Dit is die grootste mediese misdaad ooit. 'n Humanitêre ramp op ongekende skaal.
Niemand sal jou hiervoor vergewe nie.
Laat hierdie area asseblief onmiddellik ontruim!
Ons is die mense! Ons is die mense!
"Het jy 'n masker by jou? Sit dit asseblief op, anders verlaat die perseel!"
"Die entstowwe is min of meer vry van newe-effekte."
In my kring het nege mense in ons koshuis op een enkele dag gesterf nadat hulle die entstof ontvang het.
Die dokters wat nou inent, sal almal vir hul optrede verantwoording moet afleg. En voor God, al is dit die laatste.
Ons het nie 'n dodelike virus hier nie.
Ons het nie hier 'n mediese pandemie nie, maar 'n kriminele plandemie.
Op die oomblik ervaar ons regtig 'n tirannie van die nie-ingeëntes.
Nou is dit tyd om besliste optrede teen hierdie koronavirus-ontkenners en anti-vaxxers te neem.
Ons het hier 'n demokrasie om te verdedig.
"Die gruwels van die koronaviruspandemie. Vir sommige sit dit diep; vir ander lyk dit of dit verby is."
Maar vir daardie dokters wat dapper weerstand gebied het gedurende die era van maskers en entstowwe om
mense te red en te beskerm, is dit nog lank nie verby nie.
Inteendeel, weg van die openbare oog, word hulle steeds gejaag, vervolg en uitgesluit deur 'n
wraakgierige, genadelose en oorheersende stelsel.
'n Stelsel wat nie die feit vergewe dat die weerstand teen die koronavirus grootliks moontlik gemaak is deur
hierdie dokters nie, totdat die aanval op die mensdom deur ons almal saam afgeslaan kon word.
As die volgende aanval deur die globalistiese regime, wat van dag tot dag al hoe aggressiewer word, op die mense, as hierdie
volgende aanval indirek via die gesondheidssektor uitgevoer word, dan staan dié wat anders
dink in die pad van die gewenste wêreldregering.
En veral dokters wat nie die opdragte van politici, die militêre mag en die farmaseutiese bedryf volg nie, maar
wat 'n beskermende skild vir pasiënte in ooreenstemming met die Hippokratiese Eed wil bly.
En daarom moet ons heldhaftige dokters nou stilweg vernietig word, weg van die openbare oog.
Deur die media tot swye gedwing, moet hierdie dapper mense gestraf, ekonomies en sosiaal verwoes en daarna vergeet word.
Maar ons het hulle nie vergeet nie.
Namens almal wat nie met die koronavirusregime saamgewerk het nie, het ons vyftien van hierdie dapper individue besoek.
In Duitsland, Oostenryk, Switserland, selfs Tanzanië.
Want die wêreld moet leer van die lot van die dapper dokters.
Ons wys hoe hierdie stille helde vandag nog deur die stelsel geteister, geboelie en vervolg word.
Binne twee weke ná die aanvang van die inentingsprogram is sterftes in die ouetehuise aangemeld.
Ja, dit was in Januarie 2021. Ek het toe gehuil. My God, ja.
Ek het geweet ek kon nie verkeerd gaan nie.
Maar ek het nooit gedink dat dinge so vinnig so sleg sou raak nie.
My naam is Sucharit Bhakdi. Ek is 'n konsultant in mikrobiologie en epidemiologie van aansteeklike siektes.
"Toe dit begin het, het ek geweet, ek het 'n jaar voorheen geweet dat iets soos dit sou gebeur."
My naam is Heinrich Habig. Ek is 'n huisarts, naturopaat, akupunkteur en manuele terapeut.
"Dit het eintlik redelik vroeg vir my duidelik geword dat dit nie, um, oor die gesondheid van die bevolking gegaan het nie,
maar dat daar 'n bedoeling daaragter was en dat hierdie bedoeling nie net die implementering van sekere, kom ons
sê, wanopvattings in die bevolking ingesluit het nie, maar ook die skepping van vyandestereotipes."
My naam is Thomas Külken. Ek is 'n huisarts en ek beoefen antroposofiese medisyne.
"Dit is deur die pers as 'n dodelike virus voorgestel. Dus moes jy aanvanklik versigtig wees."
Ek kon nie beter geweet het nie.
Dit was net as gevolg van my opleiding in aansteeklike siektes, epidemiologie en die Ehrengut-inentingskursus,
wat ek steeds hoog ag in Hamburg, dat ek agterdogtig kon wees dat iets nie reg was nie.
Ek voel my verbind tot my pasiënte. Die riglyne hiervoor is deur mnr. Hippokrates self vasgestel.
En ek kan nie voorstel dat hierdie eed, hierdie verbintenis tot mediese plig teenoor pasiënte, skielik in
2020, onder die invloed van die WGO, gebreek kan word nie.
My naam is Gerald Kienecker. Ek is 'n spesialis in oftalmologie.
Ek het verdere opleiding in patologie, interne medisyne en intensiewe sorgmedisyne.
"60% van dokters was oortuig dat die maatreëls korrek was.
En so kon ek my kollegas waarneem en het toe gewonder waarom soveel mense deelgeneem het.
My naam is Dr Walter Weber.
Ek is 'n internis in Hamburg en spesialiseer in psigosomatika en kankerbewaring. Ek is al 53 jaar 'n gelisensieerde dokter.
"Dit was vir my van meet af aan duidelik, deels as gevolg van my ervarings in die hospitaal met kollegas wat
ineengestort het weens herasem onder die masker, dat die masker 'n gesondheidsrisiko inhou."
En selfs in 2020, aan die begin van die pandemie, was daar glad geen bewyse dat maskers op
enige wyse teen virussiektes kon beskerm nie.
My naam is Wolfgang Urmetzer, ek is 'n spesialis in anestesie met bykomende kwalifikasies in
akupunktuur, naturopatie en tradisionele Chinese medisyne.
Dit het net gewerk omdat mense in so 'n toestand van massapsigose was.
Omdat die media eenvoudig daaraan meegegaan het. Sonder die media sou dit nie gewerk het nie.
Sonder hierdie... hierdie skietery, sonder dit alles... selfs in die mediese joernaal, in die
vaktydskrifte, watter nonsens hulle geskryf het!
Vyf jaar gelede sou dit ondenkbaar gewees het. Almal sou gesê het: "Is julle mal?"
My naam is Dr. Monika Jiang. Ek is 'n spesialis in algemene medisyne met 'n bykomende kwalifikasie in naturopatie.
Aanvanklik het ek baie ontvang... Ek het 'n ongelooflike aantal e-posse ontvang as reaksie op daardie eerste video's, met mense
wat my bedank het omdat ek hulle gehelp het om hul vrese te oorkom en vir my gesê het hoe belangrik dit was wat ek gedoen het.
En daar was baie video's wat gesê het: jy is regtig dapper.
En ek het gesê, waarom is ek dapper? Ek is net 'n ENT-dokter.
'n KEL-dokter is 'n kouekundige omdat dit hoe ons ons daaglikse brood verdien.
En ons weet alles oor koronavirussen. Dus het ek in daardie opsig 'n mening gevorm.
