya dahil naaalala niya rito ang kanyang sariling anak na
babae, si Irena, sa kanilang bahay, na labis niyang nami-miss.
Pinananatili niya siya sa kanyang malugod na alaala.
Kasabay nito, ang nakatatandang kapatid niya (ang tiyahin ko) ay nagtago nang ilang araw sa likod ng isang bunton ng kahoy
sa atiko mula sa mga sundalo ng Hukbong Sobyet, na gumawa ng mga kakila-kilabot na panggagahasa sa kanilang nayon.
Patuloy na kumukuha ng kahoy ang mga sundalo mula sa mismong buntong ito, habang sinisikap niyang
maglagay ng bagong kahoy sa ibabaw mula sa likuran.
Sa mahigit walumpung taong gulang, sinabi niya sa akin: "Diyan ko natutunang manalangin!"
At inilarawan niya sa akin ang napakaraming krimen sa digmaan na ginawa ng lahat ng panig sa digmaan nang walang eksepsiyon.
Marahil ay tama ang Griyegong pilosopong si Antisthenes nang isinulat niya: "Ang digmaan ay lumilikha ng
mas maraming masasamang tao kaysa sa naaalis nito."
Sinabi rin sa akin ng aking ina na namula ang langit nang binomba ang Dresden; nakita ito ng kanyang
pamilya mula sa isang kalapit na nayon malapit sa Torgau.
Naalala ng aking ama ang tunog ng pamamaril na naganap dito sa Torgau tuwing umaga.
Sa Torgau, kabilang sa mga pinatay ang mga Aleman na sundalo na tumanggi sa mga utos.
Marahil ito ay nasa pagitan ng 1943 at 1945 nang ilipat ang Hukuman Militar ng Reich
mula Berlin patungong Fort Zinna sa Torgau.
Mga labing-tatlong taong gulang ang aking ama noon.
Ang lolo ko ay na-draft lang sa Volkssturm dahil sa isang aksidente.
Siya ay naging bihag ng mga Amerikano at ipinadala sa Limburg an der Lahn.
Nang siya ay bumalik, tumitimbang siya ng 54 na kilo at may taas na mga 1.80 metro.
Nakita niya ang kanyang asawa, na iniwan niyang morena, na may buhok na kulay-abo.
Ang katotohanan na kami, ang mga Aleman, ay nakapagsaliksik mula sa dalawang Digmaang Pandaigdig at ang pagkakaroon noon ng
isang uri ng kultura ng paggunita sa dating GDR ang ngayon ay nagtutulak sa mga tao ng Torgau na magsikap para sa kapayapaan.
Kahit na tila utópiko ito at maaaring hindi kailanman naganap sa kasaysayan, pinapangarap kong balang araw ay mawawala na ang
digmaan dahil tayo, mga tao, ay tumatangging maging magkaaway.
Tayo ay isang pamilyang pantao, isang dakilang organismo ng tao.
At nanawagan ako sa lahat ng mga ina sa buong mundo: Punitin ang mga papeles ng pagtawag!
Nananawagan ako sa lahat ng kalalakihan sa buong mundo: kapag muling pinatutunog nila
ang tambol ng digmaan, huwag kayong pumunta!
Marahil maaari kang sumulat sa kanila ngayon upang sabihin na hindi ka makikipagkumpetensya.
At nananawagan ako sa bawat isa sa inyo: huwag ninyong hayaang mailihis kayo laban sa ibang mga tao!
Huwag makinig sa kanilang mga kasinungalingan at propaganda, kundi sa iyong puso!