Ek probeer mense kalmeer; ek is 'n noodarts en ek hoef nie dapper te wees om dit te doen nie.
My naam is Dr Bodo Schiffmann, spesialis in oor-, neus- en keelgeneeskunde en noodgeneeskunde.
"Ek was nog altyd 'n kritiese persoon.
Wanneer iets van bo af opgelê word sonder enige redenering, vind ek dit moeilik om
daaraan te voldoen; uit beginsel doen ek dit nie.
En ek weet altyd dat wanneer iets met vrees en paniek verkoop word, sonder enige werklike argumente, iets nie reg is nie.
My naam is Ronald Weikl.
Ek is 'n ginekoloog en algemene praktisyn wat in naturopatiese medisyne spesialiseer, en mede-stigter en adjunkvoorsitter
van die MWGFD, die Vereniging van Mediese Professionele en Wetenskaplikes vir Gesondheid, Vryheid en Demokrasie.
"So is ons voortdurend lasterlik beswadder en gekriminaliseer, en dit het regtig so ver gegaan dat ons
dokters eenvoudig soos ernstige terroriste behandel is."
Deur voordeure in te blaas, dokters op die vloer te gooi en hulle met handboeie agter hul rug voor hul kinders vas te maak.
Ja, dis die saak, want volgens Artikel 278 van die Strafkode, of hoe dit ook al genoem word, word van my
verwag dat ek onjuiste gesondheidsertifikate uitgereik het.
My naam is Rolf Kron, ek is 'n huisarts en homeopaat.
"Ek het probeer om politici, joernaliste en kollega-dokters onmiddellik in te lig oor al hierdie foute in die
koronavirusnarratief, maar het nooit 'n reaksie ontvang nie."
Nie eers 'n reaksie soos "Thomas, jy is mal" of iets dergeliks nie, net glad geen reaksie nie.
Dit was regtig grillerig.
En toe besef ek dat die twee prokureurs wat by my arrestasie betrokke was, naamlik die lasteraar en die president van die
kanton Aargau, gedink het hulle weet meer oor die koronavirus as ek as dokter wat ook 'n PhD in immunologie en virologie het.
Ek bedoel, dit sê alles, nie waar nie?
So, daarom het die hele saak my nog meer energie gegee.
Ek gaan nie toelaat dat twee pompeuse amateurs my afsit nie, wat nie die geringste benul het waarvan hulle praat
as dit by die koronavirus kom nie. Ek gaan nie toelaat dat mense soos hulle my raakmaak nie.
Ek is nie die tipe persoon wat reg moet wees nie. Hulle sit in parlemente en so aan.
Maar as ek reg is, sal ek opstaan vir my regte.
En bo alles het dit gegaan oor die bevolking, oor die inligting van die bevolking.
En dit was nie 'n onbelangrike saak nie; dit was 'n saak van lewe en dood.
My naam is Thomas Binder, ek is 'n kardioloog en internis en ek het 'n doktorale graad in immunologie en virologie.
"Dit was alles nonsens om bejaardes in ouetehuise op te sluit en geen besoekers toe te laat nie, hulle alleen en eensaam sonder
besoekers te laat sterf, en bo alles die kinders te benadeel met maande van inperking, kleuterskole en skole toe te maak."
Ek het soveel kinders behandel en gesien wat gedurende hierdie tyd ernstig depressief geraak het, wat regtig nagmerries gehad
het, wat slaapstoornisse gehad het, wat eetversteurings ontwikkel het, wat óf baie geëet het óf glad niks geëet het, wat al hul tyd
op hul selfone, rekenaars of speletjiekonsoles deurgebring het.
Hulle het gesê hulle wil nie meer leef nie, want vir sommige kinders was hierdie maatreëls die helfte van hul lewens.
Dit was net mal, en ek het gesê ek kon nie daaroor stilbly nie.
My naam is Dr Carola Javid-Kistel, ek is 'n homeopatiese dokter.
"Ek het dit opgemerk omdat my praktyk skielik leeg was toe die pandemie toegeslaan het, en selfs by die
kantonale hospitaal, waar ek destyds op oproep moes werk, was daar skielik niks aan die gang nie.
Die hospitaal was leeg, ons is huis toe gestuur, ons is nie eers meer toegelaat om werk toe te kom nie omdat dit
die kantonale hospitaal geld sou gekos het, en ek kan my kollega-dokters glad nie verstaan nie.
Daar is 70 ander huisartskolleë wat in hierdie rotasie werk, en net vyf het gewaag om die brief wat ek destyds aan die Switserse
Minister van Gesondheid geskryf het, mede-te onderteken.
Tien mense het gesê ek is mal, dat wat ek doen gevaarlik is, en dit het my laat besluit om by die weerstand aan te sluit,
in die sin dat ek gesê het ek sal nie daaraan meedoen nie en dat dit my plig as dokter was om my stem te laat hoor.
My naam is Andreas Heisler, ek is 'n spesialis in algemene en interne medisyne en werk al
20 jaar as 'n huisdokter in my eie praktyk.
"'n ware heksejag het begin teen dokters wat geweier het om te buig.
So, aanvanklik was daar 'n soektog gebaseer op 'n heeltemal vervaardigde beskuldiging: die
uitreiking van sertifikate sonder ondersoek.
Toe het iemand na die lêers hier gekyk en gesien dat hulle almal hier was, dat verklarings gedokumenteer is.
Pasiënte wat hier was en 'n sertifikaat van my gehad het, is daarna ook bevraagteken oor of hulle by die praktyk was, waarom
hulle by die praktyk was, waarom hulle nie hul huisdokter om 'n sertifikaat gevra het nie, maar verder weg na Staufen gegaan het.
Hulle het regtig tot die kern daarvan gekom, en ek weet indirek van die polisie dat, volgens hierdie
ondersoek, die vervolging eintlik gestaak behoort te word.
En toe het 'n onderwyser wat die sertifikate van leerders en kollegas by sy skool nagaan, my aangemeld.
En hy het eenvoudig by die polisie beweer dat hy die sertifikate gesien het, maar dat die
eienaars van hierdie sertifikate glad nie siek was nie.
Daar moet regtig gesê word dat hierdie hofverrigting van begin tot einde in elke opsig absurd was, tot die mate dat die regter
so bevooroordeeld was en steeds in paniek oor die virus was.
Alhoewel maskers nie meer verpligtend in die hofsaal of elders in die geregshuis was nie, is FFP2-maskers en 'n bewys van inentings
spesifiek vir hierdie verhoor vereis, en is die vertrek voortdurend geventileer. Elke keer as ek
iets gesê het wat haar ontstel het, het sy altyd haar hande ontsmet en… wel, dit was bisar.
"Ons het reeds die lêers met maskerertifikate voorberei, d.w.s. van pasiënte wat uitsluitlik vir die maskerertifikate
gekom het, vir so 'n situasie, maar ons was steeds verras dat die inval op 'n relatief laat stadium plaasgevind het."
Natuurlik beteken dit ook dat jy ongetwyfeld 'n paar slapelose nagte sal hê totdat jy 'n mate van die situasie kan hanteer. Dan
weet jy dat iets op die punt staan om te gebeur, dat ondersoeke ingestel sal word, dat navrae gedoen sal word, en dat jy
kan verwag dat strafregtelike verrigtinge ingestel sal word.
"Ek het oproepe ontvang van mense wat vra: Mnr. Kienecker, moet ek ingeënt word?"
Ek het in die telefoon geskree: Nee!
'n nee met gevolge. Die uitvoerende komitee het gekom en alles onderstebo gekeer.
Kienecker se maat Claudia Schöne moes ook verskriklike ervarings deurmaak.
Die feit was dat hierdie huisdeursoek, of indringing, of inval in my praktyk, glad nie deur 'n regter gemagtig was nie.
Ek het elkeen van hierdie openbare orde-beamptes, in totaal vier, sowel as die polisiebeamptes, oor die hofbevel gevra.
Hulle het almal geweier om hul name te gee of hul identifikasie te wys.
So het hulle van die begin af geweet dat hulle iets verkeerd gedoen het.
Uiteindelik het dit geblyk dat dit die belydenis was van iemand wat laat glip het dat hy namens die hoof
van die gesondheidsdepartement gekom het om te kontroleer of alles in orde was.
Enigiemand wat vertroud is met die gesegdes in sulke outoritêre stelsels, weet wat dit beteken.
Dit beteken aggressie, dit beteken om gewelddadig te word, dit beteken om baie drasties te word.
Al hierdie mense was voortdurend op soek, het jou genader en het voortdurend op een of ander manier na fisiese kontak gesoek.
Dit beteken dat jy jouself moet verdedig. Reg? So. Dit was suiwer provokasie.
Hulle was op soek na 'n rede om te veg. Toe hoor ek skielik 'n roep om hulp: Gerald, Gerald, ja?
En toe ek deur hierdie klein deur by die agteringang van die konsultasiekamer kyk, sien ek 'n reuse swart
figuur wat agter Claudia aanhardloop, met sy vuis hoog opgelig, gereed om toe te slaan.
Stap asseblief terug!
Hallo? Gerald? Hallo? Gerald? Dit is die Kantoor vir Openbare Orde.
Gaan asseblief weg, en raak my nie aan nie! Gaan weg! Gaan weg!
Gaan weg! Jy het geen reg om hier te wees nie! Gaan uit!
Wel, in vergelyking met wat ek van kollegas gehoor het, was ek gelukkig met die huissoektog.
Daar was geen swart mans nie, daar was geen geweld nie, daar was niks van wat jy gewoonlik hoor nie – verwoeste woonstelle daarna
of enige vernietigde eiendom nie; niks daarvan het gebeur nie.
Maar ek het 'n ander situasie gehad wat eenvoudig ongelooflik, onvoorstelbaar en uiteindelik ook pervers was.
So het die polisie om ses in die oggend die deurklokkie gelui, maar niemand het geantwoord nie omdat ek die klok
nie gehoor het nie, en ons het 'n leeu met 'n ring aan die agterkant, en hulle het daarteen geklop.
Dit het my wakker gemaak, en toe het ek oral rondom die eiendom gesien, ek weet nie, tien, twaalf polisiebeamptes met soekligte.
Hulle het die gebou feitlik omsingel, hul flitse rondgeskyn, en toe het vier of vyf van hulle hul pad ingedwing.
Hulle het sonder 'n huissoekbevel gekom; hulle wou my as getuie in 'n saak teen 'n pasiënt in
Neurenberg rakende 'n masker inbring. Dit was die agtergrond.
Dit was die prosedure om twaalfuur, tyd sonder einde, ek sou gery het, ek het hulle gewys, hier is die
dokumente, hier is my sak, alles is ingepak, ek sal self ry.
Nee, hulle het my saamgeneem.
Hulle het my dogter in die bed gehad, sy het nog steeds in die bed geslaap, alles was donker, en hulle
het 'n soeklig, 'n flitslig, in haar gesig geskyn.
Dit is bloot trauma's wat ek glo sistematies is.
So hulle is regtig opdrag gegee om dit te doen, omdat dit nie sin maak nie.
Toe het hulle, twee polisiemanne, my in hierdie bus na Neurenberg afgevoer, wat ook nie
luuks is nie, om in so iets agter tralies te reis.
Toe was ek in die kelder van die Neurenbergse Streekhof, in die sel, nog 'n uur of twee, want,
soos ek gesê het, dit was vroeg, veel te vroeg.
Dit was ook 'n ervaring. So jy is daar in 'n kluis, dit het daardie atmosfeer van diep in 'n kerker te wees, en
toe het die polisieman my op 'n stadium daaruit geneem en reguit na die verhoor gelei, net as 'n getuie.
Dit is dus eenvoudig buite wet en orde.
"In Switserland was Dr. Binder se kantoor ook die teiken van 'n spesiale soort inval.
Die voorwendsel hiervoor was meer as nuuskierig.
Ja, ek is nie hoofsaaklik deur 'n owerheid of die staat vervolg nie, maar eerder deur 'n bekende lasteraar wat
bewerings gemaak het dat ek dreigemente gemaak het, dat ek gewapen was en 'n geskiedenis van geestesiekte gehad het.
En toe het hulle die polisiehoof van die kanton Aargau in kennis gestel, wat toe hierdie mal operasie
geloods het wat in totaal 60 polisiebeamptes behels het.
Dit was op 12 Maart 2020, toe ek vir 'n week op vakansie wou gaan.
En net voordat ek klaar was, omstreeks half elf, wou ek 'n espresso in die klein kombuis daar kry.
En toe het ek net verby die ingangsdeur geloop, wat van glas gemaak is.
En toe het ek polisiemanne buite in die gang deur die ingangsdeur gesien.
Op die trappe wat na bo lei, sowat vyf tot tien, op die trappe wat na onder lei, sowat vyf tot tien, en regtig die
hardcore polisiebeamptes met helder kogelvaste baadjies en die militêre polisie wat op die praktykdeur gerig is.
Ek het onmiddellik teruggekeer na my rekenaar en 'n tweet op Twitter gepos, iets soos: "Hulp, die polisie kom my arresteer."
Dit het nogal 'n opskudding op sosiale media veroorsaak.
En toe kon ek ook my dogter bel, want ek het by myself gedink: ja, wat gaan nou met my gebeur?
Uiteindelik skiet hulle my en sê dit was selfverdediging, so ek wil sekere mense inlig oor wat
aangaan, want dit was destyds 'n beangstigende situasie.
Toe het ek 'n oproep op my selfoon ontvang.
Dit was 'n vrou, het sy gesê: "Ja, hallo, jy moet voor die deur uitkom, voor die praktykdeur."
Ja, waarom moet ek by die deur kom? Ja, ons sal jou dan vertel, het sy gesê.
Ja, en toe het ek buite gehardloop, met die selfoon in my hand, my linkerhand, en die deur oopgemaak, en sy het
vir my gesê: Hou die selfoon in jou hand sodat ek jou instruksies kan gee, maak nou die deur oop!
Ek het die deur oopgemaak: Stap nou uit en hou jou hande in die lug!
Ek het my selfoon in my linkerhand gehad en my regterhand opgehef, en toe draai ek weer om sodat hulle kon sien dat ek nie
tien Kalashnikovs, handgranate en dergelikes gedra het nie, alhoewel ek glad nie gewapen was nie en daar geen tekens
van geweld te sien was nie. Toe skree hulle: "Grijp hom!"
En toe het so drie van hierdie ouens op my afgespring, my na die grond toe gesleep, my kop het teen die vloer geklap, ek het 'n
klein wond gekry, niks ernstigs nie, maar dit het 'n bietjie gebloei, en toe lê ek op my maag, en hulle het my hande agter my
rug vasgebind, en toe, dit is moeilik om die tyd te skat, maar ek het die gevoel dat ek ná 'n paar
minute gesê het: hey ouens, ek kan nou nie asemhaal nie.
Daar was eens 'n beroemde saak in die VSA wat 'n swart man betref het, en ja, toe het hulle my laat opstaan.
Toe het twee polisiemanne in gewone uniform uit die hysbak gekom, en ek het hulle geken.
Ja, Thomas, kalmeer nou, en ons sal daarna kyk.
Nadat hulle my gearresteer het, het hulle ná 'n uur besef dat ek geen wette oortree het nie en my dus nie kon aanhou nie.
Maar toe het hulle 'n dokter na my gestuur om my geskiktheid vir aanhouding te beoordeel, al kon hulle my glad
nie aanhou nie, en sy het verklaar dat ek 'n gevaar vir myself is en aan koronaviruswaansin ly.
Sy het 'n nuwe diagnose uitgevind wat nêrens in die ICD gelys word nie.
My beweerde wapen was my leërpistool, maar dit was by die huis gestoor.
In 1980 het ek by die Switserse Weermag aangesluit, wat ek natuurlik moes doen. Ek was destyds 'n mediese student en lid van
die mediese korps, en daar was die bewapening nie 'n aanvalsgeweer nie, maar 'n pistool wat persoonlike bewapening was.
Ek het hulle daarna as eerste luitenant behou, en toe ek 15 jaar gelede die weermag verlaat het, het ek hulle tuis sonder
ammunisie gestoor, wat in Switserland heeltemal normaal en wettig is. Gewoonlik hou jy jou
persoonlike wapen ná jou ontslag uit die weermag.
En dit was al 15 jaar daar gestoor.
Toe ek gearresteer is, het die polisiebeamptes natuurlik gevra: "Waar is die geweer? Waar is die geweer?"
Watter geweer? Ja, jy het 'n geweer. Ja, wag, jy bedoel my leërpistool?
Ja, dit is al 15 jaar by die huis gestoor.
Ek het hulle toe vertel waar, ek het hulle ook vertel, maar gaan hulle dit nie nou kry nie, om middernag of so iets?
My vrou, wat bang word, sal 'n hartaanval kry as jy nou daar ingaan. Kom asseblief môre terug.
Hulle het steeds om een uur in die oggend by my vrou se kamer ingekom. Sy het nie die deurklokkie gehoor nie,
so hulle het my sleutel gebruik om in te kom, en toe het hulle haar in die bed aangeval, soos Rambo.
Sy het daardie nag dalk 'n beroerte gehad, so dit was regtig swaar, en hierdie Rambo –
dit is ongelooflik wat hulle daar gedoen het.
En toe is ek vir 36 uur in alleenhouding geplaas.
In populêre taal is dit 'n gevoerde sel, wat akkuraat is, behalwe dat dit nie gevoer het nie; dit is bloot 'n isolasiesel, en
die bed is net 'n matras, en die toilet en wasbak is ontwerp sodat jy jouself nie kan ophang of op enige wyse kan beseer nie.
En daar was ek vir 36 uur, sonder om te weet waarom ek daar was, sonder om vooraf 'n prokureur te sien.
Ek bedoel, dit was alles uiters onwettig, was dit nie?
En toe was ek oor Paasfees 36 uur lank alleen, reg?
Op Paassondag het ek daar op hierdie matras gelê, meestal rond die bed gehardloop, reg?
Eerstens het ek hierdie matras van die muur af geskuif sodat ek om die bed kon loop.
Niemand kan 36 uur in die bed lê nie, of hoe? Daar is geen stoel, niks nie.
En natuurlik het ek baie tyd gehad om te dink, en ja, ek het gewonder: wat gaan hier aan?
Ek verstaan nie, of hoe?
As gevolg van die situasie het Dr Bodo Schiffmann sy vaderland verlaat en woon nou saam met sy gesin in Tanzanië.
Voorheen in Duitsland moes hy verskeie invalle verdra.
"Ons het 'n deursoek van ons privaatkamers en praktykkamers gehad, en daarna was ons werklik getraumatiseer."
En dit was in Februarie 2021.
My huisdeursoekings is hoofsaaklik daarop gemik om te verseker dat die buurt dit opmerk en dat mense geïntimideer word.
En dit is so: jy is daardeur getraumatiseer, want vir my is dit 'n gewapende rooftog
deur die staat, omdat dit dinge van jou afneem.
En ons was regtig so dat toe 'n posman opgedaag het of iets dergeliks, het ons altyd gedink: hier kom die polisie weer.
Hoe dit ook al sy, hulle het gekom.
Stel jou net voor, die vraag hier was of 'n paar maskertoekennings uitgereik is, en hulle wou ons hele
pasiëntrekords, wat 85 000 pasiënte bevat, in beslag neem.
En dit is belangrik om daarop te let dat die eerste huissoek in die praktyk daartoe gelei het dat die
openbare vervolgingsoffisier die saak amptelik toegemaak het.
Dit beteken dat sy na die sertifikate gekyk het en toe gesê het: ja, hulle is geregverdig, dis in orde.
En het amptelik die saak gesluit dat ons na bewering vals maskerertifikate uitgereik het.
En tog het hulle weer teruggekom. Dit gee die hele saak 'n tamelik eienaardige smaak.
Iemand kom in en wys jou 'n stuk papier. Daar was selfs 'n openbare aanklaer daar.
En hy het ons toe dadelik vertel dat ons weer dieselfde toerusting in ons oefenlokale gehad het.
En toe het hulle vir my gesê om na die operasie te ry, en my vrou was daar alleen.
En ons kinders was bo. Hulle het ook in die kinders se kamers ingegaan.
Iets is van die kinders weggeneem, wat glad nie toegelaat word nie.
Die doel was om 'n werkpraktyk te vernietig.
Natuurlik bedoel ek, as jy daardie goed wegneem en 'n regter dan toestemming gee om 85 000 pasiëntrekords te raadpleeg.
Dit was dus die rede waarom ek opgehou het om as 'n paneelarts te werk.
Dit beteken dat ons albei ons kontantregistergoedkeurings teruggestuur het.
Dr Carola Javid-Kistel, wat na Mexiko gevlug het, het verskeie besoeke van die owerhede ontvang, selfs in haar afwesigheid.
So is ek aangekla omdat ek vrystellingsertifikate vir maskers aan my pasiënte uitgereik het.
Ek moet sê dat 80 tot 90 persent van my pasiënte kinders en adolessente is, en ek het baie sertifikate uitgereik.
En ek het baie vrystellingsertifikate van enting uitgereik, wat later 'n rede vir die polisie-invalle geword het.
Die hele ding het daarna nog drie keer gebeur, totdat ek uiteindelik die noodrem getrek het en myself
feitlik in my kantoor en by die huis opgesluit het.
En ná die derde polisie-inval, wat in Februarie, vroeg in Februarie 2022, plaasgevind het, Ek het so 'n ernstige
posttraumatiese angsversteuring of posttraumatiese stresversteuring ontwikkel dat ek my regtig oral afgesonder het
en net gekose mense in my praktyk of my huis toegelaat het, dat ek nagmerries gehad het, dat ek gedroom het dat hulle my sou
wegneem, dat hulle nie net my lêers sou neem nie, maar my wegneem en opsluit en toe probeer om my met geweld teen COVID-19
te ent. In my droom het ek 'n mes in my hand gehad en hulle gesteek, en toe het ek deurdrenk van sweet wakker geword.
En dit was toe ek vir myself gesê het: ek móét nou uit Duitsland uitkom, en daarom het ek 'n
soort herstellende vakansie in Mexiko bespreek.
Die vakansie het in twee jaar verander. Tydens haar afwesigheid het nog twee invalletjies gevolg.
Dr Javid Kistel wou nie na Duitsland terugkeer nie. Maar wat sy gemis het, was haar familie.
"Ek is 'n gesinsmens.
Ek het self drie volwasse kinders, ek het vier kleinkinders en natuurlik het ek ook 'n ma in
Duitsland en 'n stiefpa en broers en susters en so aan.
En ek het nie baie van hulle nou gesien nie — die meeste van hulle — ek het hulle nie vir
byna twee jaar gesien toe ek in Mexiko was nie.
En toe het ons gewaag om eenvoudig af te spreek om in Switserland, in Zürich, bymekaar te kom.
En ek het gesê, okay, Switserland is nie Duitsland nie. Switserland is neutraal.
Switserland is ook nie in die EU nie. Dit sal goed wees.
Ongelukkig het ek nie intussen gevra of daar 'n arrestasiebevel teen my uitgereik is nie.
Ek het gedink, okei, 'n internasionale arrestasiebevel kan regtig net uitgereik word vir gewelddadige misdade,
kapitaaltoedragmisdade, soos moord, doodslag, die vorming van 'n terreurorganisasie, mensehandel, wapenhandel, iets soos dit.
Toe het ek gesê, okay, dit geld glad nie vir my nie met my mediese sertifikate.
Hulle sal nie waag nie. Ja, verre van dit af.
Ek het op 1 Desember 2023 by die Zürich-lughawe aangekom, dit wil sê verlede jaar.
En ek het my paspoort daar by die paspoortkontrole voorgelê.
En ek het gesien hoe die gesig van die amptenaar wat dit geskandeer het, verander het.
En sy het dadelik vir my gesê: Daar is iets teen jou in Duitsland.
Ek kan jou nie deurlaat nie. Jy moet nou saam met my kom.
En toe het hulle gesê: ja, ons moet my nou basies in die tronk sit, en hulle het my daar in 'n
twee-by-twee-meter-sel geplaas, in 'n kamer soos daardie.
Ek moes heeltemal uitklere en is deeglik deursoek.
Ek kon hulle net keer om in enige van my liggaamsopeninge in te gaan, omdat ek gesê het dat ek nog nooit iets met dwelms te doen
gehad het nie, ek het nog nie eens in my lewe 'n joint gerook nie en ek het nêrens dwelms weggesteek
nie, so hulle moet ophou of ek sal baie hard skree!
En dit was as gevolg van 16 maskersertifikate. 'n Europese arrestasiebevel as gevolg van 16 maskersertifikate!
Ek het nie gedink dit was moontlik nie en het aanhou daaroor navraag doen. Ek wou dit ook
fotografeer en dadelik aan my prokureur stuur.
En toe het hulle gesê dit was nie toegelaat nie en het natuurlik alles van my afgeneem.
My geld, my paspoort, my selfone, my bagasie, alles was weg.
Ek was toe heeltemal alleen in hierdie sel en het gedink, okay, die wêreld kom nou tot 'n einde.
En ek is toe vir 'n totaal van twaalf dae in hegtenis geneem, elf dae in Zürich.
En toe het ek met die Switserse prokureur onderhandel, wat steeds betrokke moes wees; wel, nie regtig onderhandel nie, nee, hy het
vir my gesê dat ek myself eenvoudig moes laat uitlewer aan Duitsland, want as ek nie myself laat uitlewer nie, kon
die uitleweringsprosedures in Switserland tot 'n jaar duur.
En in ruil vir 'n borgtogbetaling van 30 000 euro, wat my familie binne 'n baie kort tyd moes bymekaarmaak – geen van ons het
soveel geld gehad nie – is ek toe op 12 Desember uit die tronk in Schwäbisch Gmünd vrygelaat, waarheen ek op die
11de dag oorgeplaas is – so ek was nog een dag in Schwäbisch Gmünd – en toe is ek vrygelaat.
Dr Bianca Witzschel het in haar tuisland Duitsland gebly as 'n dissidente dokter.
Dit was haar ondergang.
In Februarie 2023 het die Saksiese regbank haar laat arresteer en in voorlopige hegtehouding geplaas.
Die aanklag was dokumentvervalsing in meer as 500 gevalle vir die uitreiking van
maskertoelaatbewyse en vrystellingsertifikate vir entstof.
Ons wou met die dapper dokter Dr Witzschel tydens haar gevangenskap praat, maar die tronk
het elke poging om haar te kontak geblokkeer.
Bianca Witzschel is nie eens in kennis gestel van ons herhaalde versoeke nie, en ons is nie toestemming verleen om te film nie.
Herhaalde pogings om kontak te maak het niks opgelewer nie.
Dokter Bianca Witzschel het byna 'n jaar en 'n half in die koronavirus-kerker van die inentingsregime deurgebring.
"Ek was nie bewus van enige skuld nie.
Ek het al die sertifikate netjies in lêers versamel omdat ek gedink het ek doen hier iets goeds.
Ek kan met sekerheid sê dat ek persoonlik al die pasiënte ontmoet het vir wie ek 'n sertifikaat uitgereik
het, of dat ek geweet het dat hierdie pasiënte bestaan het en dat hulle klagtes gehad het.
So, tot die oomblik toe hierdie soektog skielik uitgebars het, asof onverwags, was ek
eintlik seker dat dit nie by my sou plaasvind nie.
En toe het 16 Desember 2020 aangebreek.
Ek was destyds tuis omdat ek 'n paar weke tevore my werwel in 'n val gebreek het.
Ek kon agt weke lank nie werk nie en moes op krukke rondloop en 'n korset dra.
Dit was net ná agt-uur toe my vrou skielik sê: "Maar daar is baie polisiemotors wat na ons huis toe ry."
Wat gaan aan? Ek was nog in die bed en toe het ek opgestaan.
Toe het hulle gekom: Ons het 'n huissoekbevel en moet die hele huis deursoek.
Ek het net gedink, verskoon my? Ja, weens jou maskerertifikate.
Wat doen jy in my praktyk, in my huis? In my praktyk, miskien, maar hoekom soek? Dit kan op ander maniere verduidelik word.
Ja, hulle het opdragte, hulle moet alles deursien.
Toe het hierdie tien mense deur al die kamers gegaan, ons skootrekenaars en selfone geneem, insluitend my vrou s'n – my
dogter was nog daar – die kinders se kamers deursoek, al die kaste en nagkasies oopgemaak, wat
daarin is, wat het dit met die sertifikate te doen?
Die hele ding het vier uur geneem, en terselfdertyd het daar in die praktyk – my assistent het my ingelig dat sy hier
administratiewe werk gedoen het – ook 'n soektog plaasgevind, waartydens my assistent deur die senior
polisiebeampte wat die ondersoek gelei het, aangevat is:
Jy moet getuig dat jou baas 'n misdadiger is.
Ons het dit toe woord vir woord in die hof op rekord geplaas.
So, hierdie soort vooroordeel, hulle het haar geïntimideer, en sy het daarna regtig groot probleme gehad.
Ons was ook, wel, ek was geskok, ek het gedink dit kan nie gebeur nie, en jy voel asof jy verkrag
en geslaan is, en daarna is jy heeltemal uitgeput.
Kinders word besonderlik geraak en het ook die ernstigste simptome ervaar.
Hulle kon nie meer konsentreer nie. Hulle het naarheid gevoel en hoofpyn gehad.
Sommiges het by die skool onder hul maskers ineengestort, en ek het hier in my praktyk baie, baie ouers gehad wat dit in trane
vir my vertel het, insluitend kinders wat gehuil het, en dit is heeltemal duidelik dat ek as dokter hier moet
optree en hierdie mense 'n mediese sertifikaat moet gee.
'n besonder hartseer voorbeeld, een van baie hartseer voorbeelde van pasiënte, was dié van 'n jong meisie wat in November 2020
saam met haar ma uit die Beieriese Woud gekom het. Die meisie het 'n ernstige reaksie op die masker gehad, met naarheid,
Hoofpyn, verlies aan eetlus, en die moeder het my gevra om so 'n sertifikaat uit te reik. Die kind was hier teenwoordig.
Natuurlik het ek dit gedoen, en ses maande later, op 6 Mei 2021, kom hulle terug.
Ek wonder, het jy nog 'n sertifikaat nodig?
Ja, ons het dit nodig. Ons gaan binnekort 'n nagmaalsviering hou en ons wil graag 'n tans geldige sertifikaat hê.
Die nagmaalseremonie was op 9 Mei, sover ek weet, en op die volgende Maandag het die moeder my gebel en vir my iets
verskrikliks vertel. Sy het gesê, stel jou voor, ons het in die kerk gesit saam met ons familie, ons dogtertjie was so opgewonde
oor hierdie nagmaal, die priester het alreeds saam met die altaarseuns ingekom en skielik die Mis gestaak omdat hy ontdek
het dat hierdie meisie in die voorste ry of in die kerkbank nie 'n masker gedra het nie, roep die meisie se ma na die
sakristie, onderbreek die mis – almal wag, almal kyk na hierdie meisie – en sê toe: 'Ja, het jy 'n sertifikaat?
En toe sien hy dat die sertifikaat van Weikl afkomstig is: Ja, dis daardie maskerdokter, dis nie aanvaarbaar
nie, hy bel die polisie, en ek dink die hele saak het 'n vertraging van meer as 30 minute veroorsaak.
"Die polisie het my gevra: Kan jou dogter 'n masker dra of nie? En ek het gesê: Nee."
– Die manier waarop die priester gereageer het, was oordrewe en afskuwelik, en dit het die nagmaal bederf.
"Ek vind dit so onuitspreeklik onsimpatiek om van 'n minister te kom wat veronderstel is om om te gee vir mense se welsyn."
"Hulle het om sesuur in die oggend gekom en amper jou voordeur omgegooi."
Met al daardie geraas gaan jy natuurlik na onder om te sien wat aangaan, nie waar nie?
En toe sit ek net my voet voor die deur en maak dit oop.
Ek het gesê: Ja, polisiemanne, is julle nou die Russiese maffia wat hier by ons kabaret uniforms geleen het?
Ek wil eers jou diens-ID en die huissoekbevel sien. Nee, maak nou die deur oop!
Dan sê ek: Nee, ek wil eers die huissoekbevel sien.
Nee, jy maak nou die deur oop! En die druk op die deur het al hoe groter geword.
Daar het 'n 2-meter-tall ou daar buite voor dit gestaan, swaar gewapen, 'n groot arsenaal mense daar buite.
En ja, en toe het hulle my min of meer in my wagkamer ingedruk.
Hulle wou my dwing om 'n masker in my eie huis te dra, so het ek gesê dat ek beslis nie 'n masker in my eie huis sou dra nie.
Ja, eintlik dink ek dis nou 'n bietjie te ver.
En toe het hulle my in my wagkamer in hegtenis geneem.
Soos ek gesê het, moes ek 'n prokureur bel het, so ek het 'n fout gemaak omdat ek my foon in my
hand gehad het en gesê het ek gaan my prokureur bel.
Nee, jy bel niemand nie! Só het hy gesien dat ek my selfoon in my agterste sak het.
En toe het hulle dit ook van my af weggeneem.
Hulle het twee selfone, twee skootrekenaars, hardeskywe, belastinglêers en selfs pasiëntbriewe geneem wat
op die kanttafel in my privaat woonstel bo-op gelê het.
Ja, hulle het selfs 'n gehuurde woonstel bo ingebreek.
Hulle het die skuur deursoek, die garages deursoek.
Jy moet jou regtig daardie vraag vra. Wat soek hulle? Wat soek hulle?
Wel, ek sou nie verbaas gewees het as hulle kinderpornografie in my motorhuis of 'n sak kokaïen daar in my skuur
gevind het nie, net om my op een of ander manier te pak.
Geen idee, geen idee. Wel, jy voel regtig soos 'n ernstige terrorist.
En dit pla my alreeds.
Ek sê ja, dankie tog ek was daardie oggend alleen, want ek dink nie my seun sou dit so maklik oorleef het nie.
En bowenal, wat die pers uiteindelik daarvan maak.
Hulle het 'n foto in die koerant geplaas wat 'n lang ry polisiebeamptes wys wat blou emmers uitdra.
Ja, en 'n groot hoeveelheid bewyse is verseker.
Hulle het hier 'n gemors agtergelaat, dit was regtig ongelooflik.
En ja, wat sal oorbly wanneer hulle weggaan?
Ek het hier gehuiver, ja, en my pasiënte het ingekom en daardie spanning ook – ek het in trane uitgebars omdat
jy regtig voel soos... dit is onmoontlik om te beskryf.
Dinge het by Heinrich Habig ook onbeskryflik opgewarm.
Die ongenooide besoek van die openbare vervolgingkantoor het in aanhouding geëindig.
"So, soos ek daardie dag verstaan het, het die openbare vervolging my daarvan beskuldig dat ek onjuiste
inentingsertifikate uitgereik het of, byvoorbeeld, soutoplossing in plaas van die
entstof ingespuit het, en dit by 6 000 pasiënte."
Iewers om 10-uur in die oggend – 'n gewone werksdag – het die deur oopgegaan en die
openbare vervolging van Bochum het net ingestap.
Ek het gedink, wat het ek verkeerd gedoen?
Alles moes oopgemaak word, alles moes ondersoek word, al die dokumente is ingesamel, sommige van die entstofpartye,
die vullisdromme, die papiervullisdromme, oral waar iets moontlik vermoed is, spuite en so meer, alles is ingesamel.
Die mense wat uit my praktyk gekom het, het hulle, so om te sê, saamgeneem toe hulle by my was, en gesê:
As jy 'n inentingskaart het, kom saam met ons, ons sal 'n bloedmonster neem! En sommige het hul prokureur
gewens, maar dit was nie toegelaat nie, en so meer.
Hulle wou baie geld vind, maar hulle het niks gevind nie, omdat hulle beweer het dat ek pasiënte buitensporige bedrae vir
inentingsertifikate gehef het, wat die openbare vervolging in sy sluitingsbetogen weens getuienis nie kon staande hou nie.
En toe sê die aanklaer skielik vir my vrou: O, ek het pas besluit dat ek jou ook gaan rapporteer, ek gaan jou ook ondersoek.
Net so, uit die bloute. Hoe het sy daaraan gekom?
Wel, en toe het hulle gesê: nou gaan ons na jou woonstel, sê vir my waar dit is, anders breek ons die deur af.
En toe het hulle by ons huis na iets gesoek.
Ek veronderstel hulle sou daarmee voortgegaan het, en elke paar dae sou my huis waarskynlik op een of ander
voorwendsel, om watter rede ook al, deursoek gewees het.
En toe het ons ingetrek in 'n afsonderlike gebou wat aan my vrou se broer behoort het, wat dit aan ons in
Dortmund aangebied het, so het ons verhuis, ingetrek en elke dag die praktyk daarvandaan bedryf.
Dit beteken dat ek die items verkoop het; ek het mense gehad... rakke, tafels, stoele, alles wat jy meer of minder in 'n
praktyk het en wat jy nie sommer net vinnig iewers kan bêre nie.
Die openbare vervolgingkantoor het my toe daarvan beskuldig dat ek die items onder hul waarde verkoop het, en dat
ek dit doelbewus gedoen het omdat ek vinnig kontant moes insamel om my ontsnapping te finansier.
So, uiteindelik het hulle 'n rede gehad.
So, in aanhouding moet jy jou voorstel dat jy in die oggend vertel word dat jy vandag 'n besoek gaan hê,
dan word jy om 7:30 vm. opgelaai, na 'n kamer geneem, en daar is hierdie vrou wat op jou wag.
Maar nou word jy nie om 08:00, 09:00, 10:00 of 11:00 opgelaai nie, en niemand laat jou weet nie.
En dan sê ek: Hoekom, wat van die besoek?
Ons weet nie, ons sal die resepsie moet bel, hulle weet ook niks nie.
So word jy die heeltyd 'n bietjie mislei.
Ja, ek het altyd uitgevind dat ek daar vir niks was nie, en toe het ek nie toestemming gekry nie, en toe wou die kleinkinders
my besoek, maar dit is ook nie goedgekeur nie, en so voorts.
So was dit, dit is voortdurend... ja, gesaboteer.
Hierdie sabotasie en onsekerheid was ondraaglik vir Fatima Habig.
"Dit was verskriklik. Jy kan nie voorstel hoe verskriklik dit was nie."
Op een of ander manier het hulle my man van my af weggeneem. Ons was nog nooit van mekaar geskei nie, ons het altyd saam
gewerk, ons het alles saam gedoen, en skielik was hy net weg.
Ek het nie eers kans gehad om hom totsiens te sê toe hulle hom kom haal het nie.
Die eerste demonstrasie, wat deur my vrou gereël is, wel, ek het dit nie regtig opgemerk nie.
Buite was daar 'n groot betoging met trommelaars en plakkate.
Ja, en baie mense het ook T-hemde gedra waarop "Vryheid vir Heinrich" gestaan het. Hulle het die hof binnegekom met
hierdie T-hemde, wat die regter natuurlik nie gehou het nie.
En toe het hulle liedjies oor vryheid gesing, ja, en ja, dit was indrukwekkend.
Dit was 'n wonderlike sein van buite. Ja, ek het geweet hulle het my nie vergeet nie. Dit was regtig wonderlik.
En toe het 'n regter ingekom, ek onthou dit was mnr. Yilmaz, 'n Turkse regter, wat skielik gesê het: Jou goed is reeds ingepak.
So, nou het ek geweet dat as my goedere in die pakhuis gereed was, my ontslag onmiddellik sou plaasvind.
En toe is ek toegelaat om uit te gaan.
Almal was daar. Kinders, neefs en niggies, al die vriende, die prokureurs, heeltemal vreemdelinge, sommige van ander dorpe.
Dit was nog 'n hoogtepunt.
"Maar daar was ook bitter kwaad stemme uit die bevolking.
Beledigings, beskuldigings en selfs doodsdreigemente.
Dr Külken, jy is in wese 'n jammerlike nar, of om meer presies te wees, 'n moordenaar, wat jou volgelinge met jou fanatiese,
aggressiewe toesprake aanspoor om nie sinvolle maatreëls te tref om die pandemie in toom te hou nie
(terloops, weet jy eintlik eers wat 'n pandemie is?).
So het almal dieselfde ding ervaar. Hulle het doodsdreigemente ontvang.
Die kriminele ondersoekafdeling het 'n nader kyk na sommige van die dreigemente geneem omdat hulle 'n bietjie vreemd was.
"Dit was een van die redes waarom ons vertrek het, omdat ons doodsdreigemente teen die familie ontvang het."
Dit was nie teen my nie, maar teen die familie. Daar is 'n poging tot moord op my lewe gemaak.
Die motor het skielik 'n drukverlies in die voorregter band aangedui.
Ek het onmiddellik na regs toe getrek, en in rekordtyd was die lug uit.
En toe het ek iemand gekry om die ding na die werkswinkel te neem, en hy het die bande afgehaal en gesê dat daarin geboor is.
Dit is nie wat gebeur het nie. Ek het ook foto's daarvan.
Hulle sê dus dat dit beslis die geval is; hulle het nog nooit iets soos dit tevore gesien nie.
Dit is beslis met 'n boor gedoen, sodat dit kan oopbars wanneer jy vinnig genoeg op die snelweg ry.
En hierdie ontsnapping is vandag nog steeds moeilik vir Dr Mechthild Schiffmann om te dra.
"Ek mis die straat waar ons vroeër gewoon het."
Dit was tuis. 'n Soort ontworteling het plaasgevind.
"By die landdroshof is ek tot twee jaar en nege maande tronkstraf sonder parool gevonnis.
En die openbare vervolgingkantoor het aanvanklik 'n appèl ingedien omdat hulle die vonnis te sag geag het.
Hulle het dus aan die begin van die verhoor, dit wil sê op beroep, drie jaar en meer gevra, en het in hul
slotbetoë hul eis verhoog tot vier jaar tronkstraf sonder parool, dit wil sê vier jaar in die tronk.
"Daar was 30 dae van verhoor, wat baie is.
Op die tweede dag van die verhoor is my 'n aanbod gemaak: skulderkenning vir 100 vals gesondheidsertifikate.
Dan 'n baie hoë boete met 'n maksimum van 720 daaglikse tariewe, wat sou ooreenstem met 72 000 euro teen 100 euro per dag.
En dit lei uiteindelik natuurlik tot die intrekking van die lisensie om medisyne te beoefen.
"Ja, die vonnis was duidelik 'n farse."
So uiteindelik is die hele saak vooraf tussen die staatsaanklaer, die regter en my prokureur bespreek.
Die vonnis is ooreengekom, en uiteindelik – soos dit geblyk het – was dit 14 maande voorwaardelike
vrystelling, versprei oor drie jaar, plus 'n boete van €1 000.
Dit beteken dat daar in totaal vyf aanklagte was.
So, twee aanklagte wat verband hou met die gesondheidsertifikate, en dan aanhitsing van die mense,
beledigings van 'n openbare amptenaar en laster teen 'n kollega.
So is twee aanklagte toe laat vaar.
Hulle het my ook verseker dat ek, nadat ek hierdie voorwaardelike vonnis uitgedien het,
Duitsland kon verlaat en na Mexiko kon terugkeer.
"Dit was 'n regte bederf vir joernaliste, was dit nie?"
Die joernaliste kon toe vir 15 maande lank herhaaldelik skryf elke keer as ek iets gesê het of te sigbaar in die openbaar was:
Ja, Dr Binder, hy is daardie kennis, 'n malman wat kriminele vervolging in die gesig staar.
"Op 22 Junie het die openbare vervolgingkantoor my die dagvaarding gestuur."
Terselfdertyd is 'n persverklaring uitgereik waarin name genoem is:
Dr Walter Weber van Winterhude word aangekla.
En vir 'n hele dag is my beeld in die metro vertoon.
In die Middeleeue is dit 'berisping' genoem.
"Die Federale Hof van Justisie moet natuurlik die byna 1 000 bladsye van die appèl
wat deur die prokureur geskryf is, hanteer."
Dit beteken dat die regters by die Federale Hof van Justisie dit moet hanteer en dan 'n ooreenstemmende regverdiging moet skryf.
En dit kan beide kante toe gaan.
Terwyl ek in aanhouding was, het ek ook mense ontmoet wat al 'n jaar op hul appèl gewag het.
"'n regter, ook 'n hardliner, wat steeds nie rede gesien het nie en geen argumente aanvaar het nie, het my
toe met 200 daaglikse boetes van elk 100 euro geslaan."
Dit beteken natuurlik dat ek 'n misdadige rekord het. Dit is 20 000 euro.
En ons het weer, nogmaals, appel aangeteken en hoofsaaklik aangevoer dat daar geen wetenskaplike bewyse was om die saak
te ondersteun nie, maar ook dat Artikel 278 heeltemal onvanpas was en eintlik 'n pervertering van geregtigheid uitgemaak het.
En nou, ondanks die huidige situasie by die RKI en die RKI-lêers, is dit weer prakties verwerp,
onder die mat ingevee en as onbelangrik beskou.
Die vonnis is dus finaal, en dit blyk dat ek nou 'n wettiglik veroordeelde misdadiger is.
"Die grootste straf is dat ons met tronkstraf van tussen drie en vyf jaar gedreig word."
Hulle hang steeds oor my soos die swaard van Damokles.
En selfs die beroepsverbod wat pas op die dokters opgelê is – 'n driejaar-beroepsverbod en 'n boete van 10
000 euro – is vir my klein geld, want ek is al drie jaar siekverlof en kan nie werk nie.
Na hierdie inval kon ek nie meer werk nie.
My rekeninge is egter steeds gevries met absurde inbeslagnemingsbedrae totdat die verrigtinge afgehandel is.
'n Bank het my rekening beëindig; al my rekeninge was vir 15 maande gevries. Dit het seer gemaak.
"Hulle wil my van my professoraat ontneem, maar dit het nog nie gebeur nie omdat ek eers skuldig
bevind moet word aan haatopwekking en antisemitisme."
Gelukkig het dit egter nie gebeur nie.
Wel, die feit is dat die kantoor van die advokaat-generaal self 'n appèl teen hierdie uitspraak van die landdros ingedien het.
In daardie opsig begin die saak nou weer van nuuts af.
Dapper dokters kon nie aan die koronavirusmisdaad deelneem nie.
Hul gewete en hul sorgplig teenoor hul pasiënte sou dit nie toelaat nie.
"Dit was net mal, en ek het gesê ek kon nie daaroor stilbly nie."
Gesinsveragting en uitsluiting was dikwels die gevolge.
"My maat het my ook destyds verlaat.
Ek was vyf en 'n half jaar by hom en hy het ook gesê: "Ja, jy gaan nie hiermee saam nie en ek volg
die maatreëls en ek kan nie meer by jou wees nie."
So het my hele lewe regtig agter my in duie gestort.
Selfs sommige lede van my familie was aanvanklik teen my.
"Wat my familie betref, is ek natuurlik baie gelukkig.
My vrou en my oudste dogter – ja, dis waar die emosie begin – was baie ondersteunend, terwyl ander
familielede nie was nie, soos oral die geval is.
Egter het hierdie persoonlike teëspoed hulle nie laat twyfel aan hul oortuigings of hul optrede nie.
"Dit was beslis die moeite werd. Dit was beslis die moeite werd om daardie risiko te neem, ook vir onsself."
Hul dankbare pasiënte en ondersteuners het hul reeds inhegtenis geneemde koronavirushelde die krag en ondersteuning gegee
wat hulle so desperaat nodig gehad het in hierdie moeilike tye.
"Hoe het jy jou gevoel in daardie oomblikke toe jy die mense buite gehoor het?"
Dit was onbeskryflik... Dit was wonderlik.
Jy kan nie so sê nie...
"Maar ons het dit vertel.
Met hierdie 15 verhale het ons getoon hoe wreed die stelsel wraak neem op dié wat nie aanpas nie.
Dokumentêre films soos hierdie is uiters belangrik in die stryd teen hierdie onreg.
Bly asseblief aanhou om ons werk te ondersteun. Maar vandag fokus ons op die helde van die koronaviruspandemie.
Ek kon al hierdie dapper mense besoek. Ek het hul stories gehoor.
En dit het my diep geskok om in hul oë te kyk en uit eerste hand te ervaar en te voel wat met hulle en hul gesinne gedoen is.
Gejaag, gejaag deur honde, uitgesluit. Sosiaal en ekonomies verwoes.
Baie hiervan kan nie ongedaan gemaak word nie. Maar ons kan hulle nou ondersteun.
Moreel deur te verseker dat hulle nie vergeet word nie, maar ook deur finansiële ondersteuning.
Omdat hierdie mense voor ekonomiese ondergang staan.
Duursame strafregtelike verrigtinge, bevroren fondse, beroepsverbode.
Hierdie eerbiedwaardige dokters staan nou op die rand van ondergang omdat hulle destyds alles gegee het.
Vir hul pasiënte, vir ons en vir ons kinders.
En nou wil ons daar wees vir hierdie mense.
AUF1 begin vandag om skenkings vir hierdie dokters in te samel.
Doneer aan dié wat destyds alles gewaag en hul beste vir ons gegee het.
Doneer asseblief nou! Elke bydrae tel. Dankie!